กำไลหยกแลกสมุนไพร #16
กำไลหยกแลกสมุนไพร #16
“ร้านยาทงจี้ไม่เคยนำของในคลังชั้นในออกมาขาย” เยี่ยกู่วางกล่องหยกกลับลงไป “ผู้ส่งของเหล่านี้มาได้ย่อมเกี่ยวข้องกับเจ้าของเดิมของร้าน”
เว่ยอู่หยามองสมุนไพรภายในหีบ “เจ้าของร้านคือผู้ใด”
“เดิมเป็นสหายเก่าของข้า ภายหลังนางสิ้นลม สามีของนางจึงดูแลร้านแทนบุตรทั้งสองที่ยังไม่เติบโต”
เยี่ยกู่หยิบกระดาษรายชื่อสมุนไพรที่วางอยู่ในหีบขึ้นมา ลายมือบนกระดาษเป็นของผู้ดูแลร้าน ไม่มีชื่อผู้ส่งและไม่มีถ้อยคำฝากฝังแม้แต่ประโยคเดียว
“บุตรสาวของสหายท่านแซ่อะไรหรือ”
“แซ่ไป๋”
เว่ยอู่หยาไม่ได้ถามต่อ
เยี่ยกู่มองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งให้เด็กรับใช้แยกสมุนไพรออกเป็นส่วน ๆ ของเหล่านี้มาถึงได้เวลาพอดี หลายชนิดจำเป็นต่อการปรุงยาที่เขาตั้งใจใช้ตรวจอาการขาของเว่ยอู่หยา
ส่วนผู้ส่งมาด้วยเหตุผลใด ค่อยถามในภายหลังก็ยังไม่สาย
อีกด้านหนึ่ง รถม้าของไป๋อี่โม่เพิ่งกลับถึงจวน
มู่หลิงลงไปก่อนแล้ววางม้านั่งเตี้ยไว้ข้างรถม้า เมื่อเห็นเจ้านายยื่นมือออกมา นางรีบเข้าไปประคองด้วยความเคยชิน แต่พอปลายนิ้วแตะถูกแขนเสื้อของไป๋อี่โม่ก็ชักกลับ
ชาติก่อนไป๋อี่โม่ไม่ชอบให้บ่าวแตะต้องตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต มู่หลิงเคยถูกตบเพราะเรื่องนี้มาแล้ว ย่อมเกิดอาการหวาดกลัว
ไป๋อี่โม่เห็นท่าทีของสาวใช้จึงยื่นมือไปวางบนแขนของนางเอง มู่หลิงถึงกับตัวแข็งทื่อ ก่อนจะรีบตั้งสติประคองเจ้านายลงจากรถม้า
สาวใช้จากเรือนหลักยืนรออยู่ตรงประตูชั้นใน เมื่อเห็นไป๋อี่โม่ก็รีบเข้ามาคำนับ
“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินเชิญท่านไปที่เรือนหลักเจ้าค่ะ”
ไป๋อี่โม่มองท้องฟ้าแล้วเดินตามไปโดยไม่กล่าวอันใด
ภายในเรือนใหญ่ เหลียนซื่อนั่งรออยู่ในห้องโถง ไป๋ว่านว่านนั่งคัดอักษรอยู่ข้างโต๊ะเตี้ย เมื่อเห็นพี่สาวเข้ามา นางก็วางพู่กันแล้วลุกขึ้นยอบกายคำนับ
“พี่ใหญ่กลับมาแล้ว”
ไป๋อี่โม่พยักหน้า ก่อนจะหันไปคำนับเหลียนซื่อ
“ท่านแม่”
เหลียนซื่อกวักมือเรียกนางเข้าไปหา ใบหน้าไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย มีเพียงความเป็นห่วงเช่นเดียวกับทุกครา
“ได้ยินว่าเกิดเรื่องลอบสังหารที่สวนโบตั๋น เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่”
“ลูกไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ”
“ไหน เข้ามาให้แม่ดูหน่อย” ไป๋อี่โม่เดินเข้าไปหา เหลียนซื่อจับแขนของนางพลิกดูทั้งสองข้าง กระทั่งแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลค่อยถอนใจออกมา
