บทที่ 116 แยกบ้าน [2]

        "ไปดูซิ!" เลขาธิการเจียงพลันเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด สีหน้าของเขาเย็นชาลงทันที ดวงตาคมกริบมองออกไปด้านนอก หลี่เกินเซิงและหลี่ต้าเฉวียนรีบตามไปติดๆ

       ซูเจียวเจียวไม่ได้คิดจะดูละคร แต่เมื่อนึกถึงเฉิงติ้งผิงที่กำลังตั้งครรภ์ และแม่เลี้ยงปากร้ายเจ้าเล่ห์ของเธอ ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้

       บังเอิญเธอและอาหมิงจะต้องกลับบ้าน แล้วต้องผ่านบ้านของเฉิงติ้งผิงพอดี

       ไม่นานนัก เลขาธิการเจียงและหลี่เกินเซิงก็มาถึงบ้านของเจ้าลิงผอม แค่มาถึงหน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งดุเดือดเล็ดลอดออกมา

       “นางคนไร้สามัญสำนึก! คิดจะฮุบเงินสงเคราะห์ของลูกสาวฉัน หล่อนยังเป็นคนอยู่ไหม? เด็กในท้องลูกสาวฉันเป็นสายเลือดของตงเซิง แล้วจะให้เงินนั้นกับหล่อนได้ยังไง หล่อนมันคิดลมๆ แล้งๆ!” นางเฉิงผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เธอเท้าสะเอวจ้องมองหลี่ซูอิงเบื้องหน้าด้วยความโกรธแค้น

       หลี่ซูอิงก็ไม่ยอมแพ้ ตะโกนกลับไป "ตงเซิงเป็นสมาชิกคนหนึ่งของบ้านนี้ เป็นลูกชายของนายหลี่สามีของฉัน และก็ถือเป็นลูกชายของฉันด้วย ทำไมเราจะแบ่งเงินสงเคราะห์ไม่ได้? ฉันว่าหล่อนนั่นแหละที่อยากจะฮุบเงินสงเคราะห์ของลูกชายฉันไปคนเดียว! หล่อนมันใจดำอำมหิต!"

       "เห็นลูกสาวฉันเป็นแม่ม่ายลูกติด แล้วคิดว่าจะรังแกง่ายๆ ใช่ไหม ฉันจะบอกให้ว่าไม่มีทาง! ตราบใดที่ฉันยังอยู่ละก็ หล่อนไม่มีทางได้เงินของลูกสาวฉันไปหรอก! นั่นคือเงินที่ตงเซิงเอาชีวิตเข้าแลกมา หล่อนยังมีหน้าจะโลภอีกเหรอ ไม่อายบ้างหรือไง! หลี่ซูอิง ฉันจะบอกให้ว่าหล่อนต้องเอาเงินออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันจะตีหล่อนให้ตาย!" นางเฉิงโกรธจนหนังตากระตุก เธอพับแขนเสื้อแล้วกระโจนเข้าใส่หลี่ซูอิง พุ่งผ่านคนที่พยายามห้ามปราม

       หลี่ซูอิงก็เป็นคนร้ายกาจเช่นกัน เธอกับนางเฉิงต่างก็ยื้อยุดฉุดกระชากและต่อสู้กันอย่างรุนแรง

       คนอื่นๆ ที่ต้องการห้ามปรามก็ไม่สามารถแยกทั้งสองออกจากกันได้

       นอกเหนือจากหลี่ซูอิงและนางเฉิงที่ทะเลาะกันแล้ว ทางด้านนายหลี่และนายเฉิงก็ยังทะเลาะกันด้วย หรือแม้แต่หลี่จื้อเชา ลูกชายของหลี่ซูอิง ก็ยังทะเลาะกับลูกเขยของนางเฉิง และลูกสะใภ้ของหลี่จื้อเชาก็ยังทะเลาะกับลูกสาวคนโตของนางเฉิงอีกด้วย

       ทั้งบ้านมีเสียง 'ตึงตังๆ' ดังไปทั่ว ราวกับจะพังหลังคาลงมา

       แม้แต่คนที่พยายามห้ามปรามก็ยังโดนลูกหลง ถูกทำร้ายไปหลายครั้งโดยไม่ตั้งใจ

       เฉิงติ้งผิงต้องการเข้าไปห้ามปราม แต่ถูกป้าลู่กอดไว้ "ภรรยาตงเซิง เธอท้องอยู่นะ อย่าไปยุ่งเลย พวกเขากำลังสติแตกแล้ว เกิดไม่ระวังโดนตีเข้าท้อง เด็กในท้องของเธอจะทำยังไง?"

