บทที่ 37 เกาะขาผู้อื่นร่ำรวย 1
บทที่ 37 เกาะขาผู้อื่นร่ำรวย 1
ร้านเสื้อผ้ากิจการเป็นไปได้ด้วยดี บ้านในเมืองลู่ชิงก็ปรับปรุงเสร็จแล้ว เมื่อบ้านแล้วเสร็จสองสามีภรรยาก็เริ่มมาจัดเตรียมงานแต่งของตัวเอง ทว่าก่อนจะถึงฤกษ์มงคลก็พลันให้เกิดเรื่องน่าหายใจ เมื่อเซี่ยวั่งซูล้มป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล ซูเจียซินจึงต้องมาช่วยดูแลคนป่วย สลับสับเปลี่ยนกับกู้อวิ๋นซวงบ้าง
“คุณปู่อาจจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ” กู้อวิ๋นซวงบอกกับซูเจียซิน พลางแอบน้ำตาคลอไปด้วย
เมื่อเซี่ยอี้เฉินลางานได้เขาก็ตามมาที่โรงพยาบาล เซี่ยวั่งซูได้สติบ้างไม่ได้สติบ้าง ทว่าในเย็นวันนั้นเขาก็เหมือนจะพูดได้มากขึ้น ก่อนจะสั่งเสียกับลูกชายและหลานชายทั้งสองคนอีกหลายคำ
ซูเจียซินเห็นแบบนี้แล้วก็ใจหาย อาการแบบนี้ไม่น่าดีใจ คล้ายเป็นแรงเฮือกสุดท้ายก่อนที่จะจากไป แล้วกลางดึกขณะที่เซี่ยวั่งซูหลับ ผู้อาวุโสก็ค่อย ๆ หมดลมหายใจไปทีละนิด ก่อนที่เขาจะจากไปในตอนรุ่งสาง หมอเข้ามาตรวจและก็ยืนยันเวลาเสียชีวิต
เมื่อผู้อาวุโสในตระกูลจากไป เรื่องแต่งงานของหนุ่มสาวก็ต้องเลื่อนไปก่อน ทว่านั่นก็ไม่ได้สำคัญเพราะทั้งสองคนได้จดทะเบียนสมรสกันไปแล้ว งานแต่งก็เป็นเพียงแค่งานเลี้ยงฉลองสมรสเท่านั้น
กระทั่งงานพิธีศพเสร็จสิ้น เซี่ยอี้เฉินกับซูเจียซินก็เดินทางกลับค่ายทหาร หญิงสาวต้องปลอบใจสามีอยู่หลายวัน เพราะเซี่ยอี้เฉินผูกพันกับคุณปู่และคุณย่าของเขามาก เมื่อเห็นว่าสามีกลับมาเป็นปกติแล้ว ซูเจียซินก็เดินทางไปตรวจดูบัญชีร้านของเธอ
เริ่มจากร้านที่เมืองเหอผิงก่อน ส่วนร้านที่เมืองลู่ชิงเธอแวะไปตรวจบัญชีมาก่อนที่จะกลับค่ายทหารแล้ว เงินในบัญชีของร้านทั้งสองก็รวบรวมมาไว้ที่เธอหมดแล้ว จากนั้นก็นั่งรถบรรทุกที่เซียวหลินอวี้ขับมารับที่เมืองเหอผิง ไปยังเมืองอวิ๋นเฉิงต่อ
ที่เมืองอวิ๋นเฉิงซูเจียซินอยู่พักที่บ้านกับแม่สองคืน ตรวจบัญชีร้านแล้วเสร็จก็ไปถอนเงินของร้าน มาเก็บไว้ที่บัญชีของเธอ จากนั้นก็เดินทางต่อไปที่เมืองเซียงหยาง ก่อนจะเข้าไปที่ร้านค้า ซูเจียซินให้เซียวหลินอวี้ขับรถพาเธอไปที่ถนนอวี้หรงก่อน
ซูเจียซินมีโฉนดที่ดินที่เซี่ยอี้เฉินให้เธอมา เป็นสินเดิมของเฉียวอวี่ซินที่จากไป ส่วนพินัยกรรมของเซี่ยวั่งซูจะเปิดในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ซูเจียซินไม่รู้ว่าเซี่ยอี้เฉินจะได้อะไรหรือไม่ และดูเหมือนว่าสามีของเธอจะไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นมากนัก
หญิงสาวเห็นสามีไม่ได้พูดอะไรมาก เธอก็ไม่ได้ถาม เพราะคิดว่าสมบัติฝั่งแม่ของเขาก็มีไม่น้อยแล้ว เท่านี้เธอสองคนสามีภรรยาก็ไม่ลำบากแล้ว
“ที่ดินแถวนี้ยังรกร้าง ไม่มีบ้านผู้คน สหายซูอยากจะทำอะไรเหรอครับ”
เซียวหลินอวี้ถาม เขามองผืนดินตรงหน้าที่มีแต่หินกับหญ้า เห็นแล้วก็ให้ท้อใจว่าจะเอามาทำอะไรได้ บริเวณนี้ไม่คึกคักเหมือนอีกฝั่ง เงียบเหงาอย่างมาก
