บทที่ 122 เหตุใดเมื่อวานจึงไม่บอกให้ชัดเจน

        เซียวหยวนซินก็ซดน้ำแกงและกินเนื้อไก่ไปอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนเซียวหยวนหมิงกับหลิวหยวนหยวนก็กินไปคนละชาม

       ที่สำคัญคือไก่ตัวนี้มีน้ำหนักกว่าสามชั่ง พอเหมาะพอดีสำหรับสี่คนกินจนหมดเกลี้ยง ไม่มีแม้แต่น้ำแกงเหลือสักหยด

       ซูเจียวเจียวกินจนเหงื่อซึมทั่วกาย แล้วยังกินข้าวไปอีกชาม เธอตกใจกับปริมาณอาหารที่กินได้ในตอนนี้ นับตั้งแต่ฟื้นคืนชีพกลับมา ปริมาณการกินของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด

       ว่ากันว่าการกินคือความสุข แต่ที่สำคัญคือแม้จะกินมากเท่าไร ก็ไม่ค่อยจะอ้วนขึ้นเลย

       ไม่รู้ว่านี่เป็นเพราะคุณสมบัติของ ‘กายาปลามังกรนำโชค’ หรือเปล่า

       ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ซูเจียวเจียวก็มีความสุขมากที่ได้ครอบครองคุณสมบัตินี้ เพราะหลังจากนี้ก็สามารถกินได้อย่างสบายใจแล้ว

       เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวหยวนหมิงไปทำงานในไร่นา แล้วก็บังเอิญพบกับหลี่ต้าเฉวียนที่เบ้าตาคล้ำดำเป็นหมีแพนด้า จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ? หรือว่าน้ำแกงมังกรหงส์มันอร่อยเกินไป?”

       หลี่ต้าเฉวียนเบ้าตาแดงก่ำ ดูซึมเศร้าและเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

       เมื่อได้ยินเซียวหยวนหมิงพูดหยอกล้อ เขาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องเซียวหยวนหมิงด้วยความหงุดหงิด “ทำไมเมื่อวานพี่ไม่บอกให้ชัดเจนเล่า!”

       เซียวหยวนหมิงพลันเข้าใจทันที เห็นท่าทางของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “เมื่อวานฉันก็เตือนนายแล้วนี่”

       “ผมว่าพี่จงใจ!” หลี่ต้าเฉวียนพูดอย่างเคืองๆ “เมื่อคืนผมดื่มน้ำแกงมังกรหงส์ แล้วมันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย ทั่วทั้งตัวมีแต่เรี่ยวแรงที่ใช้ไม่หมด...”

       จากนั้น เขาก็พลันนึกถึงเรื่อง... เอ่อ... เรื่องอย่างว่าขึ้นมาตลอดทั้งคืน

       แต่เขายังไม่มีภรรยานี่นา!!

       ดังนั้นเขาจึงต้องทนทรมานอยู่ทั้งคืน จนกระทั่งเกือบจะฟ้าสางจึงได้นอนหลับ แต่ยังไม่ทันหลับได้ครู่เดียว เสียงนกหวีดเรียกไปทำงานก็ดังขึ้นแล้ว

       เขาจึงต้องมาทำงานทั้งที่เบ้าตาคล้ำ ตอนนี้เขารู้สึกทรมานแทบตาย อยากนอนแต่ก็นอนไม่ได้ มันยากลำบากจริงๆ

       เซียวหยวนหมิงตบไหล่เขาเบาๆ “วัยรุ่นนี่ดีจริงๆ เรี่ยวแรงเหลือเฟือขนาดนี้ งั้นวันนี้ถ้านายช่วยทำส่วนของฉันให้ด้วยละก็ คืนนี้รับรองว่านายจะหลับสบายเลย”

       “ฝันไปเถอะ!” หลี่ต้าเฉวียนเบ้ปากอย่างไม่พอใจ

       หลังจากทำงานมาทั้งเช้า เซียวหยวนหมิงและหลี่ต้าเฉวียนก็เดินกลับเข้าหมู่บ้าน

       หลี่ต้าเฉวียนเดินไปหาวไป “ง่วงชะมัดเลย พอถึงบ้านเดี๋ยวฉันไม่กินข้าวเช้าแล้ว ต้องนอนชดเชยให้เต็มที่ ไม่งั้นจะไม่มีแรงทำงาน”

       “ไม่กินข้าวเช้าจะยิ่งไม่มีแรงทำงานนะ ให้แม่นายเก็บข้าวไว้ให้หน่อยสิ” เซียวหยวนหมิงกล่าว

       หลี่ต้าเฉวียนพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นก็จริง ร่างกายคือเหล็กกล้า อาหารคือเชื้อเพลิง ไม่กินมื้อเดียวก็หิวจะแย่ ยังไงก็ต้องกินข้าวอยู่ดี”

