บทที่ 8-2 : เด็กแข็งข้อ (100%)

บทที่ 8

เด็กหัดแข็งข้อ

“ผมแค่...จะนอนกับเมีย”

ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วมองข้ามไหล่อรวีไปจ้องหน้าหวานๆ ของเมียซึ่งตอนนี้ทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนทำอะไรไม่ถูกที่เขาบอกกับอรวีตรงๆ

แน่ล่ะ! เธอไม่คิดว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่หน้าไม่อายขนาดนี้นี่นา

“ผัวเมียนอนด้วยกันมันผิดเหรอครับแม่”

“เรานี่นะ อย่าแกล้งให้น้องตกใจสิ”

พอได้ฟังคำอธิบายและเห็นท่าทางของไรวินทร์แล้วคนที่เลี้ยงดูชายหนุ่มมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยมีหรือจะรู้ไม่ทันแผนการเขา

ผู้ชายอย่างไรวินทร์ไม่ได้หื่นกามจนหน้ามืดตามัวและกักขฬะถึงขนาดจะไล่ปล้ำหรือข่มเหงน้ำใจผู้หญิง ท่านคิดว่านี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งแผนการที่ลูกชายใช้กดดันให้วราลีหวาดหวั่นจนรีบไปหย่า

พอปรามลูกชายแล้วคนเป็นแม่ก็หันไปปลอบลูกสะใภ้ต่อ

“ไม่มีอะไรหรอกหนูวุ้น ตาไวน์แค่แกล้งเล่นเฉยๆ”

“แล้วแม่มาทำไมครับ นี่มันเวลาเข้าหอของผมกับเมียนะ”

ไรวินทร์ถามเหมือนตำหนิมารดาอยู่กลายๆ เพราะเขาพอจะเดาออกอยู่แล้วว่าอรวีเข้ามาที่นี่ทำไม บ้านหลังนี้เป็นของเขาก็จริง แต่คนเป็นแม่ย่อมมีกุญแจสำรองของประตูทุกบานจนไขเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้

“แม่ก็แค่...”

“ไม่ไว้ใจก็เลยมาแอบดู กลัวว่าผมจะรังแกลูกสะใภ้คนดีของแม่?”

ชายหนุ่มต่อประโยคให้และนั่นทำให้อรวีเถียงไม่ออก เขาจึงถอนหายใจเหนื่อยๆ ใส่ท่านไปอีกทีหนึ่ง

“ผมไม่ทำอะไรวุ้นหรอกน่ะ”

“ให้มันจริงเถอะ ถ้าแม่รู้ทีหลังว่าไวน์ใช้กำลังข่มเหงน้อง แม่เอาตายแน่ๆ นะบอกไว้เลย”

“ใครจะกล้าทำอะไรลูกรักของแม่ล่ะครับ ตอนนี้ผมมันเป็นหมาหัวเน่าแล้วนี่”

“เรานี่นะ”

อรวีหมั่นไส้ที่ลูกชายประชดเหมือนตัดพ้อน้อยใจจึงหยิกแขนเขาไปทีหนึ่ง จากนั้นท่านก็เป็นคนกลางจูงมือลูกชายกับลูกสะใภ้กลับไปที่ห้องหอ วราลีมีท่าทีอิดออดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ในที่สุดก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดี

“อยู่กันดีๆ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน อย่าทำให้ผู้ใหญ่ต้องหนักใจนะลูก”

ผู้ใหญ่ประจำบ้านบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเมื่อเดินมาส่งทั้งสองถึงห้องนอน ท่านหวังว่าไรวินทร์จะมีท่าทีอ่อนลงมาบ้าง เพราะอย่างไรวราลีก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ และได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาแล้ว

“แม่กลับไปได้แล้วครับ”

“ตาไวน์...”

“ถ้าวุ้นไม่เต็มใจ ผมก็ไม่ทำอะไรน้องหรอกน่ะ”

พอได้ยินคำว่า ‘น้อง’ ที่ไรวินทร์เผลอพูดออกมา อรวีก็เบาใจขึ้นมาหน่อย เพราะเดาได้ว่าเขาไม่ได้ต่อต้านอย่างแข็งกร้าวเหมือนในตอนแรกแล้ว และผู้ชายอย่างไรวินทร์ก็ไม่ใช่คนไม่รักษาคำพูด

“อยู่กับพี่เขานี่แหละหนูวุ้น ไม่มีอะไรหรอก คืนแรกอาจจะอึดอัดหน่อย เดี๋ยวก็คุ้นเคยกัน”

อรวียิ้มปลอบลูกสะใภ้ก่อนจะเดินออกจากห้อง แถมยังผิดประตูเอาไว้ให้อย่างเสร็จสรรพ พอต้องกลับมาอยู่ในห้องกับไรวินทร์สองต่อสอง วราลีก็เริ่มประหม่าจนไม่รู้จะพาตัวเองไปอยู่ไว้ที่มุมไหนอีกครั้ง

หญิงสาวคิดไปว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนๆ เคยเม้าท์ถึงเหตุการณ์ที่ไปนอนห้องผู้ชายครั้งแรกให้เธอฟัง แต่ละคนดูมีประสบการณ์ดีๆ ทั้งนั้น ฟินบ้าง เขินบ้าง ไม่เห็นมีใครเกร็งจนแทบจะหายใจไม่ออกเหมือนเธอเลย

