บทที่ 2-5 : จังหวะตกหลุมรัก (100%)

บทที่ 3

จังหวะตกหลุมรัก

ไม่รักษาเวลาเอง จะมาโทษว่าคนอื่นไม่รอไม่ได้นะ!

“มีอะไรหรือเปล่านิด”

ไรวินทร์สังเกตเห็นว่ามานิดามีสีหน้าเป็นกังวลทั้งๆ ที่ปกติหล่อนจะเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใสโดยเฉพาะเวลามีงานเลี้ยง ไม่รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้หล่อนมีท่าทีเช่นนี้เพราะวราลีหรือเปล่า

เขายังไม่เห็นพนักงานใหม่ปรากฏตัวในบริเวณงานเลี้ยงเลย...

“นิดมองหาพี่วุ้นอยู่น่ะค่ะ เห็นบอกว่าจะรีบตามมา แต่ทำไมไม่มาสักทีนะ”

“คงแต่งตัวอยู่แหละมั้ง เรามาถ่ายรูปกันเถอะ มีกลุ่มอื่นรออยู่นะ”

นัชชามองไปทางกลุ่มพนักงานเสิร์ฟในห้องอาหารซึ่งยืนรออยู่หลังตากล้อง ทำให้มานิดาต้องรีบเดินเข้าไปร่วมเฟรมอย่างเสียมิได้ หล่อนนึกเจ็บใจที่วราลีไม่ได้มาอยู่ในซีนสำคัญ อันที่จริงมานิดาก็ไม่ได้อยากจับคู่วราลีกับไรวินทร์ถึงขนาดนั้นหรอกนะ แต่ทำไมหล่อนต้องยอมให้นัชชาเด่นกว่าเพื่อนตัวเองด้วยล่ะ

“นั่นไง หนูวุ้นมาแล้ว”

ถ่ายภาพหมู่เรียบร้อยแล้วอรวีก็หันไปเจอวราลีกำลังถือกล่องของขวัญเดินเร็วๆ ตรงมาทางนี้ สีหน้าเธอดูรีบร้อนเหมือนกลัวจะมอบของขวัญให้ท่านไม่ทันเพื่อน 

นัชชาเห็น ‘เด็กใหม่’ มาได้จังหวะพอดี แถมยังดึงความสนใจจากอรวีกับไรวินทร์ไปต่อหน้าต่อตาก็นึกเจ็บใจไม่น้อย หล่อนอดคิดไม่ได้ว่าวราลีแกล้งถ่วงเวลามาช้าเพื่อที่จะได้เป็นจุดเด่น

เห็นหน้าใสๆ ท่าทางเรียบร้อยจะตาย แต่ก็ร้ายใช่เล่นเลยนะ

“เอ่อ...ให้หนูวุ้นถ่ายรูปก่อนก็แล้วกันนะ จะได้เสร็จไปทีละกรุ๊ป” อรวีออกปากพูดกับกลุ่มพนักงานเสิร์ฟแทนคนที่เพิ่งจะเดินมาถึงซึ่งทุกคนในกลุ่มนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร

“ขอโทษที่มาช้านะคะ พอกลับมาจากตลาดวุ้นก็จัดของจนเพลิน เลยแต่งตัวช้าน่ะค่ะ”

วราลียกมือไหว้ทุกคนด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ คืนนี้หญิงสาวสวมเดรสคอปาดสีพาสเทลความยาวสั้นเหนือเข่า ม้วนผมยาวสลวยเป็นลอนคลายอย่างเป็นธรรมชาติ และแต่งหน้าอ่อนๆ ดูสวยงามสบายตา อรวีรู้สึกว่าพนักงานคนนี้แตกต่างไปจากคนอื่นๆ เธอรู้จักแต่งตัวและวางตัวเหมือนได้รับการอบรมมาอย่างดี

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหนูวุ้น งานสบายๆ คนกันเองทั้งนั้น” 

วราลีลอบยิ้มเอ็นดูอรวีเช่นกัน ท่านออกปากว่า ‘งานสบายๆ คนกันเองทั้งนั้น’ แต่กลับแต่งหน้าทำผมตั้งแต่บ่าย และลงทุนตัดชุดใหม่อย่างสวยงามจนต้องให้ลูกชายไปรับชุดมาให้