       ทั้งสองกำลังเดินอยู่ ก็บังเอิญสวนทางกับเฉิงติ้งผิงที่กำลังเดินมาทางนี้

       เห็นเฉิงติ้งผิงขมวดคิ้ว ดูเหมือนกำลังมีเรื่องให้คิดหนัก

       “ภรรยาของตงเซิง เธอเป็นอะไรไป?” หลี่ต้าเฉวียนถามอย่างสงสัย

       เฉิงติ้งผิงก็เอ่ยความคิดในใจออกมา “ฉันอยากจะไปหาหัวหน้ากองผลิตเพื่อขอซื้อที่ดินเปล่าท้ายหมู่บ้านตรงนั้น แล้วจะปลูกบ้านที่นั่น ไม่รู้ว่าหัวหน้ากองผลิตจะยอมไหม และจะขายให้เท่าไรน่ะสิคะ...”

       ถ้าไม่ใช่เพราะที่ดินส่วนตัวอยู่ไกลจากหมู่บ้านไปหน่อยละก็ เธอก็ไม่จำเป็นต้องซื้อที่ดินปลูกบ้านหรอก

       ที่ดินส่วนตัวดีๆ ล้วนถูกหลี่ซูอิงยึดไปหมดแล้ว

       ที่ดินส่วนตัวสองแปลงที่แบ่งให้เธอนั้นอยู่ไกลไปหน่อย แถมยังอยู่บนเนินเขาอีก

       “เรื่องง่ายๆ แบบนี้ ฉันจะไปช่วยเธอคุยกับหัวหน้ากองผลิตหลี่เอง ถ้าหัวหน้ากองผลิตหลี่ไม่เห็นด้วย เราก็จะไปหาเลขาธิการเจียง เลขาธิการเจียงเป็นเจ้าหน้าที่ที่ดี รับรองว่าจะต้องเห็นด้วยแน่นอน” หลี่ต้าเฉวียนกล่าว

       เฉิงติ้งผิงดวงตาเป็นประกาย “จริงเหรอคะ? แต่ว่าแบบนี้จะรบกวนคุณเกินไปหรือเปล่า...”

       “ไม่รบกวนหรอกน่า ไปกันเถอะ” หลี่ต้าเฉวียนพูดอย่างกระตือรือร้น

       เฉิงติ้งผิงครุ่นคิด แล้วจึงเดินตามหลังเขาไปยังคณะกรรมการบริหารหมู่บ้านของกองผลิต

       เซียวหยวนหมิงมองดูเงาร่างที่จากไปของทั้งสองแล้วก็ส่ายหน้า เมื่อครู่เจ้าหมอนั่นยังบอกว่าง่วงมากจนไม่อยากกินข้าวเช้าด้วยซ้ำ ตอนนี้จู่ๆ ก็หายง่วงแล้วหรือไง?

       “เซียวหยวนหมิง ลูกชายฉันไปไหน? เขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับนายหรอกเหรอ?” ป้าหวังมองหาลูกชายอยู่ที่หน้าประตูบ้าน แต่กลับเห็นเพียงเซียวหยวนหมิงกลับมาคนเดียว จึงอดถามอย่างสงสัยไม่ได้

       ตามปกติแล้ว ไม่ว่าเซียวหยวนหมิงจะไปทำงานหรือเลิกงาน ลูกชายของป้าหวังก็จะกลับมาพร้อมกันเสมอ

       “เขาพาภรรยาของตงเซิงไปที่คณะกรรมการบริหารหมู่บ้านของกองผลิตครับ” เซียวหยวนหมิงกล่าวตามความจริง

       ป้าหวังแปลกใจ “เขาไปที่คณะกรรมการบริหารหมู่บ้านของกองผลิตทำไมกัน?”

       เซียวหยวนหมิง “ภรรยาของตงเซิงอยากจะซื้อที่ดินเปล่าท้ายหมู่บ้านเพื่อปลูกบ้าน แต่กลัวว่าทางกองผลิตจะไม่ขายให้ หลี่ต้าเฉวียนเลยไปช่วยเป็นคนกลางครับ”

       ป้าหวังขมวดคิ้วเมื่อได้ยินดังนั้น “เจ้าตัวดีนั่น! ขยันยุ่งเรื่องชาวบ้านจริงๆ! กินอิ่มแล้วก็เลยไม่มีอะไรจะทำหรือไง”

       ป้าหวังบ่นอุบด้วยความเบื่อหน่าย แล้วก็หันหลังกลับเข้าบ้านไป

       ...

       “หลี่ต้าเฉวียน นายมาที่นี่ทำไม เลิกงานแล้วไม่กลับบ้านหรือ?” หลี่เกินเซิงกำลังจะปิดประตูคณะกรรมการบริหารหมู่บ้าน ก็เห็นหลี่ต้าเฉวียนเดินมาพอดี

       “หัวหน้ากองผลิตหลี่ ผมมาเยี่ยมคุณนั่นแหละครับ” หลี่ต้าเฉวียนยิ้มกว้าง

       หลี่เกินเซิงมุมปากกระตุก “นายคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ? ไม่มีอะไรก็มาทำดีด้วย มีแต่คนคิดไม่ดีเท่านั้นแหละ บอกมาเถอะ มีเรื่องอะไรกันแน่?”

