บทที่ 118 แบ่งแยกครอบครัว [4]

        เมื่อเห็นว่าเสียงโวยวายของตนไม่ได้ผล หลี่ซูอิงก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้คร่ำครวญ “ชีวิตฉันช่างอาภัพนัก! แต่งงานกับคนไม่ได้เรื่อง แล้วยังต้องมาถูกคนอื่นรังแกอีก ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว!”

       “หลี่ซูอิง ถ้าคุณคิดว่าการร้องไห้โวยวายแบบนี้จะช่วยอะไรได้ ก็ร้องต่อไปเถอะ” เลขาธิการเจียงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

       หลี่ซูอิงตัวแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือโวยวายต่อดี

       เลขาธิการเจียงหันไปทางนายหลี่ แล้วกล่าวว่า “นายหลี่ ดูสิ ภรรยาของตงเซิงในภายภาคหน้าก็จะเป็นเพียงแม่ม่ายลูกติด คุณเองยังมีแรง มีลูกชายและลูกสะใภ้ที่แข็งแรง แถมลูกสะใภ้ของคุณก็ยังเป็นคนขยัน ผมจึงเสนอว่า ด้วยหลักมนุษยธรรมแล้ว เราควรแบ่งเงิน 350 หยวนนี้ ให้ภรรยาของตงเซิงไปก่อน 50 หยวน ส่วนที่เหลือ 300 หยวน จะแบ่งให้คุณอีกหนึ่งในสาม กล่าวคือ ส่วนของคุณจะได้เงิน 100 หยวน”

       นายหลี่เงียบยิ่งกว่าเดิม

       ทำไมเงินถึงได้น้อยลงเรื่อยๆ แบบนี้เล่า?

       ป้าลู่เข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย “แบบนี้ก็ดีแล้วนะ 100 หยวนเชียวนะ! พอให้เราใช้ชีวิตได้หลายปีเลย! อย่างน้อยคุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินใช้ยามแก่เฒ่าแล้ว”

       ไม่มีใครสนใจเสียงโวยวายของหลี่ซูอิง ส่วนหลี่จื้อเชาและภรรยาก็ไม่พอใจเช่นกัน แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ออกเสียง

       นางเฉิงและนายเฉิงได้ยินดังนั้นก็เบิกบานใจ ความวิตกกังวลที่แขวนอยู่พลันคลายลง เลขาธิการเจียงช่างดีเหลือเกิน พวกเขาอยู่กองผลิตข้างเคียง ห่างกันเพียงไม่กี่ลี้

       ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาว่าเลขาธิการเจียงเป็นข้าราชการที่ดีที่ห่วงใยประชาชน และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ!

       สุดท้ายเฉิงติ้งผิงได้รับเงินบำเหน็จบำนาญ 250 หยวน เมื่อรวมกับเงิน 21 หยวน 5 เหมาที่ได้ก่อนหน้านี้ ก็รวมเป็น 271 หยวน 5 เหมา

       เมื่อได้รับเงินก้อนนี้ หัวใจของเฉิงติ้งผิงก็สงบลงมาก เธอเก็บเงินอย่างระมัดระวัง ใส่ไว้ในถุงผ้าแล้วซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้า

       ในคืนนั้นเอง ครอบครัวเฉิงก็ช่วยเฉิงติ้งผิงขนของย้ายไปอยู่ที่บ้านเก่าสองห้องหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้าน

       คืนนั้นนางเฉิงไม่ได้กลับ เธออยู่ช่วยจัดบ้าน จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดแล้วกวาดบ้านอย่างคร่าวๆ ก่อนเช็ดเตียง

       โชคดีที่อากาศร้อน พอเช็ดเสร็จไม่นานก็แห้งแล้ว

       ส่วนนายเฉิงพาลูกสาวคนโต เฉิงติ้งฉิน และลูกเขยกลับบ้านไปแล้ว เพราะที่นี่ไม่มีที่พอจะให้พัก และผ้าห่มก็ไม่พอ

       นางเฉิงปูผ้าห่มแล้วเรียกให้ลูกสาวรีบเข้านอน ส่วนที่เหลือค่อยเก็บพรุ่งนี้เช้าก็ได้ เพราะจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดเปลืองน้ำมันก๊าด

