บทที่ 14-2 : อย่ามาเล่นกับใจ (100%)

บทที่ 14

อย่ามาเล่นกับใจ

“สำคัญตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอวุ้น”

ร่างสูงถามน้ำเสียงเล็ดลอดไรฟัน ดวงตาสีนิลสะท้อนความกรุ่นโกรธ

“วุ้น...”

วราลีตกใจกับปฏิกิริยาตอบกลับอย่างรุนแรงของชายหนุ่มจนเธอพูดไม่ออก ต่อให้เขาจะไม่ได้บีบแก้มเธอจนทำให้รู้สึกเจ็บ แต่เธอก็จำต้องหยุดพูดในทันที แล้วน้ำตาก็ค่อยๆ รินไหลลงมาตามสองแก้ม

วินาทีนี้หญิงสาวไม่ได้เจ็บที่ร่างกาย แต่เธอกำลังเจ็บที่หัวใจ...

จริงสินะ เธอเป็นเมียที่ไรวินทร์อยากหย่า เป็นคนที่เขาไม่เคยปรารถนา เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาจับพลัดจับผลูมาแต่งงานด้วย และเป็นคนที่เขาชิงชังรังเกียจเสียด้วยซ้ำ แล้วเขาจะมาหึงหวงผู้หญิงอย่างเธอไปทำไมกัน

“ไปทำงานโน้นไป!” ชายหนุ่มปล่อยมือจากใบหน้าหวานเมื่อเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ เขาถอนหายใจอีกครั้งเพื่อระบายความหงุดหงิด “คนงานเลิกทำเมื่อไหร่ค่อยหยุด จะได้รู้หน้าที่และฐานะจริงๆ ของตัวเอง”

“อะไรกันครับนาย!”

เข้มซึ่งเพิ่งจะไปส่งแขกแล้ววกกลับมาหาเจ้านายได้ยินคำสั่งนั้นเข้าพอดีถึงกับตะโกนเสียงหลงด้วยความตกใจ ต่อให้วราลีจะแต่งตัวมาดูไซต์งานเหมือนพร้อมจะทำงานในไร่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไรวินทร์จะไล่ให้เธอไปทำงานในไร่จริงๆ ตัวเธอก็เล็กนิดเดียว แขนก็เรียวเล็กอย่างกับลำเทียน จะมีแรงยกจอบดายหญ้าได้ยังไง

“นั่นเมียนายนะ ให้ไปดายหญ้ากับคนงานไม่ได้นะครับ”

“ทำไมจะไม่ได้! เขาเป็นเมียกู แล้วก็เป็นพนักงานของที่นี่ด้วย ให้ไปทำงานก็ถูกแล้ว เขาจะได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีอภิสิทธิ์เหนือใคร และเป็นเมียกูก็ใช่ว่าจะสบาย” 

ไรวินทร์ตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ ยิ่งเข้มพยายามเจรจามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะรุนแรงจนบาดความรู้สึกวราลีมากขึ้นเท่านั้น หญิงสาวตระหนักแล้วว่าเธอไม่ได้มีความหมายอะไรกับไรวินทร์เลย

และในสายตาเขา...เธอก็เป็นแค่พนักงานคนหนึ่งเท่านั้น

“มึงอย่ามีปัญหามากไอ้เข้ม ตามกูเข้าเมือง”

จบประโยคนั้นไรวินทร์ก็เดินนำออกไปโดยไม่ปรายตามองวราลีอีกเลย มีเพียงเข้มเท่านั้นที่ยังมองหญิงสาวด้วยความสงสารและเห็นใจ ทว่าในฐานะลูกน้อง เขาก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้

“ไอ้เข้ม! มึงอยากวิ่งตามกูเข้าเมืองใช่มั้ย”

“ผมไปแล้วครับนาย!”

โดนเจ้านายตะโกนเร่งมาด้วยน้ำเสียงดุดัน เข้มก็จำต้องรีบวิ่งตามร่างสูงออกไปอีกคน

คนนี้ไงเล่า สามีที่เราเลือกเอง

วราลีได้แต่สมน้ำหน้าตัวเองอยู่ในใจขณะใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาออกลวกๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจและพยายามปรับอารมณ์ให้นิ่งขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในไร่ทานตะวันเพื่อขอให้คนงานช่วยสอนดายหญ้า เพราะถ้าเธอไม่ทำตามคำสั่งก็จะถูกไรวินทร์ตำหนิ เผลอๆ เขาจะลามไปตำหนิคนงานในไร่ด้วย

หญิงสาวคิดอย่างปลอบใจตัวเองว่าเหนื่อยหน่อยก็ทนทำไปให้มันจบๆ จะได้ไม่มีปัญหากับคุณสามี นี่ก็เย็นมากแล้ว เธอออกแรงดายหญ้าไม่เท่าไหร่ คนงานก็คงจะพาเธอเลิกงานแล้ว

“คุณไวน์ให้วุ้นมาดายหญ้า ช่วยสอนงานวุ้นหน่อยได้มั้ยคะ วุ้นไม่เคยทำ”

วราลีพูดพร้อมรอยยิ้มกว้างหลังจากที่เดินเข้าไปหากลุ่มคนงานที่กำลังดายหญ้าตามร่องต้นทานตะวัน เธอเห็นจอบด้ามหนึ่งว่างอยู่พอดีจึงหยิบมันขึ้นมาถือไว้เพื่อเตรียมพร้อมจะทำงานเต็มที่ ถึงกระนั้นก็ต้องนิ่วหน้าเพราะน้ำหนักของมันไม่เบาสักเท่าไหร่นัก ถ้าถือสักครึ่งชั่วโมงต้องปวดแขนแน่ๆ

“อีหยังน่ะ คุณวุ้นนี่น่ะสิมาเอาหุ่น! (อะไรนะ คุณวุ้นเนี่ยนะ จะมาดายหญ้า!)”