       พูดพลางเหลือบมองเฉิงติ้งผิงที่เดินตามหลังหลี่ต้าเฉวียนมา

       หลี่ต้าเฉวียนยิ้ม “คืออย่างนี้ครับ หัวหน้ากองผลิตหลี่ ภรรยาของตงเซิงอยากจะซื้อที่ดินท้ายหมู่บ้านแปลงนั้น เธออยากจะปลูกบ้านที่นั่น เลยอยากจะมาถามว่าทางกองผลิตจะขายไหมครับ?”

       หลี่เกินเซิงสอบถามอย่างละเอียด แล้วก็กล่าวว่า “ที่ดินแปลงนั้นเหรอ? เป็นที่ดินแห้งแล้ง ปลูกพืชไม่ได้ ไม่มีประโยชน์อะไร ขายได้นะ แต่ที่นี่เป็นของกองผลิต ส่วนราคาเท่าไรนั้น ฉันคนเดียวก็ตัดสินใจไม่ได้ ต้องปรึกษาเลขาธิการและทุกคนก่อน”

       “นี่มันไม่ง่ายเลยเหรอ คุณก็รีบไปถามสิครับ!” หลี่ต้าเฉวียนเร่ง

       หลี่เกินเซิงจ้องเขาเขม็ง “ตอนนี้ฉันต้องกลับไปกินข้าวเช้าแล้วน่ะสิ รอกินข้าวเช้าเสร็จแล้วฉันค่อยไปถามเลขาธิการเจียงให้นะ”

       หลี่ต้าเฉวียนดึงแขนหลี่เกินเซิงไว้ “ลุงเกินเซิง อย่าเพิ่งรีบร้อนไปสิครับ กินข้าวเช้าจะไปสำคัญอะไรเท่าเรื่องนี้เล่า ภรรยาของตงเซิงกำลังตั้งครรภ์ แถมคนก็อยู่ที่นี่แล้ว คุณไปถามตอนนี้เลยสิครับ”

       หลี่เกินเซิงปัดมือหลี่ต้าเฉวียนออก แล้วก็เหลือบมองเฉิงติ้งผิงอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองหลี่ต้าเฉวียน แล้วดึงเขาไปข้างๆ แล้วกระซิบถาม “ไอ้หนูนี่จู่ๆ ก็กระตือรือร้นอะไรขนาดนี้ บอกมาซิ นี่นายชอบภรรยาของตงเซิงเข้าแล้วเหรอ? ฉันขอเตือนนายไว้เลยนะ อย่าทำอะไรแปลกๆ เชียว คนอื่นเพิ่งจะเสียสามีไป แถมยังท้องโตอีก ถ้านายไปยุ่งด้วยละก็ ต่อให้นายกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างความผิดไม่หมดหรอกนะ”

       หลี่ต้าเฉวียนมองเขาอย่างพูดไม่ออก “ลุงเกินเซิง คุณคิดอะไรอยู่ครับเนี่ย? ผมเพิ่งจะสิบแปดเองนะ! ภรรยาของตงเซิงเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว แถมยังท้องโตอีก ผมจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? นี่มันใช่เรื่องที่คนเขาทำกันเหรอ? คุณดูถูกผมเกินไปแล้ว! ผมก็แค่เห็นเธอน่าสงสาร แถมยังเป็นคนในกองผลิตเดียวกัน ก็เลยช่วยด้วยความหวังดีเท่านั้นเอง”

       หลี่เกินเซิงเห็นเขาพูดอย่างมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายใสซื่อ ไม่มีสิ่งเจือปน จึงพยักหน้า “ก็ได้ งั้นตอนนี้ฉันจะพาพวกเธอไปหาเลขาธิการเจียง ตอนนี้เขาคงจะอยู่ที่บ้าน”

       “ดีเลยครับ ลุงเกินเซิง คุณนี่ใจดีจริงๆ เลย”

       “พอแล้ว ไม่ต้องมาประจบสอพลอกันหรอก ฉันเกรงใจเหมือนกันนะ”

       หลี่เกินเซิงประสานมือไว้ด้านหลัง แล้วเดินไปยังบ้านเลขาธิการเจียง

       หลี่ต้าเฉวียนหันไปหาเฉิงติ้งผิงด้วยความดีใจ “ไปกันเถอะ พวกเราไปบ้านเลขาธิการเจียงกัน”

       ทั้งสามคนมาถึงประตูบ้านเลขาธิการเจียง เห็นเลขาธิการเจียงเข็นจักรยานออกจากบ้าน กำลังจะไปที่ตัวอำเภอพอดี

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^