บทนำ-2 : ลูกแมวหลงทาง (100%)

บทนำ

ลูกแมวหลงทาง

เอี๊ยดดด!

รถกระบะสี่ประตูสีขาวมุกยกล้อสูงที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็วสูงต้องลดความเร็วลงอย่างกะทันหันจนได้ยินเสียงล้อบดกับถนนลาดยาง ไม่อย่างนั้นยานพาหนะคันใหญ่แต่โฉบเฉี่ยวนี้คงพุ่งเข้าไปบดขยี้ร่างบอบบางที่จู่ๆ ก็ล้มลงมาขวางเส้นทางการจราจรเป็นแน่

“เกือบได้เป็นฆาตกรแล้วมั้ยกู!”

‘เสกข์’ ผู้ทำหน้าที่สารถีขับรถให้เจ้านายนั่งถึงกับพูดออกมาอย่างโล่งอกหลังจากที่เท้าของเขาเหยียบเบรกแทบมิดทำให้ทั้งเขาและเจ้านายหนุ่มที่นั่งมาข้างๆ กันถึงกับหัวคะมำ

“เป็นลมหรือเปล่าวะ”

หลังจากที่ดึงสติได้ ‘ไรวินทร์’ หรือเจ้านายของเสกข์ก็เปิดประตูรถนำลงไปก่อน เสกข์จึงรีบดึงสติกลับมาแล้วตามลงไปดูคนที่จู่ๆ ก็ล้มลงมาขวางหน้ารถเหมือนอยากฆ่าตัวตาย

นับว่าบุญที่นานๆ จะทำทียังมีผลส่งให้เขาเหยียบเบรกได้ทันเวลา รถกระบะจึงหยุดก่อนจะพุ่งเข้าชนเธอในระยะเส้นยาแดงผ่าแปด

“สงสัยจะเป็นลมแดด”

ไรวินทร์จับตัวคนที่นอนฟุบอยู่กับถนนขึ้นมาแล้วจับชีพจรของเธอ หัวใจยังเต้นเป็นปกติ แต่ใบหน้าอ่อนหวานแดงก่ำทำให้เขาสรุปเช่นนั้น ในใจก็นึกสงสัยไปว่าเธอเป็นใครทำไมถึงได้มาเดินตากแดดแถวนี้

“สวยซะด้วยนะนาย ท่าทางจะไม่ใช่คนบ้านเรา มาทำอะไรแถวนี้นะ”

นอกจากจะไม่คุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้ว เธอยังมีทั้งกระเป๋าสะพายหลังและกระเป๋าล้อลากสำหรับการเดินทาง แสดงว่าน่าจะเป็นคนต่างถิ่นที่มาทำธุระแถวนี้แต่อาจจะหลงทาง

“มึงนี่ก็นะ”

ไรวินทร์ดุลูกน้องคนสนิท แทนที่มันจะห่วงว่าเธอคนนี้จะปลอดภัยหรือไม่ มันกลับทักเรื่องหน้าตาเธอเป็นอันดับแรก แต่จะว่าไป...คนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็จัดได้ว่า ‘สวย’ อย่างที่เสกข์ทักจริงๆ นั่นแหละ

หญิงสาวน่าจะสูงราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร เธอสวมกางเกงยีนขายาวเข้ารูป รองเท้าผ้าใบ เสื้อกล้ามสีขาว แล้วทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีครีม-น้ำตาล รวบผมหางม้าต่ำๆ แต่งตัวออกจะเหมือนคนงานในไร่ 

แต่เสื้อผ้าธรรมดาเหล่านั้นกลับซ่อนความสวยงามของเธอเอาไว้ไม่ได้เลย

“ก็น้องเขาสวยจริงๆ นี่ครับนาย” เสกข์ยืนยันอย่างคนซื่อ “แล้วนายจะทำยังไงกับน้องเขาดี ท่าทางจะไม่ฟื้นง่ายๆ เอาไปส่งโรงพยาบาล เรียกกู้ภัย หรือไปที่โรงพักดี”

“พากลับบ้านน่าจะง่ายกว่า”

“อะไรนะนาย!”

“มึงไปเปิดประตูรถ”

ไรวินทร์ไม่ได้สนใจลูกน้องคนสนิทที่กำลังทำตาโตเพราะแปลกใจกับการตัดสินใจของเขา ชายหนุ่มอุ้มคนที่กำลังเป็นลมขึ้นไว้บนท่อนแขนแกร่ง 

เสกข์ที่ตอนแรกยังเกาหัวแกร็กๆ ก็คว้ากระเป๋าล้อลากของเธอแล้วเร่งเดินนำหน้าไปที่รถ เอากระเป๋าขึ้นไว้บนกระบะหลัง จากนั้นก็รีบเปิดประตูรถให้เจ้านาย

ไรวินทร์วางร่างเล็กลงบนเบาะหลัง จัดท่าให้เธอนั่งอย่างดีเพื่อนไม่ให้กระเทือนขณะรถกระบะวิ่งเข้าไปในรีสอร์ต The Moon Valley (เดอะมูนวัลเลย์) ซึ่งเป็นอาณาจักรของเขา เพราะถนนทางเข้าค่อนข้างผาดโผน

“นายจะพาน้องเขาไปที่บ้านจริงเหรอ นายแม่จะแตกตื่นเอานะครับ”

“มึงอย่าถามมาก รีบออกรถไป”

ไรวินทร์ขมวดคิ้วมองหน้าลูกน้องคนสนิทขณะเหวี่ยงตัวเองขึ้นไปนั่งบนรถ ดวงตาสีนิลดุดันนั้นทำให้เสกข์รีบทำตามคำสั่งทันทีทั้งๆ ที่ความสงสัยมากมายในหัวของเขายังไม่ได้รับการคลี่คลายเลยสักอย่าง

“ตายจริง! ตาไวน์อุ้มผู้หญิงที่ไหนเข้ามาในบ้าน!”