       น้ำมันก๊าดตอนนี้ราคาถึง 3 เหมา 7 เฟินต่อชั่งเชียวนะ

       สองแม่ลูกอาบน้ำล้างหน้าแค่พอสะอาด แล้วก็ขึ้นเตียง เมื่อดับไฟแล้ว ทั้งสองก็นอนอยู่ในผ้าห่มเดียวกัน พูดคุยเรื่องในใจกัน

       “แม่คะ หนูขอโทษนะคะ กลางวันหนูไม่น่าพูดกับแม่แบบนั้นเลย” ในความมืด เสียงของเฉิงติ้งผิงสั่นเครือ น้ำตาไหลรินเงียบๆ

       นางเฉิงถอนหายใจเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวลูกสาว “เจ้าเด็กโง่เอ๋ย แม่ไม่โทษลูกหรอก แม่เข้าใจความรู้สึกของลูกดี แม่ก็มีส่วนผิดเหมือนกัน”

       สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้

       คนหนึ่งร้องไห้ถึงโชคชะตาที่แสนรันทด ส่วนอีกคนหนึ่งร้องไห้ด้วยความสงสารลูกสาว

       หลังจากร้องไห้เสร็จ นางเฉิงก็ปลอบใจเธอ “ผิงผิง ลูกไม่ต้องกลัวนะ มีพ่อกับแม่อยู่ด้วย พวกเราจะไม่ปล่อยให้ครอบครัวนั้นรังแกลูกได้หรอก”

       ถึงแม้กลางวันจะทะเลาะกับลูกสาว แต่พอได้ยินว่าลูกสาวต้องทนทุกข์ทนเจ็บช้ำ หัวใจของคนเป็นแม่ก็ไม่อาจทนไหว!

       อย่างไรเสียก็ต้องยืนหยัดเพื่อลูกสาว!

       มิฉะนั้นคงคิดว่าครอบครัวเฉิงเป็นลูกพลับนิ่มที่รังแกได้ง่ายๆ!

       “ขอบคุณค่ะแม่! หนูโชคดีที่มีพ่อ แม่ พี่สาว และพี่เขยมาวันนี้ ไม่อย่างนั้นหนูคนเดียวคงไม่ไหว” เฉิงติ้งผิงรู้สึกอบอุ่นใจและมีความหวังมากขึ้น

       “เจ้าเด็กโง่ของแม่ ลูกเป็นลูกของพ่อกับแม่ พวกเราจะไม่ปกป้องได้ยังไงเล่า?” นางเฉิงถอนหายใจ “ผิงผิง ลูกวางแผนอะไรไว้บ้าง? รอให้เด็กคลอดออกมาแล้ว แม่จะฝากให้คนช่วยหาผู้ชายดีๆ ให้ลูกใหม่ จะได้สบายขึ้น ไม่ต้องลำบากมาก…”

       เธอทนไม่ได้จริงๆ ที่เห็นลูกสาวต้องทนทุกข์ทรมานมากเกินไป

       ตอนนั้นที่ยอมให้ลูกสาวแต่งงานมา เพราะเจ้าลิงผอมเป็นคนขยันขันแข็งและรักภรรยา ทำได้ทั้งซักผ้าทำอาหาร ลูกสาวของเธอก็ชอบเขา เธอถึงได้ตกลง ถ้ามีแม่เลี้ยงแบบนี้ เธอไม่มีทางยอมรับการแต่งงานนี้เด็ดขาด

       ใครจะไปคิดว่าเจ้าลิงผอมอายุสั้นจากไปก่อนวัยอันควร

       เฉิงติ้งผิงลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเบาๆ “แม่คะ ตอนนี้หนูยังไม่อยากพูดถึงเรื่องพวกนั้นหรอกค่ะ ตอนนี้หนูอยากแค่ให้ลูกคลอดอย่างปลอดภัย และเลี้ยงดูเขาให้เติบโต ส่วนเรื่องจะหาผู้ชายคนใหม่ ค่อยว่ากันอีกทีก็ยังไม่สาย”