       ตงเซิงคือชื่อของเจ้าลิงผอม

       ชื่อจริงคือหลี่ตงเซิง

       เฉิงติ้งผิงลูบท้อง น้ำตาไหลพราก

       จนกระทั่งเลขาธิการเจียงเดินเข้ามาในบ้านและตะโกนเสียงดังว่า "พวกคุณทำอะไรกัน! โตขนาดนี้แล้วยังมาตีกันตรงนี้อีก ไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง! แยกกันเดี๋ยวนี้!"

       เลขาธิการเจียงมีอิทธิพลค่อนข้างมาก เมื่อเขาตะโกนออกมา ทุกคนก็เงียบไปชั่วขณะ

       ส่อแววว่าเรื่องจะยุติลง

       อย่างไรก็ตาม ไม่รู้ว่าใครเริ่มลงมือก่อนอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายก็กลับมาทะเลาะกันอีกครั้ง

       ในที่สุดเซียวหยวนหมิงและหลี่ต้าเฉวียนก็ช่วยกันแยกสี่ผู้หญิงออกไปก่อน จากนั้นจึงแยกนายหลี่กับนายเฉิงที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่ และแยกหลี่จื้อเชากับลูกเขยของตระกูลเฉิงออกจากกัน

       หลังจากใช้ความพยายามอย่างมาก ในที่สุดก็สามารถแยกแปดคนที่ทะเลาะกันได้ทั้งหมด

       หลี่ซูอิงมีรอยขีดข่วนเป็นทางยาวบนใบหน้า นางเฉิงถูกดึงผมหลุดออกไปหนึ่งกำมือ ทั้งสองคนดูมอมแมมและน่าอับอายขายหน้า จากนั้นทั้งคู่ก็มองเลขาธิการเจียงโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น

       เฉิงติ้งฉิน ลูกสาวคนโตของบ้านเฉิง ผมยุ่งเหยิงไม่ต่างจากรังไก่ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งดูน่าเวทนาสุดขีด

       ส่วนทางด้านภรรยาของหลี่จื้อเชานั้น แม้เสื้อผ้าจะไม่ขาดและเส้นผมก็แทบจะไม่ยุ่งเหยิง ทว่าตอนนี้กลับเจ็บจนยืดหลังไม่ขึ้น เพราะเฉิงติ้งฉินจอมเจ้าเล่ห์เอาแต่หยิก จิก และข่วนลงบนร่างกายของเธอภายใต้ร่มผ้าทั้งสิ้น จะตรวจดูบาดแผลตอนนี้ก็ไม่สะดวกที่จะเลิกเสื้อขึ้นต่อหน้าผู้คนมากมาย จึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้เงียบๆ

       ทั้งสี่คนต่างก็มีรอยฟกช้ำดำเขียว ไม่มีใครดีกว่าใครเลย

       เฉิงติ้งผิงยืนอยู่ข้างๆ ร้องไห้เงียบๆ ดวงตาแดงก่ำ

       เลขาธิการเจียงมองกวาดสายตามองทุกคน พลางขมวดคิ้วฉับ "พวกคุณก่อเรื่องอะไรกัน! ทำเอาทั้งกองผลิตวุ่นวายไปหมด นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ! ไม่อายกันบ้างหรือไง?"

       หลี่เกินเซิงก็ตามมาด่าว่า "เจ้าลิงผอมเพิ่งจะตายไป พวกคุณก็มาตีกันเพราะเรื่องเงินพวกนี้แล้ว นี่ยังเป็นคนอยู่ไหม! หัวใจของพวกคุณถูกหมาคาบไปกินหมดแล้วหรือไง!"

       นี่มันเรื่องอะไรกัน?

       น่าเกลียดเกินไปแล้ว!

