บทที่ 114 กินบุญเก่าอย่างผ่าเผย [8]

        ทุกคนทำงานเสร็จเรียบร้อย ก็มาล้างมือแล้วนั่งล้อมวงกินข้าว เมื่อเห็นอาหารมากมายบนโต๊ะ ทุกคนพากันตื่นเต้นดีใจราวกับได้ฉลองปีใหม่ และต่างก็รู้ดีว่ายุวชนซูเป็นคนมีน้ำใจ หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็ต้องตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นอีก จะได้ไม่กินข้าวอร่อยๆ ไปเปล่าๆ

       ซูเจียวเจียวตั้งใจให้ป้าหวังกับป้าลู่ตักกับข้าวไปให้ลูกๆ ที่บ้านด้วย แต่ทั้งสองคนไม่ยอม พวกเธอทำงานให้ยุวชนซู ยุวชนซูถึงทำกับข้าวให้กิน จะเอาไปให้ที่บ้านได้อย่างไร นั่นเป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำ พวกเธอทำไม่ได้หรอก!

       พวกเธอจะกินเฉพาะส่วนของตัวเองเท่านั้น!

       แต่ก็จะแบ่งเนื้อในชามกลับไปให้ลูกๆ ที่บ้านได้ชิมบ้าง แต่จะไม่ตักเพิ่มจากส่วนของคนอื่นเด็ดขาด

       หลังจากกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็พักครึ่งชั่วโมงก่อนจะเริ่มทำงานต่อ บ่ายนี้สามารถก่ออิฐได้แล้ว ทุกคนทำงานจนฟ้ามืดจึงหยุดพัก

       พอฟ้ามืด ห้องน้ำและห้องอาบน้ำก็สร้างเสร็จเรียบร้อย

       ห้องน้ำและห้องอาบน้ำไม่ได้กินพื้นที่มากนัก ห้องอาบน้ำมีขนาดสิบห้าตารางเมตร มีท่อระบายน้ำ และผนังยังมีชั้นไม้สองชั้นยื่นออกมา ชั้นหนึ่งสำหรับวางสบู่ อีกชั้นสำหรับวางเสื้อผ้าสะอาดสำหรับเปลี่ยน

       ตอนอาบน้ำสามารถถือถังใบใหญ่เข้าไปอาบได้เลย

       ไม่ต้องถามว่าทำไมไม่ติดฝักบัว เพราะในชนบทกว่าจะติดตั้งท่อน้ำได้ก็ต้องรออีกหลายปี ซูเจียวเจียวจำได้ว่ากองผลิตฉางซิงและหมู่บ้านอื่นๆ จะมีท่อน้ำใช้ก็อีกหกปีข้างหน้า

       บางพื้นที่ในชนบทก็ติดตั้งท่อน้ำช้ากว่านั้นอีก

       การพัฒนาของชนบทไม่สามารถตามเมืองได้จริงๆ

       เมื่อมีนโยบายออกมา อนุญาตให้มีการซื้อขายส่วนตัวได้ การพัฒนาของเมืองก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว มีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้นทุกวัน

       ส่วนการเปลี่ยนแปลงในชนบทนั้นแทบจะไม่มีอะไรเลย นอกจากการยกเลิกระบบสาธารณะแล้ว สิ่งอื่นๆ ก็คือการซื้อขายสะดวกขึ้น และการใช้ชีวิตสะดวกขึ้นเล็กน้อย

       ส่วนห้องน้ำมีขนาดสิบตารางเมตร หลุมส้วมเป็นแบบลาดลงไป ด้านหลังเชื่อมต่อกับหลุมขนาดใหญ่สำหรับทำบ่อพักสิ่งปฏิกูล ซึ่งทุกคนช่วยกันขุดเสร็จเรียบร้อยเมื่อบ่ายนี้

       พรุ่งนี้ก็สามารถถมทรายและฉาบปูนซีเมนต์ได้แล้ว

       ตอนเย็น ขณะกินข้าวบนโต๊ะอาหาร ช่างก่ออิฐทั้งสองคนต่างก็ชื่นชมการออกแบบห้องน้ำและห้องอาบน้ำไม่ขาดปาก และยังชมว่าเซียวหยวนหมิงเก่งมากที่คิดวิธีที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้