“เอ่อ...วุ้นมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มอบให้คุณอรด้วยนะคะ ขอให้คุณอรมีความสุข สุขภาพแข็งแรง และวุ้นขอบคุณคุณอรด้วยนะคะที่ช่วยเหลือและเมตตาวุ้น” วราลีมอบของขวัญให้กับเจ้าของวันเกิด

“ขอบคุณมากนะ หนูวุ้นน่ารักจริงๆ”

อรวียิ้มด้วยความเอ็นดูเพราะสัมผัสได้ว่าวราลีตั้งใจมอบของขวัญให้ท่านทั้งเพื่ออวยพรวันเกิดและขอบคุณที่ท่านเคยช่วยเหลือเธอจริงๆ ทั้งๆ ที่ท่านไม่เคยคิดว่ามันเป็นบุญคุณอะไรเลย

สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่วราลีใส่ใจทำให้ท่านยิ่งเอ็นดูเธอมากขึ้น

“พวกเราถ่ายรูปกับคุณอรไปแล้ว รอบนี้พี่วุ้นถ่ายคนเดียวนะคะ โทษฐานที่มาช้า”

มานิดาเดินออกจากเฟรมพร้อมทั้งกวักมือเรียกเพื่อนคนอื่นๆ ออกไปด้วย พอนัชชาทำท่าจะไม่ยอมเดินออกมาหล่อนก็พยักหน้าเร่งเร้าจนนัชชาขัดไม่ได้ไม่อย่างนั้นจะดู ‘สะเหล่อ’ อยู่คนเดียว

มันจงใจชัดๆ

นัชชาไม่ได้โง่ มีหรือว่าหล่อนจะดูไม่ออกว่ามานิดาจงใจให้วราลีได้ถ่ายรูปร่วมเฟรมกับอรวีและไรวินทร์เพียงคนเดียวจนกลายเป็นว่าไอ้ที่หล่อนพยายามกีดกันไม่ให้วราลีได้ถ่ายรูปกับเพื่อนนั้นไม่ต่างอะไรกับการเปิดทางให้วราลีได้ ‘ซีนใหญ่’ คนเดียวเลย

ยิ่งคิดนัชชายิ่งร้อนรุ่มอยู่ในอกโดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าอรวีให้ความเอ็นดูวราลีมากกว่าพนักงานคนอื่นๆ แน่นอนว่าหล่อนย่อมคิดว่าทั้งหมดเป็นแผนการของวราลี!

ทั้งเรื่องซื้อของขวัญมามอบให้อรวีเองโดยไม่รวมกลุ่มกับเพื่อนและเรื่องแต่งตัวช้าเพื่อมาร่วมงานทีหลังจะได้เป็นจุดเด่น เผลอๆ เรื่องที่อีกฝ่ายเป็นลมจนไรวินทร์ต้องอุ้มกลับมาที่นี่ก็อาจจะเป็นแผนการตั้งแต่แรก

คิดว่าวางแผนเป็นคนเดียวหรือไง...

นัชชาพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ไม่ให้คนอื่นล่วงรู้ความคิด ต่อให้วราลีจะมาแรงแค่ไหน แต่หล่อนก็รักไรวินทร์มาตั้งหลายปี ยังไงหล่อนก็จะไม่มีวันปล่อยให้เด็กใหม่หยิบชิ้นปลามันไปง่ายๆ แน่!

งานเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิดของอรวีเต็มไปด้วยความสุขไม่แพ้ทุกปีที่ผ่านมา ทุกคนอิ่มอร่อยกับอาหารรสเลิศและเครื่องดื่มที่มีมาเติมไม่อั้น อีกทั้งยังผลัดกันร้อง ผลัดกันเต้น และสนุกกับวงดนตรีที่จะบรรเลงไปจนถึงเที่ยงคืน ในงานนี้วราลีไม่ได้มีซีนใหญ่แค่ตอนมอบของขวัญให้อรวีเท่านั้น แต่ตอนที่ท่านขึ้นไปขอบคุณทุกคนบนเวที ท่านยังตบท้ายด้วยการให้เธอขึ้นไปแนะนำตัวเพื่อให้พนักงานคนอื่นๆ ได้รู้จักอีกด้วย