เป็นอย่างที่เสกข์พูดเอาไว้จริงๆ เพราะพอเห็นลูกชายเพียงคนเดียวอุ้มผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเข้าไปในบ้าน ‘อรวี’ ผู้เป็นมารดาหรือ ‘นายแม่’ ที่เสกข์เรียกก็ร้องถามด้วยความแตกตื่นตกใจ

“เธอเดินอยู่ข้างถนนแล้วจู่ๆ ก็เป็นลมล้มตัดหน้ารถผมใกล้ๆ ทางเข้ารีสอร์ตน่ะครับ ผมเลยพามาให้แม่ช่วยปฐมพยาบาล น่าจะเร็วกว่าพาไปโรงพยาบาลหรือเรียกกู้ภัยมาช่วย”

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมไรวินทร์ถึงไม่ได้เรียกกู้ภัยหรือพาเธอไปส่งโรงพยาบาล เพราะเขาคิดว่าเธอน่าจะเป็นลมแดด แล้วบ้านเขาก็อยู่ใกล้กับจุดเกิดเหตุ ใช้เวลาเดินทางเพียงห้านาทีก็ถึงแล้ว 

ในตอนนั้นชายหนุ่มคิดแค่เพียงว่าอยากให้เธอได้รับการปฐมพยาบาลในสถานที่ดีๆ อย่างรวดเร็วที่สุด

อีกอย่างท่าทางเธอไม่น่าจะใช่มิจฉาชีพหรือคนร้ายที่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ หรือต่อให้เธอจะเป็นมิจฉาชีพจริงๆ พวกเขาก็มีกันหลายคน เธอคงจะหลอกลวงหรือทำร้ายใครไม่ได้ง่ายๆ

“ตายจริง! ไม่ใช่ว่าขับรถชนเขาไปแล้วหรอกนะ”

“ไม่ได้ชนครับนายแม่ ผมเบรกทัน!” เสกข์ที่วิ่งตามเจ้านายมารีบแย้ง

ไรวินทร์อุ้มคนเป็นลมไปวางลงบนโซฟาในห้องรับแขก ‘บุญมี’ ซึ่งเป็นแม่บ้านคู่ใจของอรวีก็รีบเข้าไปหาผ้าขนหนูและอ่างใส่น้ำมาให้โดยที่เจ้านายไม่ต้องออกคำสั่ง

ไรวินทร์กับเสกข์ขยับออกไปยืนดูอยู่ห่างๆ เพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก

“หน้าตาสะสวย ผิวพรรณก็ดีซะด้วย ลูกเต้าเหล่าใคร ทำไมมาเป็นลมอยู่แถวนี้ได้”

พอบุญมีวางอ่างใส่น้ำกับผ้าขนหนูลงบนโต๊ะข้างหน้าโซฟา อรวีก็นั่งลงริมโซฟาก่อนจะใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดๆ มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนเป็นลม ท่านเป็นคนที่สองแล้วที่ทักถึงภาพลักษณ์ของเธอ

หญิงสาวมีใบหน้าสวยได้รูป จมูกโด่งเชิดรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มเป็นรูปกระจับ เรียวคิ้วโก่งงามรับกับใบหน้า เส้นผมสีดำก็ยาวสลวย ผิวขาวอมชมพูละเอียดเนียนเหมือนคนที่ไม่เคยทำงานหนักและได้รับการประคบประหงมเป็นอย่างดี รูปร่างก็น่าทะนุถนอมและอรชรอ้อนแอ้นราวกับนางเอกละครโทรทัศน์

อรวีอดแปลกใจไม่ได้ที่ผู้หญิงคนนี้มาเดินข้างถนนจนเป็นลมล้มตัดหน้ารถลูกชายของตน

ลูกสาวผู้รากมากดีหนีออกจากบ้านมาหรือเปล่านะ

ท่านคิดในใจอย่างคนที่ดูละครและอ่านนิยายมาเยอะ

คุณไวน์เก็บลูกแมวหลงทางกลับบ้านแล้วค่า

ยัยน้องจะได้กลับออกมาอีกมั้ยให้ทาย? >,.<

ปล. โอ๋ฝากทุกคนกดหัวใจ+กดเข้าชั้น+เม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ

นิยายซีรี่ส์ในจักรวาลบ้านไร่ฯ มีดังนี้นะคะ 

อ่านแยกเล่มได้ ไม่งงแน่นอน แต่ถ้าอ่านทุกเรื่องก็จะอินและผูกพันกับเรื่องราวของพวกเขามากขึ้น เหมือนได้ติดตามชีวิตของพวกเขาแบบเรียลไลฟ์ค่ะ กดซื้อได้ที่ลิ้งก์นี้เลย >> https://www.mebmarket.com/index.php?store=publisher&action=book_list&publisher_id=1219967 

ฝากผลงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ ใครชอบพระเอกภายนอกดุดันอันตราย แต่ความจริงคลั่งรัก สายเปย์ เยดุ ห้ามพลาดน้าาา กดเลย! >> https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTIxOTk2NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjM5NTQ2NDt9