ตอบแทน #10
ตอบแทน #10
สายตาของไป๋อี่โม่เลื่อนไปยังข้อมือซึ่งเพิ่งทายาของมู่หลิง ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่บนของในกล่อง ในอดีตนางหยิบยื่นสิ่งของให้คนนอกอย่างไม่เสียดาย ส่วนคนที่คอยรับใช้นางด้วยความจริงใจกลับไม่ได้อันใดเลย
ความละอายทำให้ไป๋อี่โม่ไม่อยากแตะของเหล่านั้นอีก
“ปิดกล่องไว้ ต่อไปหากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามส่งสิ่งใดออกไป”
ความไม่น่าเชื่อฉายชัดบนใบหน้าของมู่หลิง “แม้แต่จดหมายก็ไม่ส่งหรือเจ้าคะ”
“ไม่ส่ง”
คำตอบเพียงสองคำทำให้สาวใช้ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบปิดฝากล่องและนำกลับไปเก็บ
ไม่นานนัก ไป๋ว่านว่านก็มาเยี่ยมพร้อมกระดาษที่คัดกฎเรือนไว้ครึ่งหนึ่ง ยามนางวางกระดาษลงตรงหน้าพี่สาว เข่าข้างหนึ่งงอมากกว่าอีกข้างจนต้องใช้มือยันขอบโต๊ะ
“เมื่อวานพี่ใหญ่เพิ่งฟื้น วันนี้คงยังปวดศีรษะอยู่ ข้าช่วยคัดให้ก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ ลายมือของพวกเราใกล้เคียงกัน หากไม่มองให้ละเอียดคงไม่มีผู้ใดรู้”
ไป๋อี่โม่ไม่ได้สนใจกระดาษ สายตาของนางมองไปยังน้องสาวต่างมารดา
เหมือนว่าเรื่องไม่ดีที่นางทำยังมีอยู่อีกมากเลยทีเดียว อย่างเรื่องนี้ก็ใช่
ชาติก่อนไป๋ว่านว่านนอกจากคุกเข่ารับผิดแทนนางแล้ว ยังคัดกฎเรือนมาให้ ส่วนนางไม่เพียงรับไว้ด้วยความเต็มใจ ยังเห็นว่าการกระทำของตนถูกต้องเสียด้วย หากไม่ใช่ความผิดหวังอย่างรุนแรงทำให้ตาสว่าง นางคงไม่ยอมรับว่าหลายเรื่องล้วนเป็นความผิด เมื่อคิดได้ดังนั้น ไป๋อี่โม่ก็ส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร ความผิดของข้า ข้าจะคัดเอง”
ไป๋อี่โม่เลื่อนกระดาษกลับไป แล้วหยิบขวดยาบนโต๊ะวางทับไว้ด้านบน “เข่าของเจ้ายังเจ็บอยู่ นำยากลับไปทาเสีย”
ไป๋ว่านว่านพิศมองขวดยาอยู่นาน ความประหลาดใจทำให้นางลืมยื่นมือออกมารับ
“พี่ใหญ่ยังโกรธข้าอยู่หรือเจ้าคะ”
“เรื่องเมื่อวานไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
“แล้วพี่อวี้เฉินเล่า”
ครั้นได้ยินนามนั้น ภาพก่อนตายในอดีตชาติก็ผุดขึ้นในความคิด ปลายพู่กันในมือไป๋อี่โม่กดลงบนกระดาษจนหมึกรวมเป็นรอยดำ นางค่อย ๆ ยกมือขึ้น ไม่ให้ความเกลียดชังปรากฏบนใบหน้า
“เขาไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ข้าตกน้ำเช่นกัน”
ไป๋ว่านว่านยังไม่ทันกล่าวต่อ สาวใช้หน้าห้องก็เข้ามาแจ้งว่าฮูหยินมาถึงแล้ว
เหลียนซื่อเข้ามาพร้อมถาดของบำรุง นางเห็นกระดาษคัดกฎเรือนในมือบุตรสาวก็ยิ้มออกมา “ว่านว่านมาช่วยพี่สาวหรือ”
ไม่รอให้ไป๋ว่านว่านตอบ ไป๋อี่โม่ชิงเอ่ยขัด “ข้าจะคัดเองเจ้าค่ะ”
