บทที่ 2-4 : จังหวะตกหลุมรัก (100%)

บทที่ 2

จังหวะตกหลุมรัก

ไม่ๆๆ นี่ไม่ใช่ความหวั่นไหว เธอแค่เดินมาเหนื่อยเท่านั้นแหละวุ้น!

ไรวินทร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ คนตัวสูงเดินนำไปที่รถก่อนจะเอาถุงข้าวของต่างๆ ไปวางไว้บนเบาะหลัง พอวราลีเดินไปถึงก็รับลังใส่ของจากมือเธอไปวางรวมกัน แถมยังช่วยเปิดประตูรถให้เธออีกต่างหาก

ชายหนุ่มรอจนร่างบอบบางขึ้นไปนั่งบนรถเรียบร้อย เขาจึงปิดประตูรถให้ แล้วเดินอ้อมไปนั่งประจำฝั่งที่นั่งคนขับ เขาทำทุกอย่างเหมือนปกติ เป็นธรรมชาติ ราวกับการดูแลคนรอบข้างเป็นสิ่งที่เขาทำเป็นประจำอยู่แล้ว

คุณอรเลี้ยงลูกชายมาดีจัง ตั้งแต่เกิดมา...นอกจากพ่อก็ไม่มีผู้ชายคนไหนดูแลเราดีขนาดนี้แล้ว

“ขอบคุณนะคะ” 

วราลีเอ่ยขึ้นขณะที่ไรวินทร์กำลังออกรถเพื่อมุ่งหน้ากลับไปที่รีสอร์ตเดอะมูนวัลลีย์

“แล้วก็ขอโทษด้วยที่วุ้นซื้อของหลายอย่างจนทำให้คุณไวน์ต้องรอนานเลย”

“ผมไม่ได้รีบ” 

ไรวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ใบหน้าเขายังคงอ่อนโยน ดูไม่ได้โกรธหรือหงุดหงิดอะไรที่ต้องนั่งรอเธอในรถตั้งหลายสิบนาที เขาช่างแสนดีจนไม่น่าเชื่อว่าจะโสดมาถึงสามสิบสามปี

วราลีอดไม่ได้ที่จะแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา...

ไรวินทร์มีรูปหน้าคมคาย เรือนผมสีดำตัดกับผิวขาวอย่างคนสุขภาพดี ริมฝีปากสีแดงอมชมพูระเรื่อ จมูกโด่งเป็นสัน เรียวคิ้วรับกับใบหน้า ดวงตาสีดำเป็นประกายสดใสบ่งบอกได้ว่าเป็นคนสุขภาพจิตดี ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะจัดอยู่ในไทป์ ‘หล่อละมุนตา’ แต่มองด้านข้างก็เห็นแนวกรามชัดที่ดูคมเข้มและ ‘กร๊าวใจ’ ไม่เบา

ยิ่งเมื่อรวมกับรูปร่างสูงใหญ่ที่มีส่วนสูงไม่น่าจะต่ำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ร่างกายกำยำที่ได้รับการดูแลอีกทั้งยังออกกำลังกายสม่ำเสมอ ขายาว ไหล่กว้าง มือใหญ่ นิ้วเรียวสวย และลำแขนแกร่งที่เห็นเส้นเลือดชัดเจนนั่นยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์และมีพลังดึงดูดทางเพศอย่างมหาศาล

ขนาดวันนี้เขาสวมแค่เสื้อยืดสีขาวคอกลมบางๆ กับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มดูสบายๆ ก็ยังดูดีจนคนมองเหลียวหลัง ตอนนี้วราลีเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนัชชาถึงฝักใฝ่ในตัวเขานักหนา...