“เจ้าตกน้ำไปเมื่อไม่กี่วันก่อน อาการเพิ่งหายดี แม่อนุญาตให้เจ้าไปชมดอกไม้ ไม่คิดว่าจะเดินเข้าใกล้บริเวณเกิดเหตุ หากรู้ว่าจะมีเรื่องอันตรายเช่นนี้ แม่ไม่มีทางยอมให้เจ้าไป”
“ข้าเพียงต้องการชมดอกโบตั๋น ไม่คิดว่าจะพบเหตุลอบสังหารเจ้าค่ะ”
เหลียนซื่อไม่ได้ตำหนิต่อ เพียงสั่งให้สาวใช้นำชาร้อนเข้ามา แล้วดึงไป๋อี่โม่นั่งลงข้างกาย
“ต่อไปหากต้องการออกไปที่ใด ต้องให้องครักษ์ติดตามไปเพิ่มอีก”
“เจ้าค่ะ”
ไป๋ว่านว่านเลื่อนถ้วยชาที่สาวใช้เพิ่งนำเข้ามาวางตรงหน้าพี่สาว “พี่ใหญ่คงตกใจมาก ดื่มชาร้อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
ไป๋อี่โม่รับถ้วยชามา แต่ยังไม่ทันยกขึ้นดื่ม สาวใช้คนหนึ่งก็เข้ามากระซิบบางอย่างข้างกายเหลียนซื่อ
เหลียนซื่อฟังจบก็หันมามองนางสีหน้าประหลาดใจระคนตกใจ “ได้ยินว่าเจ้าหยิบสมุนไพรจากคลังชั้นในของร้านทงจี้ไปหลายอย่าง”
“เจ้าค่ะ”
“นำไปให้คุณชายสกุลเว่ยหรือ”
“ข้านำไปให้หมอใช้รักษาเขา” ไป๋อี่โม่บอกออกไปตามตรง
ไป๋ว่านว่านมองพี่สาวด้วยความฉงน แม้แต่เหลียนซื่อยังอึ้งงันไป
ของในคลังชั้นในล้วนเป็นสมุนไพรที่มารดาของไป๋อี่โม่สะสมไว้ บางชนิดเก็บมานานกว่าสิบปี ราคาของทั้งหมดที่นางนำออกไปวันนี้มากพอจะซื้อจวนขนาดเล็กในเมืองหลวงได้หนึ่งหลัง
หากเป็นคนอื่น เหลียนซื่อคงต้องถามหาเหตุผลให้ชัดเจน
ทว่าเมื่อผู้ที่หยิบของออกจากคลังคือไป๋อี่โม่ เหลียนซื่อกลับเพียงยกมือลูบศีรษะลูกเลี้ยง
“ของในร้านอยู่ภายใต้การดูแลของท่านพ่อ เจ้ายังไม่ควรนำออกมาโดยพลการ วันนี้เกิดเหตุซึ่งหน้า แม่จะช่วยชี้แจงกับท่านพ่อของเจ้าให้ แต่ต่อไปต้องขออนุญาตก่อน เข้าใจหรือไม่”
น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่คำตำหนิรุนแรง ทั้งที่มูลค่าสมุนไพรมากพอให้คุณหนูคนหนึ่งถูกกักบริเวณหลายเดือน
“ส่วนกำไลหยกของเจ้า ให้คนไปนำกลับมาเถิด หากจวนตระกูลเว่ยรับยาไว้ พวกเขาย่อมส่งเงินมาชำระเอง” คำพูดนี้ไป๋อี่โม่เคยได้ยินมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ชาติก่อนเมื่อนางซื้อเครื่องประดับมีราคาแพงให้ลู่อวี้หนิง เหลียนซื่อก็บอกว่าเงินทองเป็นของนอกกาย สหายพึงแบ่งปันกัน ยามนางซื้อภาพเขียนหายากให้ลู่อวี้เฉิน เหลียนซื่อยังช่วยส่งคนไปประมูลให้ด้วยตนเอง
ไม่ว่านางใช้เงินมากเพียงใด เหลียนซื่อไม่เคยห้าม ไป๋อี่โม่เคยคิดว่านั่นคือความรัก หากแต่พอวันนี้มาได้ฟังคำเดิมอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นริมสระบัวก็กลับมา นางยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร
หากผู้ที่หยิบสมุนไพรล้ำค่าออกไปมอบให้คนแปลกหน้าเป็นไป๋ว่านว่าน เหลียนซื่อจะไม่ตำหนิเช่นเดียวกันหรือ