‘ลุงชัย’ หัวหน้าคนงานวัยสี่สิบห้าปีถามเป็นภาษาอีสานสำเนียงอุบลฯ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา ใบหน้าคล้ำจากแสงแดดมองนายผู้หญิงอย่างแตกตื่นตกใจไม่ต่างจากเข้มก่อนหน้านี้เลย คนงานหลายคนที่ได้ยินเข้าต่างมองหน้ากันและซุบซิบกันด้วยความสงสัยว่าเจ้านายคิดจะทำอะไรกันแน่

เมียผู้บักงามหนึ่ง ขาวกะขาว คือให้มาเอาหุ่นหนอ (เมียสวยขนาดนี้ ขาวก็ขาว ทำไมให้มาดายหญ้า)

“ใช่ค่ะ สอนวุ้นหน่อยนะคะ” วราลีแกล้งตอบเหมือนกับว่าเธอตื่นเต้นดีใจที่จะได้ทำงานนี้ คนงานจะได้ไม่เอาไปพูดว่าเธอกับไรวินทร์มีปัญหากัน แล้วเขาก็หาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกเธอ

“อีหยังอีกน้อ มันคือบ่ล่ะหนิ (อะไรอีกล่ะ มันใช่มั้ยล่ะเนี่ย)”

ลุงชัยถึงกับเกาศีรษะด้วยความหนักใจ รูปร่างบอบบางและผิวบางใสอย่างวราลีถูกไล่ให้มาจับจอบดายหญ้ามันใช่เรื่องเสียที่ไหน แรงจะยกจอบยังไม่มีเลย เห็นสภาพแล้วลุงชัยยิ่งนึกสงสารเธอ

“คุณไวน์สั่งมาอีหลีติครับ (คุณไวน์สั่งมาจริงๆ เหรอครับ)”

“ค่ะ”

หญิงสาวพยักหน้ารับ เธอพอจะฟังภาษาอีสานออก เพราะที่อำเภอปากช่องก็มีคนพูดภาษาอีสานสำเนียงประมาณนี้อาศัยอยู่ไม่น้อย ลูกจ้างที่ร้านเปรมสกุลก็พูดภาษาอีสานสำเนียงนี้เช่นกัน

“โอ๊ยยย นายกะจะแม่นให้กูเฮ็ดบาปนายหญิงคั่ก (โอ๊ยยย นายก็ให้กูทำบาปกับนายหญิงจริงๆ)”

ลุงชัยมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด น้อยนักที่สาวๆ วัยนี้จะต้องลงมาทำงานในไร่ ส่วนใหญ่มักจะได้ทำงานอยู่ในรีสอร์ต เป็นพนักงานเสิร์ฟบ้าง พนักงานทำความสะอาดบ้าง ผู้ช่วยแม่ครัวบ้าง

ตัวเล็กๆ ผิวขาวจัด และหน้าตาสะสวยอย่างวราลีนี่เป็นคนแรกเลยที่ถูกส่งมาทำงานในไร่

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วุ้นทำได้ ที่จริงวุ้นก็ชอบทำงานเกษตรนะคะ วุ้นเคยทำสมัยเรียนมัธยม สนุกดีค่ะ คุณไวน์คงอยากให้วุ้นได้ลองทำงานหลายๆ อย่าง เลยให้วุ้นมาดายหญ้า ลุงสอนวุ้นเถอะนะ”

วราลียิ้มสู้ทั้งๆ ที่ในใจยังเจ็บปวดกับการกระทำและคำพูดของไรวินทร์จนอยากร้องไห้ แต่เธอไม่อยากมีปัญหาหรือทำตัวน่าสงสารจนใครๆ ก็มองด้วยสายตาเวทนา เดี๋ยวไรวินทร์จะหาเรื่องมาตำหนิเธออีก

เขาสั่งให้เธอมาดายหญ้า เธอก็จะทำให้มันจบๆ ไป

คุณไวน์มันโดนผีเข้าเหรอออ เมียถามจี้ใจดำเข้าหน่อย โมโหกลบเกลื่อนเฉยเลย ไอ้บ้า! 5555555 ยังมีคนอ่านในเว็บอยู่มั้ยคะ ว่างๆ เม้นท์เค้าบ้างน้าาา มันเหงาาา T___T

E-Book พร้อมโหลดแล้วนะคะ ตอนนี้อัพลงเว็บยังไม่ถึง 35% เลย ยังเหลือให้อ่านในฉบับเต็มอีกเพียบ รวมทั้งฉากเลิฟซีนร้อนฉ่า 12 + 9 + 7 หน้าเวิร์ดด้วย ค่าตัวเพียง 349 บาทเท่านั้น! กดลิ้งก์นี้เลย! >> https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTIxOTk2NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ1MjQzMSI7fQ

เปิดจองเล่มคุณไวน์กับหนูวุ้นรอบสต็อกนะคะ (มาจองกันเถอะ มีจำนวนจำกัด!)

ราคา : ปกอ่อน 499 บ. ปกแข็ง 729 บ.

จองได้ที่เพจ Hideko_Sunshine ลิ้งก์ https://web.facebook.com/O.A.HidekoSunshine/

หนา 500+ หน้า / NC 18+++ / 150,000 คำ

พรีเมี่ยม : โปสการ์ดตัวละคร 4 ภาพ + ปกแจ็กเก็ต (เฉพาะพิมพ์ครั้งแรก)

ของแถม : ที่คั่น + โปสการ์ดลายหน้าปก (ได้ทุกออเดอร์)

จองได้จนกว่าจะหมดหรือจนกว่าวันจัดส่ง (จัดส่งภายในกรกฎาคม 2569)