ใครๆ ต่างก็พูดกันว่าพนักงานใหม่คนนี้ทั้งสวยทั้งน่ารักจนไม่แปลกใจเลยที่อรวีจะเอ็นดูเป็นพิเศษ

หลังทานอาหารค่ำอรวียังสนุกกับพนักงานต่อจนกระทั่งเกือบสี่ทุ่มท่านจึงขอตัวกลับ ด้วยว่าปกติเป็นคนไม่นอนดึกอยู่แล้ว วราลีเองก็พูดคุยสนุกสนานกับเพื่อนร่วมงานใหม่จนกระทั่งเกือบห้าทุ่มเธอก็เริ่มง่วงนอน หญิงสาวจึงขอตัวกลับห้องพักก่อน ในขณะที่มานิดายังคงสนุกกับเพื่อนๆ ในงานเลี้ยงต่อ

วราลีบอกมานิดาก่อนจะกลับห้อง ตอนแรกอีกฝ่ายจะเดินไปส่งเธอด้วยความเป็นห่วงจนวราลีหัวเราะเอ็นดู เพราะเธอไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ที่สำคัญคนที่จะเดินไปส่งเธอยังเดินไม่ตรงเท่าเธอด้วยซ้ำ

“หอพักอยู่แค่นี้เอง พี่เดินกลับคนเดียวได้ นิดสนุกกับเพื่อนๆ ต่อเถอะ” 

ในรีสอร์ตเดอะมูนวัลลีย์มีแต่คนกันเอง อยู่กันมาหลายปีไม่เคยมีเรื่องทำร้ายร่างกายหรือทำมิดีมิร้ายกันเลย มานิดาจึงพยักหน้ารับก่อนจะย้ำให้วราลีเดินกลับดีๆ แล้วหันไปชนแก้วกับเพื่อนต่อ

ทุกคนน่ารักจัง

วราลียิ้มกับตัวเอง ถ้าไม่นับนัชชากับนวดีที่เขม่นเธอ ทุกคนในเดอะมูนวัลลีย์ก็น่ารักกับเธอมากๆ เจ้านายอย่างอรวีกับไรวินทร์ก็ใจดีจนไม่รู้ว่าจะไปหาเจ้านายที่ใจดีแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก

เดินออกจากงานมาได้ครึ่งทางก็ยังได้ยินเสียงวงดนตรีและเสียงพูดคุยเฮฮาดังมาจากงานเลี้ยง การเดินง่วงเหงาหาวนอนคนเดียวอาจจะเหงาสักหน่อย แต่เธอก็ไม่รู้สึกกลัวเพราะทางเดินในรีสอร์ตมีไฟสว่างตลอดทาง

ตุบ!

ทว่า...ขณะเดินไปหาวไปนั้นอาการง่วงนอนของวราลีก็อันตรธานหายไปในพริบตา เมื่อเธอเห็นใครคนหนึ่งเดินเซไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ริมทางเดินจนเกือบจะเสียหลักล้มลง ท่าทางชายหนุ่มเหมือนคนดื่มหนัก แต่โชคดีที่เขายังทรงตัวเอาไว้ได้ด้วยการพิงต้นไม้ ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มหน้าฟาดถนนเป็นแน่

นั่นมันคุณไวน์นี่นา นี่เขาเมาขนาดนี้เลยเหรอ!

เกิดอะไรขึ้นกับคุณไวน์น้าาา

ตอนหน้า ‘จุดเปลี่ยน’ จะมาแบบไม่ทันตั้งตัว :P

นิยายซีรี่ส์ในจักรวาลบ้านไร่ฯ มีดังนี้นะคะ 

อ่านแยกเล่มได้ ไม่งงแน่นอน แต่ถ้าอ่านทุกเรื่องก็จะอินและผูกพันกับเรื่องราวของพวกเขามากขึ้น เหมือนได้ติดตามชีวิตของพวกเขาแบบเรียลไลฟ์ค่ะ กดซื้อได้ที่ลิ้งก์นี้เลย >> https://www.mebmarket.com/index.php?store=publisher&action=book_list&publisher_id=1219967 

ฝากผลงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ ใครชอบพระเอกภายนอกดุดันอันตราย แต่ความจริงคลั่งรัก สายเปย์ เยดุ ห้ามพลาดน้าาา กดเลย! >> https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTIxOTk2NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjM5NTQ2NDt9