“วุ้นมีอะไรหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้วราลีสะดุ้งเบาๆ เพราะคนถูกแอบมองรู้สึกตัวจนทักกลับมา เธอจึงได้แต่ด่าทอตัวเองในใจว่าทำตัวน่าอายอีกแล้ว

“มองผมแบบนี้คิดว่าผมโกรธที่ต้องนั่งรอวุ้นเหรอ”

“อ้อ เปล่าหรอกค่ะ วุ้นแค่ไม่รู้จะขอบคุณคุณไวน์ยังไงต่างหาก”

นอกจากไรวินทร์จะไม่โกรธเรื่องที่ต้องนั่งรอวราลีแล้ว เขายังไม่โกรธที่เธอแอบมองเขาด้วย แถมยังเปิดช่องให้เธอหาข้อแก้อีกต่างหากว่าที่เธอแอบมองเขาเพราะกำลังนึกคำพูดขอบคุณเรื่องที่เขามีน้ำใจกับเธอ

“วุ้นขอบคุณผมไปแล้ว ไม่ต้องขอบคุณผมอีกหรอก แค่ตั้งใจทำงานก็พอแล้ว”

ไรวินทร์ละสายตาจากถนนหันมายิ้มบางๆ ให้คนตัวเล็ก เขาไม่ได้ยิ้มโปรยเสน่ห์หรือจงใจหว่านเสน่ห์เลยสักนิด เพียงแต่ยิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดีเท่านั้น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลากลับดูสว่างไสวเหลือเกิน

วราลีอยากเอามือกุมหัวใจแต่ก็ทำได้แค่นั่งหยิกนิ้วแล้วบอกตัวเองให้ ‘เก็บทรง’ ดีๆ 

“วุ้นจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดเลยค่ะ”

“ดีมากครับคุณพนักงาน”

โอ๊ยยย หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้!

วินาทีนี้หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะ ‘โดนน็อก’ เพราะไรวินทร์ฮุกเธอหลายหมัดติดต่อกันโดยที่เขาเองก็คงไม่รู้ตัว

วราลีต้องบอกตัวเองในใจรัวๆ ว่าอย่าคิดอะไรกับเขาเด็ดขาด เพราะเขาเป็นเจ้านายของเธอ ที่สำคัญถ้าเธอคิดอะไรกับผู้ชายคนนี้ เธอจะต้องรบรากับ ‘เจ้าที่’ ซึ่งเฮี้ยนสุดๆ อย่างนัชชาด้วย!

ตอนที่วราลีกับไรวินทร์กลับมาถึงรีสอร์ตเดอะมูนวัลลีย์ ทีมงานก็จัดเตรียมสถานที่ ตั้งโต๊ะจีน และเริ่มมีคนงานมารอสนุกกับงานคืนนี้บ้างแล้ว ทั้งสองจึงแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวเพื่อออกมาร่วมงาน

ตามกำหนดการ งานจะเริ่มประมาณหกโมงเย็น เริ่มรับประทานอาหารตอนหกโมงครึ่งเป็นต้นไป 

พนักงานทยอยเข้างานมามอบของขวัญให้อรวีซึ่งยืนต้อนรับทุกคนอยู่ที่หน้าแบ็กดร็อบโดยมีลูกชายอย่างไรวินทร์คอยดูแลอยู่ข้างๆ และมีช่างภาพคอยเก็บบรรยากาศในงานไว้เป็นที่ระลึก

ส่วนใหญ่พนักงานในแต่ละแผนกจะรวมเงินกันซื้อของขวัญเพื่อให้ได้ของชิ้นใหญ่ซึ่งอรวีก็ไม่ได้ว่าอะไร

ท่านไม่ได้ตั้งกฎเกณฑ์ใดๆ อยู่แล้ว ด้วยเข้าใจดีว่าพนักงานแต่ละคนไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง ท่านไม่ต้องการให้งานเลี้ยงวันเกิดเป็นภาระกับใคร จะไม่ให้ของขวัญเลยก็ยังได้ ขอแค่ทุกคนมาสนุกกับงานในค่ำคืนนี้ก็พอ

“ของขวัญจากพวกเราฝ่ายพนักงานต้อนรับค่ะคุณอร”

นัชชาเดินนำเพื่อนๆ ฝ่ายพนักงานต้อนรับไปมอบของขวัญให้กับอรวีด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส คืนนี้หล่อนตั้งใจแต่งตัวสวยงามเป็นพิเศษเพื่อให้สะดุดตาไรวินทร์หลังจากที่ถูกเขามองข้ามมานาน

