บทที่ 16-1 : ยิ่งอดยิ่งอยาก (100%)

บทที่ 16

ยิ่ง ‘อด’ ยิ่ง ‘อยาก’

ไรวินทร์ค่อยๆ พาร่างกายสูงใหญ่เข้ามาแนบชิดกับเธอ

กอดเธอด้วยความนุ่มนวลราวกับกลัวว่าเธอจะตกใจกลัวเขา และเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านแล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อยๆ ซุกเข้าหาซอกคอเธอ

“ขอโทษ...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มหูกระซิบบอกขณะที่ริมฝีปากร้อนพรมจูบกับซอกคอเธอแผ่วเบา

เพียงแค่นี้ก็มากพอแล้วที่จะทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนเจ็บไปทั้งโพรงอก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับถูกอังด้วยเปลวไฟ และเธอยอมรับว่ากำลังหวั่นไหวจนแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน ไรวินทร์ร้ายกาจเหลือเกินที่กลั่นแกล้งรังแกเธอ แล้วยังมาทำให้เธอหวั่นไหวได้ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ

“ขอโทษนะครับ”

ทั้งอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวกายบางใส ร่างกายสูงใหญ่ที่แนบชิดเข้ามา และใบหน้าหล่อเหลาที่ขยับมาคลอเคลียกับไหล่เรียวบางไม่ต่างอะไรกับอาวุธร้ายแรงที่สังหารวราลีได้ในวินาทีนั้น...

ไรวินทร์ทั้งอ่อนโยนและเว้าวอนขนาดนี้ เธอจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้ยังไงกัน!

ไม่รู้เพราะเหนื่อยกับการทำงานหนักหรือเพราะบรรยากาศที่อบอุ่นเป็นพิเศษ เมื่อคืนนี้วราลีถึงได้หลับสนิทยันเช้าทั้งๆ ที่ตอนถูกไรวินทร์กอดนั้นหัวใจเต้นแรงจนไม่น่าจะข่มตาหลับได้ง่ายๆ

หญิงสาวเป็นฝ่ายตื่นก่อนสามี เธอลุกไปอาบน้ำ ทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ กว่าจะแต่งหน้าและแต่งตัวเสร็จก็ไม่เห็นไรวินทร์อยู่ในห้องแล้ว เธอคาดเดาว่าเขาคงจะไปอาบน้ำที่ห้องรับรองแล้วออกไปรอทานอาหารเช้าที่บ้านของอรวีตามปกติ

ทว่า...พอเปิดประตูห้องนอนออกมา เธอก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง

จะมาไม้ไหนอีกนะ

วราลีมองคุณสามีซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างรอเธออยู่บนโซฟาและกำลังสั่งงานลูกน้องผ่านไลน์ด้วยสีหน้าผ่อนคลายซึ่งตั้งแต่แต่งงานกันมาน้อยนักที่เธอจะได้เห็นสีหน้าเช่นนี้ของเขา เพราะปกติเขามักจะทำหน้านิ่งๆ ดุๆ ใส่เธอ

คนเรามันจะดูดีตลอดเวลาได้ขนาดนี้เลยเหรอ หล่อจนน่าโมโห

“ลืมอะไรหรือเปล่า”

ไรวินทร์เงยหน้าขึ้นมาถามเมื่อเห็นภรรยาหยุดยืนที่อยู่ประตูแล้วเอาแต่มองเขา

“เปล่าค่ะ”

วราลีหันไปปิดประตูห้องนอนขณะข่มความสงสัยเอาไว้ก่อนจะเดินไปหาไรวินทร์ ในใจเธอยังมีคำถามว่าเขานั่งรอเธอจริงหรือ เขานั่งรอเธอทำไม และเขาวางแผนร้ายหรือคิดจะแกล้งอะไรเธออีกหรือเปล่า

“ไม่สบายหรือเปล่า”

พอเห็นคนตัวเล็กมีสีหน้าไม่ค่อยสดใส อีกทั้งยังมองเขาเหมือนหวาดหวั่นใจ ชายหนุ่มก็เดินไปหาเธอก่อนจะใช้หลังมืออังหน้าผากมนสวยเพื่อเช็กอุณหภูมิในร่างกายว่าผิดปกติไปหรือเปล่า

วราลียังคงไม่ไว้ใจในท่าทีของไรวินทร์ เธอจึงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ

“ก็ปกตินี่นา”

“วุ้นไม่ได้ไม่สบายค่ะ”

“งั้นก็ไปกันได้แล้วใช่มั้ย”

คำถามนั้นไม่ได้กวนประสาท ไม่ได้ประชด และไม่ได้ดุเหมือนทุกทีจนวราลีปรับตัวไม่ทัน เธอรู้สึกได้ว่าเช้านี้ไรวินทร์ใจดีกับเธอจนผิดปกติ แต่ครั้นจะถามเขาออกไปมันก็เหมือนเธอเป็นฝ่ายหาเรื่องเขาก่อน

“ค่ะ”