หลับหนีปัญหาไปเลยดีกว่า

วราลีสรุปกับตัวเองก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงอกแล้วหลับตาลงดื้อๆ เล่นเอาไรวินทร์ที่กำลังมองดูท่าทีของเธอถึงกับงุนงงว่าคนเรามันจะหนีไปนอนง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ

“เราต้องตกลงกันหน่อยแล้วนะ”

คนตัวสูงเดินมานั่งลงบนเตียงอีกฝั่ง เขาสอดขาเข้ามาภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วหันไปคุยกับคนที่คิดจะหลับหนีปัญหา

“เอะอะวิ่งออกจากห้องน่ะพอได้แล้วนะ ที่มันเกิดเรื่องมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะเธอวิ่งทะเล่อทะล่าออกจากห้องไปไม่ใช่เหรอ ไม่เข็ดบ้างหรือไง”

“วุ้นจะไม่วิ่งออกจากห้องก็ได้ค่ะ แต่คุณไวน์ก็ต้องไม่แกล้งให้วุ้นตกใจเหมือนกัน”

วราลีลืมตาขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความขุ่นเคืองบ้าง ครั้งนี้เขาจะโทษเธอไม่ได้ เพราะถ้าเขาไม่แกล้งเธอก่อน มีหรือว่าเธอจะตกใจจนวิ่งออกจากห้องไปตั้งหลักแบบนั้น

“ใครแกล้ง...”

ไม่ใช่แค่ดวงตาสีนิลที่ส่องประกายเจ้าเล่ห์ แต่วราลีรู้สึกได้ว่ามุมปากเขากำลังกระตุกยิ้มร้ายเหมือนมีประโยคต่อท้ายอยู่ในใจว่า ‘เขาเอาจริงต่างหาก’

“เนี่ย! แล้วจะไม่ให้วุ้นกลัวได้ไง”

หญิงสาวทำท่าว่าจะพลิกตัวหนีลงจากเตียงด้วยความหวาดระแวงอีกรอบ แต่คราวนี้ไรวินทร์ไวกว่า มือใหญ่จึงเหนี่ยวรั้งร่างอรชรกลับมานอนที่เดิม ไม่แค่นั้นเขายังรัดวงแขนแน่นขึ้นจนร่างกายทั้งสองแนบชิดกัน

“คุณไวน์!”

วราลีเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงดัง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำ เธอทั้งเขินทั้งโกรธเมื่อร่างกายถูกดึงไปแนบชิดกับเขาในระยะอันตราย ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงขณะดวงตากลมโตจ้องหน้าเขา

ไรวินทร์เพิ่งจะรับปากอรวีไปแหม็บๆ แต่เขากลับจะเล่นงานเธออีกแล้ว!

“ยังไม่ทันข้ามคืนเลย แข็งข้อเป็นแล้วเหรอ”

ไรวินทร์เลิกคิ้วมองคนในอ้อมแขน ก่อนหน้านี้เธอยังขอโทษเขา รู้สึกผิดกับเขาที่ยอมให้ผู้ใหญ่บีบบังคับเขาให้แต่งงานกับเธอจนเหมือนจะยอมอ่อนข้อให้เขาทุกอย่าง แต่ยังไม่ทันพ้นคืนเลยเธอก็ทำตาเขียวใส่เขาเสียแล้ว

“ก็คุณไวน์แกล้งวุ้นก่อน”

“ไม่ทำอะไรหรอกน่ะ”

ปากบอกว่าไม่ทำอะไร แต่ท่อนแขนแกร่งกลับไม่ยอมปล่อยร่างนุ่มนิ่มออกจากไปเลย ยิ่งวราลีพยายามดิ้นหนี เขาก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้น

“แต่ถ้ายังดิ้นแบบนี้ต่อไปก็ไม่แน่...”

คุณไวน์มันอยากหย่ากับเมียยังไง กอดไม่ปล่อยขนาดนี้ >,.<

เปิดจองเล่มคุณไวน์กับหนูวุ้นแล้วนะคะ มาจองกันเถอะ!

ราคา : ปกอ่อน 499 บ. ปกแข็ง 729 บ.

จองได้ที่เพจ Hideko_Sunshine ลิ้งก์ https://web.facebook.com/O.A.HidekoSunshine/

หนา 500+ หน้า / NC 18+++ / 150,000 คำ

พรีเมี่ยม : โปสการ์ดตัวละคร 4 ภาพ + ปกแจ็กเก็ต (เฉพาะพิมพ์ครั้งแรก)

ของแถม : ที่คั่น + โปสการ์ดลายหน้าปก (ได้ทุกออเดอร์)

หมดเขตจอง 9 พฤษภาคม 2569 จัดส่งภายในเดือนมิถุนายน 2569

โอ๋จะจัดโปรลดราคา E-Book แบบฉ่ำๆ 25% - 45% (จากราคาขาย) เลยนะเออ! หมดเขต 15 เมษายนนี้! มาซื้อกันเถอะ ไม่เคยลดขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ ค่ะ 5555555 ไปช้อปได้ที่นี่เลย >> https://www.mebmarket.com/index.php?store=publisher&action=book_list&publisher_id=1219967