และหล่อนจะไม่มีทางให้พนักงานคนใหม่หน้าไหนมาปาดหน้าเค้กไปอย่างแน่นอน

“ขอบคุณสาวๆ มากนะจ๊ะ คืนนี้แต่งตัวสวยกันทุกคนเลยนะ”

อรวียิ้มทักทายทุกคนก่อนที่นัชชาจะไปยืนข้างๆ ท่านเพื่อถ่ายรูปมอบของขวัญ นวดีกับเพื่อนพนักงานต้อนรับอีกสองคนก็แยกกันไปยืนขนาบข้างไรวินทร์เพื่อให้อรวียืนอยู่ตรงกลาง

คงมีเพียงมานิดาเท่านั้นที่ยังหันรีหันขวางเหมือนมองหาใครสักคนอยู่...

“นิดรีบมาถ่ายรูปด้วยกันสิ”

นัชชาเรียกเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องด้วยสีหน้ายิ้มๆ ทั้งๆ ที่ในใจแอบก่นด่าอีกฝ่ายไม่หยุด เนื่องจากก่อนหน้านี้ทั้งสองโต้แย้งกันเรื่องเข้ามามอบของขวัญให้อรวี

มานิดาอยากให้รอวราลีก่อนเพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะตามมาแล้ว แต่นัชชาไม่อยากรอเพราะไม่อยากให้วราลีมา ‘แย่งซีน’ หล่อนตอนมอบของขวัญ หล่อนจึงให้เหตุผลว่าวราลีเป็นฝ่ายชักช้าเองแล้วทำไมทุกคนจะต้องมายืนรอทั้งๆ ที่แต่งตัวเสร็จตั้งนานแล้ว

ไม่รักษาเวลาเอง จะมาโทษว่าคนอื่นไม่รอไม่ได้นะ!

งานเลี้ยงคืนนี้มันจะมีอะไรหรือเปล่าน้าาา -.,-

Happy New Year 2026 จากเขาใหญ่ค่ะทุกคน!

ปีใหม่นี้ไม่ขออะไรมากมายเลย…ขอพรให้นักอ่านทุกคนของโอ๋มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคภัย คิดหวังสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนา ร่ำรวยเงินทอง มักคั่งทั้งความรักและทรัพย์สิน เจอแต่คนดีๆ และเรื่องราวดีๆ นะคะ

ปีนี้โอ๋ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนอีกปีน้าา ยังตั้งใจ มีไฟ และรักที่จะเขียนนิยายสนุกๆ ให้ทุกคนอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไม่มีแรงเขียนเลยค่ะ

ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนเราอยู่ด้วยกันมานานจนเหมือนได้เติบโตมาด้วยกันเลยเนอะ เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง และเป็นครอบครัวกันไปแล้ว นักอ่านบางคนอยู่กับโอ๋มาตั้งแต่มัธยมจนแต่งงานและมีลูกแล้วอะคิดดู น่ารักมากๆ

ขอให้เราอยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปจนแก่เลยนะคะ :)

นิยายซีรี่ส์ในจักรวาลบ้านไร่ฯ มีดังนี้นะคะ 

อ่านแยกเล่มได้ ไม่งงแน่นอน แต่ถ้าอ่านทุกเรื่องก็จะอินและผูกพันกับเรื่องราวของพวกเขามากขึ้น เหมือนได้ติดตามชีวิตของพวกเขาแบบเรียลไลฟ์ค่ะ กดซื้อได้ที่ลิ้งก์นี้เลย >> https://www.mebmarket.com/index.php?store=publisher&action=book_list&publisher_id=1219967 

ฝากผลงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ ใครชอบพระเอกภายนอกดุดันอันตราย แต่ความจริงคลั่งรัก สายเปย์ เยดุ ห้ามพลาดน้าาา กดเลย! >> https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTIxOTk2NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjM5NTQ2NDt9