บทที่ 117 แบ่งแยกครอบครัว [3]

        เลขาธิการเจียงอดทนระงับความโกรธ แล้วเอ่ยว่า “เงินก้อนนี้เป็นเงินช่วยเหลือการเสียชีวิตที่รัฐบาลมอบให้หลี่ตงเซิง ซึ่งสมควรเป็นของภรรยาของเขา และนายหลี่ในฐานะพ่อของหลี่ตงเซิงก็มีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่ง แต่คุณไม่มีสิทธิ์ เพราะคุณไม่ใช่แม่แท้ๆ ของหลี่ตงเซิง”

       “ไม่ใช่แม่แท้ๆ แล้วยังไง? ถึงจะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่ฉันก็เป็นแม่ของเขานะ!” หลี่ซูอิงตะโกนลั่น

       “ตอนที่คุณแต่งงานมา หลี่ตงเซิงก็อายุสิบขวบแล้ว เขาถูกคุณไล่ไปทำงานในไร่นาเพื่อหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่เด็ก ยิ่งกว่านั้นแต้มคะแนนงานที่เขาหาได้ตลอดหลายปีมานี้ก็ถูกคุณยึดไว้ทั้งหมด” หลี่เกินเซิงกล่าวเสริม

       หลี่ซูอิงเบะปากอย่างไม่พอใจ

       “ถ้าคุณไม่นำเงินออกมา นั่นหมายความว่าคุณต้องการกลืนกินเงินของรัฐบาล ซึ่งจะต้องถูกจับไปอบรมที่คณะกรรมการปฏิรูปอย่างแน่นอน หลี่ซูอิง คุณควรคิดให้ดีๆ” เลขาธิการเจียงจำต้องข่มขู่เล็กน้อย

       ในที่สุดหลี่ซูอิงก็ยอมนำเงินออกมาอย่างไม่เต็มใจ ก่อนที่จะนำออกมา เธอก็ยังคงถามย้ำหลายครั้ง “คุณแน่ใจนะว่าจะแบ่งจัดสรรใหม่?”

       เลขาธิการเจียงพยักหน้า

       หลี่ซูอิงจึงกลับเข้าห้องไปขุดเงินออกมาจากรูใต้เตียง

       เลขาธิการเจียงถือเงินสามร้อยห้าสิบหยวน พลางครุ่นคิดว่าจะแบ่งจัดสรรอย่างไรดี

       ดวงตาหลายคู่ในห้องจ้องมองเขาอย่างกระวนกระวาย นายหลี่และครอบครัวต่างก็มีความคิดที่แตกต่างกัน

       ทางครอบครัวเฉิงรู้สึกสงบลงเล็กน้อย เมื่อเลขาธิการเจียงเข้ามาจัดการ ปัญหาก็ไม่น่าจะใหญ่โตอะไรแล้ว

       ทันใดนั้นนางเฉิงก็เอ่ยขึ้นว่า “เลขาธิการเจียง หัวหน้าหลี่ ในเมื่อวันนี้พวกคุณอยู่ที่นี่ ฉันก็ขอแสดงความคิดเห็นหน่อย ก่อนที่จะแบ่งเงินสงเคราะห์ ขอให้แบ่งครอบครัวด้วย” พูดไปเธอก็จ้องมองหลี่ซูอิง “ฉันกลัวว่าลูกสาวของฉันที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ในบ้านหลังนี้ วันหนึ่งจะต้องถูกพวกเขาทรมานจนตาย ไม่แน่ว่าอาจจะเสียทั้งแม่ทั้งลูก แล้วเงินก้อนนี้ก็จะกลับไปอยู่ในมือของคนสารเลวพวกนั้นอีก”

       เฉิงติ้งผิงมีความตั้งใจที่จะแบ่งแยกครอบครัวมานานแล้ว เคยเสนอเรื่องนี้ไปแล้ว แต่พ่อสามีและแม่สามีกลับไม่เห็นด้วย เพราะต้องการยึดแต้มคะแนนงานของเจ้าลิงผอมและเธอ เพื่อนำไปช่วยเหลือลูกชายอย่างหลี่จื้อเชาที่เอาแต่กินแล้วก็นอน

       “หล่อนพูดเหลวไหล!” หลี่ซูอิงกล่าวอย่างโกรธจัด

       “จะเป็นอย่างนั้นหรือไม่ หล่อนเองก็รู้อยู่แก่ใจ!”

       เลขาธิการเจียงไม่สนใจสองคนที่กำลังทะเลาะกัน หันไปมองเฉิงติ้งผิงแล้วถามว่า “ภรรยาตงเซิง คุณต้องการแบ่งแยกครอบครัวหรือไม่?”

       เฉิงติ้งผิงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “แบ่งค่ะ!”