ทว่าซูเจียซินที่ได้ย้อนกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง ย่อมรู้ดีว่าที่ดินตรงนี้วันข้างหน้าจะมีมูลค่าสูงมาก และย่านนี้ก็จะคึกคักไม่แพ้ย่านการค้าอื่น ๆ ในเมื่อเธอมีของดีอยู่ในมือแล้ว จะปล่อยไว้แบบนี้ก็เสียดาย
“ยังไม่รู้ค่ะ แต่ปล่อยไว้แบบนี้ก็เสียดาย” ซูเจียซินบอก แม้จะตอบไปแบบนั้นทว่าเธอก็วาดแผนการไว้ในหัวแล้ว
จากนั้นซูเจียซินก็ไปตรวจบัญชีที่ร้าน แล้วก็ให้เซียวหลินอวี้ไปพักผ่อนก่อน ส่วนเธอก็จะหาโรงแรมแถวนี้พัก พรุ่งนี้ถึงจะเข้าไปที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า
เช้าวันต่อมาหลังกินมื้อเช้าแล้ว ซูเจียซินก็ไปที่โรงงานรองเท้าและร้านค้าส่งเข็มขัดก่อน เธอเบิกเงินสดมาด้วยจำนวนหนึ่ง เพื่อจะมาจ่ายค่าสินค้า ซื้อของเสร็จแล้วก็ไปที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าต่อ ครั้นเลือกเสื้อผ้าแล้วเสร็จ ซูเจียซินก็ให้เซียวหลินอวี้จัดการเรื่องที่เหลือต่อ
ส่วนเธอก็ไปเคลียร์บัญชีกับลู่อิ้งเยว่ จากนั้นก็พาอีกฝ่ายไปที่ธนาคาร เพราะต้องจ่ายเงินจำนวนมาก ซูเจียซินจึงไม่ได้เบิกเงินสดมาจ่ายให้กับลู่อิ้งเยว่ เธอจึงพาอีกฝ่ายไปที่ธนาคารเพื่อจะเบิกเงินและจ่ายเงินกันตรงนั้น จะได้ไม่ต้องพกเงินสดออกไปข้างนอก
ทางผู้จัดการธนาคารก็เปิดห้องให้หญิงสาวทั้งสองได้นับเงินและจ่ายเงินกัน ลู่อิ้งเยว่รับเงินมาครบแล้วก็ฝากเข้าบัญชีของโรงงานทันที จัดการเรื่องเงินแล้วเสร็จทั้งสองก็ออกมาจากธนาคาร
จากนั้นซูเจียซินก็พาลู่อิ้งเยว่มาที่ถนนอวี้หรง อย่างไรลู่อิ้งเยว่ก็เป็นคนในพื้นที่ เธอจึงอยากจะถามความเห็นของอีกฝ่าย
“ที่ดินตรงนี้เป็นของสามีฉันค่ะ พี่คิดว่าถ้าฉันทำอาคารพาณิชย์ปล่อยเช่า พอจะเป็นไปได้ไหมคะ” ซูเจียซินถาม
“เธอได้ข่าวมาแล้วเหรอ ข่าวไวเหมือนกันนี่” ลู่อิ้งเยว่ว่ากลับไป
“ข่าวอะไรคะ”
ซูเจียซินถามด้วยความมึนงง เธอเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก และยังไม่ได้ข่าวอะไรทั้งนั้น
“เธอไม่รู้เหรอ”
ลู่อิ้งเยว่มองซูเจียซินด้วยความแปลกใจ แต่พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้ามึนงงเหมือนไม่รู้จริง ๆ เธอก็ได้บอกสิ่งที่ตัวเองเพิ่งรู้มาเหมือนกัน
“เลยไปอีกหน่อยกำลังจะมีการสร้างโรงแรมขนาดใหญ่ เป็นความร่วมมือของรัฐบาลท้องถิ่นกับคนทางฝั่งเหิงโจว หวังจะให้ถนนสายนี้คึกคักไม่ต่างจากย่านอื่น ๆ” ลู่อิ้งเยว่บอก
ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย เธอมองเห็นหนทางร่ำรวยของตัวเองแล้ว และจะกลับไปดูด้วยว่ายังมีที่ดินผืนอื่น ๆ อีกหรือไม่ จะว่าไปคุณตาของเซี่ยอี้เฉินก็ราวกับมีตาวิเศษและรู้อนาคตล่วงหน้า ว่าที่นี่จะกลายเป็นทำเลทอง ถึงได้มีที่ดินผืนนี้เก็บไว้
“ถ้าอย่างนั้นฉันสร้างอาคารปล่อยเช่าดีกว่าค่ะ ขอเกาะผู้อื่นร่ำรวยไปด้วย” ซูเจียซินว่า
ได้ยินแบบนั้นลู่อิ้งเยว่ก็ถึงกับพูดไม่ออก ทว่าความคิดของซูเจียซินก็ถือว่าเข้าท่าไม่น้อย
ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ
https://writer.dek-d.com/suchanya2117/writer/view.php?id=2703487
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