       ญาติพี่น้องกันทะเลาะกันแบบนี้ รับรองพรุ่งนี้เช้าข่าวต้องแพร่กระจายไปทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้านอย่างแน่นอน

       หลังจากดุด่าแล้ว เลขาธิการเจียงก็ระงับความโกรธในใจ มองไปยังเฉิงติ้งผิงแล้วถามว่า "ภรรยาตงเซิง เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

       เฉิงติ้งผิงเช็ดน้ำตา ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด หลี่ซูอิงที่อยู่ข้างๆ ก็กลัวว่าเฉิงติ้งผิงจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา จึงรีบแก้ตัวทันทีว่า "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ก็แค่เงินสงเคราะห์ของตงเซิง ฉันก็..."

       แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ เลขาธิการเจียงก็จ้องเขม็งกลับไป "ผมไม่ได้ถามคุณ ตอนนี้ยังไม่ถึงตาคุณพูด"

       หลี่ซูอิงชะงักทันที กลืนคำพูดลงไปอย่างไม่เต็มใจ

       เฉิงติ้งผิงกล่าวว่า "เมื่อช่วงบ่าย ฉันกลับมาบ้านก็พบว่า เงินสามร้อยห้าสิบหยวนที่ซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าหายไป พอถามดูก็รู้ว่าแม่สามีเอาไปโดยไม่บอกกล่าว บอกว่าเป็นเงินสงเคราะห์ที่รัฐบาลให้มา ต้องให้เธอเก็บรักษาไว้ แต่เงินทั้งหมดถูกแม่สามีเอาไปแล้ว ต่อไปฉันจะเลี้ยงลูกคนเดียวได้อย่างไร? พ่อกับแม่ของฉันรู้เข้าก็ทนไม่ไหว จึงมาช่วยฉันทวงเงินคืน แต่แม่สามีไม่ยอมคืน ก็เลยทะเลาะกับครอบครัวฉันค่ะ"

       เฉิงติ้งผิงพูดไปร้องไห้ไป

       หลี่ซูอิงทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนออกมาทันทีว่า "ก็แล้วฉันพูดผิดตรงไหน? นั่นเป็นเงินของครอบครัว ไม่ใช่ของเธอคนเดียว หากคิดจะฮุบไปคนเดียวละก็ ไม่มีทางเสียหรอก! ฉันเป็นแม่ของตงเซิง ฉันก็มีสิทธิ์ในเงินจำนวนนี้เหมือนกัน!"

       นางเฉิงโกรธจัด "นางคนไร้ยางอาย หล่อนเป็นแค่แม่เลี้ยง ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของตงเซิงเสียด้วยซ้ำ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาเอาเงินนี้! ลูกสาวฉันท้องลูกของตงเซิงนะ! เงินนี้ต้องเป็นของลูกสาวฉันสิ!"

       "ฉันว่าหล่อนนั่นแหละไร้ยางอาย คิดจะใช้ลูกสาวหล่อนมาฮุบเงินบ้านฉันใช่ไหม? หล่อนมันคนสมองทึบที่เห็นแก่เงิน!"

       ทั้งสองฝ่ายต่างก็เริ่มด่าทอกันอีกครั้ง และดูเหมือนจะพร้อมที่จะลงมือทะเลาะกันอีกรอบ

       "หยุดเดี๋ยวนี้!"

       เลขาธิการเจียงตะโกนเสียงดัง

       หลี่ซูอิงและนางเฉิงต่างก็หยุดพูด

       "แล้วตอนนี้เงินอยู่ที่ไหน?" เลขาธิการเจียงถามเสียงหนัก

       นางเฉิงชี้ไปที่หลี่ซูอิง "อยู่ในมือเธอ เธอซ่อนไว้แล้วค่ะ!"

       หลี่ซูอิงแสดงท่าทีสำนึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนกราน

       เลขาธิการเจียงกล่าวว่า "เรื่องนี้เป็นความผิดของผมจริงๆ ที่คิดไม่รอบคอบ เงินนี้ควรจะถูกจัดสรรใหม่ เอาอย่างนี้ หลี่ซูอิง คุณเอาเงินออกมา ผมจะจัดการให้เอง"

       หลี่ซูอิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจทันควัน "เงินนี่ควรเป็นของฉันสิ ทำไมถึงต้องจัดสรรใหม่ด้วย? ฉันไม่เอาออกมาหรอก!"

       หากเอาออกมาแล้ว เขาไม่คืนให้เธอเล่า จะทำยังไง!

       นั่นมันเงินสามร้อยห้าสิบหยวนเลยนะ!

       นี่มันมากพอให้เธอไม่ต้องทำงานหนักไปอีกหลายปีเชียวนะ!

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^