วราลีพยักหน้ารับ ปกติไรวินทร์จะเดินนำไปก่อนโดยมีเธอเดินตามหลังเขาเงียบๆ ทว่า...ครั้งนี้ชายหนุ่มกลับเอื้อมมือมากุมมือเธอเพื่อให้เดินไปด้วยกัน

วินาทีนั้นดวงตาคมกริบประสานกับดวงตากลมโตเงียบๆ

หญิงสาวตกอยู่ในอาการมึนงงและสับสนจนคิดอะไรไม่ออก เธอรู้เพียงว่าสัมผัสเพียงแผ่วเบานี้มีอานุภาพรุนแรงที่สามารถสั่นคลอนหัวใจของเธอให้เต้นผิดจังหวะและสูบฉีดเลือดขึ้นมาบนใบหน้าหวานจนแดงก่ำได้

ไรวินทร์ไม่พูดอะไร เขาออกแรงรั้งเบาๆ ให้วราลีเดินเคียงข้างกันออกไป

ท่ามกลางบรรยากาศที่สดชื่นในยามเช้า สายลมเย็นที่พัดผ่านมาทักทาย และเสียงนกที่กำลังออกหากิน วราลีแอบมองมือเรียวยาวของชายหนุ่มซึ่งประสานกับมือเธอ

สัมผัสจากเขาให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากทุกครั้งจริงๆ

ไรวินทร์ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนแตกต่างจากเมื่อวานเป็นคนละคนเลย

“คุณไวน์คะ”

วราลีกลัวว่าถ้าเดินไปด้วยกันเงียบๆ แล้วชายหนุ่มจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่มันกำลังเต้นแรงไม่ต่างจากเสียงตีกลอง เธอจึงเรียกเขาเพื่อถามเรื่องงานในวันนี้ เธอจะได้เตรียมตัวและเตรียมใจรับมือกับมันล่วงหน้า

“ว่า...?”

“วันนี้วุ้นยังต้องไปดายหญ้าช่วยคนงานอีกมั้ย”

เมื่อคืนไรวินทร์พูดเป็นนัยว่าจะส่งเธอไปทำงานในไร่ทานตะวันอีก เธอเลยต้องถามเขาให้แน่ใจ เท่านั้นแหละ! คนตัวสูงก็หยุดเดินแล้วหันมามองเธอด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนจะดุเธออีกแล้ว

“อยากไปหรือเปล่าล่ะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม คราวนี้เป็นวราลีที่เม้มริมฝีปากอย่างกดดัน ด้วยไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไงถึงจะถูกใจคนฟัง ถ้าบอกว่า ‘อยากไป’ ทำงานในไร่ก็กลัวจะถูกเขาส่งไปทำงานหนักอีกวัน แต่ถ้าบอกว่า ‘ไม่อยากไป’ ก็กลัวเขาจะหาว่าเธอจับจด ประชดว่าเธอเป็นพวกลูกคุณหนู และหนักไม่เอาเบาไม่สู้

ถึงกระนั้น...วราลีก็เลือกที่จะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง

เธอกลั้นใจส่ายหน้าปฏิเสธขณะที่มองเขาไปด้วย

ยายเด็กนี่มันร้าย

ไรวินทร์คิดในใจด้วยมันเขี้ยว วราลีจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าตอนนี้เธอกำลังมองเขาเหมือนลูกแมวอ้อนขอความเมตตาไม่มีผิด

หน้าหวานๆ สายตาอ้อนๆ แบบนี้ผู้ชายที่ไหนมันจะใจร้ายกลั่นแกล้งรังแกเธอได้ลงคอ

พอนายแม่ยื่นคำขาดว่าจะให้หย่ากับเมีย คุณไวน์พฤติกรรมเปลี่ยนเป็นคนละคนจนหนูวุ้นงงเลย ผัวผีออกเหมือนโดนสาดน้ำมนต์ 555555555

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ ตอนนี้อัพลงเว็บยังไม่ถึงครึ่งเรื่อง เหลือให้อ่านในฉบับเต็มอีกเพียบ รวมทั้งฉากเลิฟซีนร้อนฉ่า 12 + 9 + 7 หน้าเวิร์ดด้วย ค่าตัวเพียง 379 บาทเท่านั้น กดลิ้งก์นี้เลย! >> https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTIxOTk2NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ1MjQzMSI7fQ

ฝากนิยายซีรี่ส์ในจักรวาลบ้านไร่ฯ เซ็ตเดียวกับคุณไวน์ด้วยนะคะ

อ่านแยกเล่มได้ ไม่งงแน่นอน แต่ถ้าอ่านทุกเรื่องก็จะอินและผูกพันกับเรื่องราวของพวกเขามากขึ้น เหมือนได้ติดตามชีวิตของพวกเขาแบบเรียลไลฟ์ค่ะ กดซื้อได้ที่ลิ้งก์นี้เลย >> https://www.mebmarket.com/index.php?store=publisher&action=book_list&publisher_id=1219967