       เซียวหยวนหมิงตอบว่า “ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของภรรยาน่ะ ผมที่เป็นคนหยาบกระด้างจะคิดการออกแบบที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ออกมาได้ยังไง”

       ช่างก่ออิฐทั้งสองคนก็ชมซูเจียวเจียวอีกครั้ง และบอกว่าต่อไปห้องน้ำและห้องอาบน้ำที่บ้านของพวกเขาก็จะออกแบบเช่นนี้ จะได้สะดวกสบายขึ้นมาก การเข้าห้องน้ำและการอาบน้ำก็ล้วนสะดวกสบาย ไม่ต้องกลัวว่าน้ำจะเลอะเทอะไปทั่วบ้าน

       วันที่สองเริ่มฉาบปูนซีเมนต์ โชคดีที่ช่วงสองสามวันนี้อากาศดีมีแสงแดดจัด ทำให้ปูนแห้งเร็ว สิ่งที่ไม่สะดวกเพียงอย่างเดียวคือ พื้นในบ้านก็ถูกฉาบด้วยปูนซีเมนต์ ทำให้การเข้าห้องนอนตอนกลางคืนไม่สะดวก ต้องใช้ไม้กระดานวางพาดไว้ แล้วค่อยๆ เดินขึ้นเตียง

       วันที่สามก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ ซูเจียวเจียวคิดค่าแรงให้ทุกคน

       ค่าแรงของช่างก่ออิฐสองคนค่อนข้างสูง หนึ่งหยวนต่อวัน สามวันก็ได้สามหยวน สองคนก็ได้หกหยวน ส่วนป้าหวังกับป้าลู่ได้คนละหนึ่งหยวนแปดสิบเฟิน

       ค่าแรงทั้งหมดใช้ไปไม่ถึงหกหยวน เมื่อรวมกับค่าวัสดุแล้ว ก็ใช้ไปหนึ่งร้อยกว่าหยวน

       หนึ่งวันถัดมา ปูนซีเมนต์ก็แห้งสนิทแล้ว สามารถถอนไม้กระดานที่วางพาดออกได้แล้ว

       เมื่อมองดูพื้นปูนซีเมนต์ที่ไม่ได้เห็นมานาน ซูเจียวเจียวก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

       แม้จะอยู่ที่นี่ได้เพียงปีครึ่ง แต่ก็ไม่อยากจะทรมานตัวเองเลย!

       เราก็ไม่ได้ขาดเงินนี่ จริงไหม?

       หลิวหยวนหยวนกระโดดโลดเต้นบนพื้นปูนซีเมนต์ในลานบ้านอย่างตื่นเต้น ไม่ต้องกลัวว่ารองเท้าจะเปื้อนดินอีกต่อไปแล้ว ส่วนเซียวหยวนซินก็ยิ้มออก คราวนี้หยวนหยวนล้มลงบนพื้นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเปื้อนโคลนแล้ว

       และต่อไปในลานบ้านก็สามารถตากข้าวสาลีและผักแห้งได้สะดวกสบายมาก

       การอาบน้ำและเข้าห้องน้ำก็ยิ่งสะดวกขึ้น ทุกคนต่างอารมณ์ดีกันถ้วนหน้า

       หลังจากจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จ เซียวหยวนหมิงก็เริ่มไปทำงาน ส่วนซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนซินก็กลับไปทำอาชีพช่างตัดเสื้อเหมือนเดิม เมื่อเหนื่อยก็ออกไปเดินเล่นในหมู่บ้าน เมื่อว่างก็อ่านหนังสือ

       ในเที่ยงวันนั้นซูเจียวเจียวทำงานเสร็จแล้ว ก็ออกมาเดินเล่นในหมู่บ้าน และไปรอเซียวหยวนหมิงเลิกงานที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ทันใดนั้นก็มีเสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรงดังมาจากด้านหน้า พร้อมกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญของหญิงสาว

       “แม่ หนูไม่ไป หนูไม่ไป!”

       ซูเจียวเจียวเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย เมื่อมองดูก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ข้างกายเธอยืนอยู่ด้วยหญิงวัยกลางคนผิวคล้ำหน้าตาดุดัน

       โทสะพลุ่งพล่านในดวงตาของหญิงวัยกลางคน หล่อนกัดฟันเอ่ยด้วยความอ่อนโยนเพื่ออนาคตของลูกสาว "ผิงผิง ลูกเสียสติไปแล้วหรือไง? เจ้าลิงผอมจากไปแล้ว ลูกจะแบกรับภาระนี้ไปได้อย่างไร! เชื่อแม่เถิดลูก ตอนนี้ครรภ์ยังอ่อน เราไปเอาเขาออกเถอะ"

       เฉิงติ้งผิงมองมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง "แม่! สามีของหนูตายไปแล้วนะ นี่คือทายาทสืบสกุลเพียงคนเดียวของเขา แม่จะให้หนูกำจัดเขาได้ยังไง แม่พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงคะ!"

       นางเฉิงหรือแม่ของเฉิงติ้งผิงตอบอย่างโกรธเคืองว่า “ลูกคิดว่าแม่คิดแบบนี้เหรอ? ลูกเพิ่งสิบเก้าเองนะ! ลูกยังเด็กยังสาว! ถ้าลูกต้องมีลูกติดตัว ลูกที่เป็นแม่ม่ายจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร จะไม่มีใครคอยดูแลเลย พ่อของเจ้าลิงผอมเป็นคนกลัวภรรยา ส่วนภรรยาของเขาก็เป็นแม่เลี้ยง จะดีกับลูกและลูกในท้องได้อย่างไร?”

       “ฟังแม่นะลูก เราจัดการเอาเด็กออกอย่างเงียบๆ แล้วค่อยบอกว่าลูกเกิดอุบัติเหตุพลัดตกหกล้มจนแท้งลูกไป จากนั้นแม่จะพาลูกกลับบ้าน แล้วหาคู่ครองคนใหม่ให้ลูก”

       เฉิงติ้งผิงส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว “หนูไม่เอา! นี่คือลูกของหนู! เขาอายุเกือบห้าเดือนแล้ว ตัวเกือบจะครบส่วนแล้ว! หนูเอาเขาออกไม่ได้!”

       “ห้าเดือนถึงแม้จะเอาออกยากหน่อย แต่ก็ยังมีวิธีนะ”

       “หนูไม่เอา! ถึงตายก็ไม่เอาออก!”

       “เจ้าลูกคนนี้ช่างดื้อรั้นจริงๆ! ลูกรู้ไหมว่าการทำเช่นนี้มันทำร้ายตัวลูกเองนะ?”

       เฉิงติ้งผิงคุกเข่าต่อหน้าแม่ของเธอทันที “แม่คะ หนูขอร้องล่ะค่ะ ตอนที่พ่อของลูกยังอยู่ เขาดีกับหนูมาก ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับหนูเลย มีของอร่อยเขาก็จะให้หนูกินก่อนเสมอ และยังทำอาหารให้หนูกิน ซักผ้าให้หนู ไม่ยอมให้หนูต้องเหนื่อยเลย ตอนนี้เขาไปแล้ว สิ่งเดียวที่หนูทำได้คือเก็บเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไว้ หนูจะเป็นคนอกตัญญูไร้น้ำใจไม่ได้!”

       ดวงตาของนางเฉิงก็แดงก่ำ “แต่ถ้าลูกไม่ไร้น้ำใจ คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานในอนาคตก็คือลูกเองนะ!”

       “คุณแม่คะ ถ้าตอนที่แม่กำลังตั้งท้องหนู แล้วเจอสถานการณ์แบบนี้ แม่จะเอาหนูออกไหมคะ?”

       นางเฉิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อคิดดูแล้วเธอคงไม่ยอมแน่ ชีวิตนี้เธอไม่มีลูกชาย มีเพียงลูกสาวสองคนเท่านั้น

       ลูกสาวคนโตแต่งเข้าบ้านคนอื่นไปแล้ว ชีวิตก็พอใช้ได้

       ไม่คิดว่าลูกสาวคนเล็กชีวิตจะอาภัพเช่นนี้

       “แม่ก็คงไม่ทำใช่ไหมคะ?” เฉิงติ้งผิงเห็นแววลังเลบนใบหน้าของแม่ จึงรีบกล่าว

       นางเฉิงตีเธอเบาๆ “เจ้าลูกคนนี้ สถานการณ์ของเราจะเหมือนกันได้ยังไง? อย่าดื้อเลย รีบตามแม่มา!”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^