       “เฮ้อ งั้นก็รอให้ลูกคลอดก่อนเถอะ” นางเฉิงถอนหายใจอย่างอ่อนแรง

       เฉิงติ้งผิงรู้ว่าแม่หวังดีและเป็นห่วงเธอ จึงพูดว่า “วันนี้ยุวชนซูที่หมู่บ้านของเรามาหาหนูค่ะ เธอพูดว่าอีกสองเดือนจะเปิดรับลูกศิษย์ ถ้าหนูอยากเรียนก็ไปเรียนกับเธอได้”

       “ยุวชนซูคนไหน? ยุวชนซูที่ตัดเย็บเสื้อผ้าเก่งจนได้ค่าจ้างสูงถึงสามสิบเก้าหยวนต่อเดือนน่ะเหรอ?” นางเฉิงตื่นตัวขึ้นมาทันที

       เรื่องของยุวชนซู นางเฉิงจะไม่รู้ได้อย่างไร เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วสิบแปดตำบล ทุกคนต่างก็อิจฉาตาร้อน

       คนอื่นตัดเย็บเสื้อผ้าได้แค่ยี่สิบกว่าหยวนต่อเดือน แต่เธอได้ถึงสามสิบเก้าหยวน คิดตามระดับช่างฝีมือเลยนะ เพราะเธอทำเสื้อผ้าสวยงาม! เป็นที่ต้องการ! แน่นอนว่าค่าจ้างก็สูงตามไปด้วย!

       ทำให้ช่างตัดเย็บคนอื่นๆ อิจฉากันแทบตาย!

       เฉิงติ้งผิงพยักหน้า “ค่ะ คือเธอคนนั้นเอง ยุวชนซูเป็นคนดี เธอคงเห็นว่าหนูต้องใช้ชีวิตคนเดียวลำบากมาก เลยตัดสินใจช่วยหนูค่ะ อีกสองเดือนท้องหนูเพิ่งจะเจ็ดเดือนเอง ยังพอมีเวลาไปเรียนกับเธอได้สักพัก”

       “งั้นลูกก็ตั้งใจเรียนให้ดีนะ! ถ้าลูกได้เรียนตัดเย็บเสื้อผ้ากับยุวชนซูแล้ว แม่ก็จะไม่ต้องกังวลมากนัก ถ้าลูกต้องเลี้ยงลูกคนเดียว” นางเฉิงก็อารมณ์ดีขึ้นทันที

       “ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียนให้ดี เมื่อคืนตอนที่พวกแม่ทะเลาะกัน ก็ได้สามีของยุวชนซูมาช่วยห้ามไว้ค่ะ”

       “พรุ่งนี้พวกเราต้องซื้อของไปเยี่ยมบ้านยุวชนซูบ้างนะ อย่างไรเสียก็ต้องขอบคุณสามีภรรยาคู่นั้น” จากนั้นนางเฉิงก็กำชับเฉิงติ้งผิงให้ซ่อนเงินไว้ดีๆ อย่าให้ใครขโมยไปได้

       …

       อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ เผลอแป๊บเดียวก็เข้าสู่ต้นเดือนมิถุนายนแล้ว

       ถนนที่สร้างใหม่ก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม้จะยังเป็นถนนดิน แต่ก็แข็งแรงและกว้างขึ้นมาก ถ้าฝนไม่ตกก็เดินทางได้สะดวกสบาย แม้แต่รถที่สวนกันก็ไม่มีปัญหา ไม่ต้องกลัวพลิกคว่ำ

       ซูเจียวเจียวหยิบมุ้งกันยุงสองผืนออกมาซักแล้วตากไว้ในลานบ้าน เพราะอากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ยุงก็เริ่มเยอะขึ้น

       ซูเจียวเจียวเพิ่งตากมุ้งเสร็จ ก็เห็นเฉิงติ้งผิงกับนางเฉิงเดินเข้ามา

       นางเฉิงถือถุงของในมือ แล้วยิ้มแย้มเดินเข้ามา “โอ้ นี่ก็คือยุวชนซูใช่ไหมเนี่ย? สวยจริงๆ เลยนะ เหมือนนางฟ้าบนสวรรค์เลย”

       ซูเจียวเจียวต้อนรับทั้งสองคนเข้ามาในลานบ้าน รินน้ำอุ่นให้พวกเธอ แล้วถามว่า “ป้าเฉิง ภรรยาตงเซิง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^