เหลียนซื่อได้ยินอย่างนั้นก็มองค้อนพลางวางถ้วยรังนกลงแล้วสั่งสอน “เจ้ากำลังป่วย ท่านพ่อเพียงต้องการให้จดจำความผิด ไม่ได้ตั้งใจให้ลำบาก ให้น้องช่วยคงไม่เป็นอะไร”
ไป๋อี่โม่ชะงัก เหลียนซื่อสอนนางเช่นนี้อีกแล้ว ถ้อยคำอ่อนโยนเช่นนี้ นางเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งเหลียนซื่อจะหาเหตุผลมารองรับการกระทำของนาง ทำให้นางเชื่อว่าตนไม่จำเป็นต้องรับผิด และทำให้คนรอบข้างยิ่งมองนางอย่างระอา
ชาติก่อนนางกลับเห็นเพียงความรักของเหลียนซื่อ ไม่เคยเห็นผลที่ติดตามมา แต่ชาตินี้ไม่เหมือนกัน หลายสิ่งนางได้เรียนรู้แล้ว
“ท่านแม่รับผิดแทนข้าต่อหน้าท่านพ่อแล้ว ว่านว่านไม่จำเป็นต้องรับโทษแทนข้าอีกคนเจ้าค่ะ”
นิ้วของเหลียนซื่อที่กำลังเลื่อนถ้วยรังนกหยุดอยู่ตรงขอบถาด อึดใจถัดมาจึงยิ้มเช่นเดิม “โม่เอ๋อของแม่รู้จักคิดแล้ว แม่ก็วางใจ”
นางหันไปบอกไป๋ว่านว่านให้นั่งพัก แล้วค่อยกล่าวต่อ “เช้านี้คุณชายลู่ให้คนมาถามอาการ หากเจ้ายังขุ่นเคืองที่เขาอยู่กับว่านว่านเมื่อวาน รอหายดีแล้วค่อยพูดจากันก็ยังไม่สาย”
ไป๋อี่โม่เห็นน้องสาวกำขวดยาแน่นขึ้นเล็กน้อย นางจึงรู้ว่าไป๋ว่านว่านเองก็ใส่ใจลู่อวี้เฉิน เพียงแต่ที่ผ่านมา ความเอาแต่ใจของนางทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้ตรง ๆ
ความรู้สึกอยากแย่งชิงที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้วไม่หลงเหลืออยู่อีก มีเพียงความละอายที่ครั้งหนึ่งนางเคยคิดทำร้ายน้องสาวด้วยเรื่องของบุรุษเช่นนั้น
“ลูกไม่ได้ขุ่นเคืองเจ้าค่ะ ฝากพ่อบ้านกล่าวขอบคุณตามธรรมเนียมก็พอ”
เหลียนซื่อมองประเมินสีหน้าของนาง คล้ายต้องการรู้ว่าถ้อยคำนี้เป็นเพียงอารมณ์ชั่วครู่หรือไม่ แต่ไป๋อี่โม่ยกถ้วยรังนกขึ้นดื่มโดยไม่อธิบายเพิ่ม
หลังจากเหลียนซื่อกับไป๋ว่านว่านกลับออกไป มู่หลิงเข้ามาเก็บถ้วย บนพื้นข้างโต๊ะมีป้ายชื่อจากกล่องของขวัญตกอยู่ชิ้นหนึ่ง
นางก้มลงเก็บ รอยช้ำตรงข้อมือโผล่พ้นแขนเสื้ออีกครั้ง
ภาพคนมากมายช่วยกันดึงเชือกริมสระกลับเข้ามาในความคิด ไป๋อี่โม่จำได้ว่าหลังขึ้นจากน้ำ นอกจากมู่หลิงแล้วยังมีสาวใช้อีกหลายคนเปียกชุ่มไปทั้งตัว แต่ไม่มีผู้ใดกล้าออกไปผลัดอาภรณ์จนกว่าเจ้านายจะได้รับการดูแลเรียบร้อย “เมื่อวานมีคนช่วยดึงเชือกกี่คน”
มู่หลิงเงยหน้าขึ้นสบตา คราวนี้นางไม่ได้รีบเดาความหมายของคำถาม เพียงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ “สาวใช้ในจวนสี่คนเจ้าค่ะ ยังมีบ่าวชายจากลานหน้ากับคนของตระกูลลู่อีกสองคน”
“ให้คนในจวนที่เปียกน้ำรับยาขับความเย็นคนละห่อ ส่วนเงินรางวัลเอาจากเบี้ยรายเดือนของข้า”
“คุณหนูจะให้รางวัลพวกนางหรือเจ้าคะ”
“พวกเขาช่วยชีวิตข้า สมควรได้รับ”