       ตอนนี้หลี่ตงเซิงไม่อยู่แล้ว เธออยู่ในบ้านหลังนี้ก็ไม่มีความหมายอะไร ต้องแบ่งแยกครอบครัวอยู่แล้ว

       มิฉะนั้นหากยังอยู่ที่นี่ละก็ เธอจะต้องถูกบีบคั้นจนตาย

       หลี่ตงเซิงก็ถูกพวกเขาทารุณจนผอมโซ ส่วนหลี่จื้อเชากลับอ้วนท้วนสมบูรณ์

       “ได้ งั้นก็แบ่งครอบครัวกันก่อน” เลขาธิการเจียงพยักหน้า

       พอได้ยินว่าจะแบ่งแยกครอบครัวจริงๆ หลี่ซูอิงก็ถึงกับอึ้งงัน เดิมทีเธอคิดว่าแม้เงินจะแบ่งไปครึ่งหนึ่งให้เฉิงติ้งผิงแล้วอย่างไร?

       เดี๋ยวเธอก็ค่อยๆ หาวิธีนำกลับคืนมา!

       จากนั้นก็จะสั่งให้เธอทำงานมากขึ้น และจะดีที่สุดถ้าลูกของเธอคลอดออกมาไม่ได้ สุดท้ายเธอก็จะใช้ข้ออ้างว่าเฉิงติ้งผิงจงใจทำแท้งเพื่อขับไล่เฉิงติ้งผิงออกไป

       ใครจะคิดว่าตอนนี้จะต้องแบ่งแยกครอบครัว!

       เลขาธิการเจียงและหลี่เกินเซิงอยู่ที่นี่ อีกทั้งครอบครัวเฉิงและเฉิงติ้งผิงก็ยืนกรานที่จะแบ่งแยกครอบครัว นายหลี่และหลี่ซูอิงจึงไม่อาจปฏิเสธได้

       เลขาธิการเจียงและหลี่เกินเซิงช่วยกันตรวจสอบทรัพย์สินที่มีอยู่ในบ้านของหลี่ซูอิง ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาร อาหาร หม้อ ชาม จาน หรือตะเกียบ จากนั้นจึงแบ่งออกเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน

       ส่วนหนึ่งเป็นของนายหลี่และหลี่ซูอิง

       ส่วนหนึ่งเป็นของหลี่จื้อเชาและภรรยาของเขา

       ส่วนหนึ่งเป็นของเฉิงติ้งผิง

       เครื่องนอนและผ้าห่มก็แบ่งให้คนละผืน แม้จะเป็นผ้าห่มเก่า แต่ก็ยังสามารถใช้งานได้ดี

       ที่เฉิงติ้งผิงคาดไม่ถึงคือ ในมือของนายหลี่และหลี่ซูอิงมีเงินสดอยู่ถึงหกสิบสี่หยวนเจ็ดเหมา ซึ่งก็ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนเช่นกัน เฉิงติ้งผิงจึงได้รับส่วนแบ่งยี่สิบเอ็ดหยวนห้าเหมา

       จะรู้ไหมว่าเงินหกสิบสี่หยวนเจ็ดเหมานี้ เธอใช้เวลาเก็บสะสมมาเป็นสิบปีเลยนะ!

       ตอนนี้มันกลับถูกแบ่งออกไปแบบนี้ หลี่ซูอิงเจ็บปวดแทบจะสิ้นใจ เธอร้องโหยหวนสุดปอด แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจเธอเลย

       ที่ดินทำกิน เฉิงติ้งผิงก็ได้ส่วนแบ่งสองแปลง

       บ้านของนายหลี่มีเพียงสามห้องนอนและหนึ่งห้องครัว หากแบ่งตามนี้ก็จะได้คนละหนึ่งห้อง

       เฉิงติ้งผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “เลขาธิการเจียง หัวหน้าหลี่ ฉันจะไม่ขอแบ่งบ้านหลังนี้ค่ะ ฉันไม่คิดจะอยู่ที่นี่ ท้ายหมู่บ้านของเรามีบ้านเก่าว่างอยู่สองหลัง ทางกองผลิตจะให้ฉันยืมสักหลังหนึ่งก่อนได้ไหมคะ?”

       เลขาธิการเจียงมองเธออย่างประหลาดใจ “เป็นอะไรไป? คุณจะไปอยู่ข้างนอกคนเดียวหรือ?”

       เฉิงติ้งผิงมองไปยังนายหลี่ที่สีหน้ามืดครึ้ม และหลี่ซูอิงที่สีหน้าโกรธจัด จากนั้นก็หันไปมองเลขาธิการเจียง แล้วพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ค่ะ ห้องนั้นยกให้พวกเขาไปเลยค่ะ ฉันก็ไม่เอาแล้ว ฉันคิดว่าจะสร้างบ้านใหม่เองแล้วย้ายไปอยู่ค่ะ”

       หลี่ซูอิงได้ยินว่าเธอไม่เอาบ้าน ความรู้สึกอึดอัดในใจก็ดีขึ้นทันที และรีบกล่าวว่า “ดี งั้นก็เป็นหล่อนเองที่บอกว่าจะไม่เอาบ้านนะ ไม่ใช่พวกเราบังคับหล่อน”

       เลขาธิการเจียงกล่าวอย่างเห็นชอบ “หากคุณใคร่ครวญดีแล้ว ก็ทำตามใจเถอะ”

       ในทีแรก พ่อแม่ของเฉิงคิดจะห้ามปรามลูกสาวไม่ให้ทำอะไรโง่ๆ มีบ้านให้แท้ๆ เหตุใดจึงไม่รับไว้?

       แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนายหลี่และหลี่ซูอิง รวมถึงหลี่จื้อเชาและภรรยาของเขา ลูกสาวของพวกเขาก็ผอมโซและกำลังตั้งครรภ์ หากต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ละก็ นั่นไม่ใช่แกะเข้าปากเสือหรอกหรือ?

       อยู่ข้างนอกก็ดีเหมือนกัน

       เงียบสงบ และยังช่วยลดปัญหาได้อีกมาก

       เมื่อถึงเวลาที่ลูกสาวจะคลอด เธอก็ยังสามารถมาดูแลช่วงอยู่ไฟได้ และยังช่วยลดความจำเป็นในการพบหน้าคนเหล่านั้นที่ทำให้เธอหงุดหงิดทุกวี่วัน

       เนื่องจากเซียวหยวนหมิงถูกเลขาธิการเจียงดึงตัวมาช่วยไกล่เกลี่ย ซูเจียวเจียวจึงไม่ได้กลับบ้านคนเดียว ตอนนี้เธอได้ยินเฉิงติ้งผิงพูด จึงอดไม่ได้ที่จะมองเธอมากขึ้นอีกนิด ภรรยาของหลี่ตงเซิงคนนี้ช่างเฉลียวฉลาดเสียจริง

       ไปอยู่ข้างนอก ย่อมดีกว่าอยู่ในรังหมาป่าแห่งนี้มากนัก

       บางครั้งคนเราก็ต้องรู้จักเลือกที่จะทิ้งบางสิ่ง

       ในชีวิตมีสิ่งที่เราต้องเสียสละจึงจะได้รับสิ่งดีๆ กลับคืนมา

       หลังจากแบ่งแยกครอบครัวแล้ว ขั้นต่อไปคือการจัดสรรเงินสงเคราะห์

       เลขาธิการเจียงกล่าวว่า “แม่แท้ๆ ของหลี่ตงเซิงเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นส่วนแบ่งของแม่จึงไม่ต้องแบ่ง ตอนนี้ผู้ที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับหลี่ตงเซิงมีสามคน คือพ่อของหลี่ตงเซิง ภรรยาของหลี่ตงเซิง และลูกที่ยังไม่เกิดของหลี่ตงเซิง ดังนั้นเงินสงเคราะห์นี้จึงควรแบ่งเป็นสามส่วน”

       หลี่ซูอิงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจทันที “ทำไมถึงต้องแบ่งเป็นสามส่วนด้วย? พ่อของหลี่ตงเซิงเป็นคนให้กำเนิดหลี่ตงเซิง และเลี้ยงดูเขาจนเติบโต ไม่ว่าอย่างไรบ้านฉันก็ควรได้สองส่วน ส่วนเฉิงติ้งผิงได้แค่ส่วนเดียว”

       “หล่อนฝันไปเถอะ!” นางเฉิงตะโกน

       เลขาธิการเจียงไม่สนใจหลี่ซูอิง เขาหันไปมองนายหลี่แล้วถามว่า “นายหลี่ คุณคิดว่าอย่างไร?”

       เมื่อเห็นนายหลี่เงียบไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะเตือนว่า “นายหลี่ การเป็นคนเราไม่ควรมัวแต่คิดถึงตัวเอง หลี่ตงเซิงจากไปแล้ว คุณลองคิดดูว่าเด็กคนนี้ยังไม่ทันได้เกิดก็ไม่มีพ่อ ชีวิตเขาก็ย่ำแย่พออยู่แล้ว คุณจะปล่อยให้ภรรยาของหลี่ตงเซิงและหลานของคุณต้องอดตายได้อย่างไร?”

       “คนตายก็เหมือนตะเกียงที่ดับไปแล้ว การที่คุณปฏิบัติต่อหลี่ตงเซิงไม่ดีในอดีตก็ปล่อยมันไปเถอะ แต่ตอนนี้คุณจะยังคงทำตัววุ่นวายเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

       ครู่หนึ่ง ในที่สุดนายหลี่ก็พยักหน้าตกลง ทำให้หลี่ซูอิงโกรธจนเข้ามาข่วนเขา แต่ก็ถูกหลี่เกินเซิงดึงกลับไป “คุณจะทำอะไร! คุณทำตัวไม่มีเหตุผลแบบนี้ไม่ได้นะ”

       หลี่ซูอิงร้องโหยหวน “นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของฉัน พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายด้วย!”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^