บทที่ 131 ยาลบรอยแผลเป็น

        ซูเจียวเจียวรีบลุกจากเตียงแล้วสวมเสื้อผ้า เมื่อออกจากห้องก็ได้กลิ่นแปลกๆ โชยมา เป็นกลิ่นยาจางๆ เหมือนจะไหม้

       เมื่อวิ่งไปดูในครัว ก็เห็นเซียวหยวนหมิงกำลังทำอาหารเช้า แต่ไม่เห็นมีสมุนไพรใดๆ

       “อาหมิง ทำไมตื่นเช้าจังเลยคะ?”

       ซูเจียวเจียวหาวไปพลาง มองชายหนุ่มข้างกายด้วยความสงสัย

       เซียวหยวนหมิงตอบว่า “ผมตื่นไปเข้าห้องน้ำ พอเห็นว่าสายแล้วก็เลยมาทำอาหารเช้าน่ะ”

       เซียวหยวนซินกำลังนวดแป้ง ทำซาลาเปากับหมั่นโถว แป้งนวดไว้ตั้งแต่เมื่อคืน หมักทิ้งไว้หนึ่งคืน พอดีที่จะทำตอนนี้

       ซูเจียวเจียวเข้ามาช่วย

       ในหม้อใบหนึ่งกำลังนึ่งข้าวสวย เมื่อข้าวสุกก็นำออกไปใส่ในอ่าง เซียวหยวนซินเติมน้ำลงไป แล้วเริ่มนึ่งหมั่นโถวกับซาลาเปา ซูเจียวเจียวเพิ่มไข่เข้าไปอีกสองฟอง

       ส่วนอีกหม้อหนึ่ง ซูเจียวเจียวล้างทำความสะอาด เตรียมผัดกับข้าว

       ไม่นานนัก เซียวหยวนซินก็นึ่งหมั่นโถวกับซาลาเปาเสร็จหนึ่งเข่ง ซูเจียวเจียวก็ผัดกับข้าวเสร็จสองจาน

       ซูเจียวเจียวหยิบกล่องข้าวขนาดใหญ่ออกมา ใส่ข้าวสวยจนเต็ม กดข้าวลงไปให้แน่น ส่วนที่เหลือใช้ใส่กับข้าว

       เช้านี้เธอผัดถั่วแขกสดๆ หนึ่งจาน และแกงปลาแดงอีกหนึ่งจาน เธอตักอย่างละครึ่งใส่ลงไป แล้วจึงปิดฝากล่องข้าวให้แน่น

       ซูเจียวเจียวรู้ว่าเซียวหยวนหมิงชอบรสจัด จึงหยิบขวดเปล่าที่เคยใส่ผลไม้กระป๋องมา ใส่พริกดองและผักดองที่เซียวหยวนซินทำเองลงไป

       ยังไม่พอ ซูเจียวเจียวหยิบชามเคลือบขนาดเล็กมาอีกใบ ใส่ซาลาเปาสามลูก หมั่นโถวสองลูก ไข่หนึ่งฟอง แล้วใช้ชามขนาดใหญ่ปิดทับไว้

       แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะที่บ้านมีกล่องข้าวเพียงกล่องเดียว ตอนนี้จะไปซื้อก็ไม่ทันแล้ว

       เซียวหยวนหมิงเห็นเธอเตรียมอาหารมากมายขนาดนั้น ก็รู้สึกอบอุ่นใจปนขบขัน “เจียวเจียว พอแล้วล่ะ ที่เหลือเอาไว้พวกคุณที่บ้านกินเถอะ”

       ซูเจียวเจียวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่! คุณขึ้นเขาไปตัดไม้ทั้งวัน ต้องใช้พละกำลังเยอะมาก ถ้าหิวก็กินเลย ไม่ต้องห่วงที่บ้าน พวกเราจะอดอยากได้อย่างไร ในบ้านมีอะไรให้กินตั้งมากมาย?”

       ซูเจียวเจียวจัดแจงห่ออาหารทั้งหมด แล้วนำไปใส่ในตะกร้าเล็กๆ

       เซียวหยวนหมิงรู้ว่าเธอเป็นห่วงเขาจริงๆ จึงไม่ปฏิเสธอีก “ได้ ถ้าผมหิวก็จะกิน ไม่ยอมให้ตัวเองอดอาหารหรอก”

       “รีบกินข้าวเช้าเถอะ” เซียวหยวนซินคีบซาลาเปาไส้เนื้อและหมั่นโถวออกมาจานหนึ่ง ซูเจียวเจียวรับมาส่งให้เซียวหยวนหมิง “คุณกินก่อนเลยนะ ฉันจะไปดูว่าหยวนหยวนตื่นหรือยัง”

       ในครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม และบรรยากาศที่อบอุ่น

       ไม่นานนัก ซูเจียวเจียวก็จูงหลิวหยวนหยวนที่กำลังงัวเงียเข้ามา หลิวหยวนหยวนขยี้ตา ใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักยังคงแสดงความสับสนงุนงง

       “หอมจังเลย! นี่คือซาลาเปาไส้เนื้อเหรอคะ? แล้วก็หมั่นโถวด้วย! หนูอยากกินซาลาเปาไส้เนื้อกับหมั่นโถวค่ะ!”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “ต้องไปแปรงฟันล้างหน้าก่อนถึงจะกินได้นะ”

       เซียวหยวนซินเตรียมน้ำอุ่นใส่กะละมังไว้ให้แล้ว พาหยวนหยวนไปแปรงฟันล้างหน้าที่ลานบ้าน

       ส่วนเซียวหยวนหมิงกินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะเขาต้องรีบขึ้นเขาไปตัดไม้ อีกไม่นานคนในกองผลิตก็จะออกเดินทางพร้อมกันแล้ว จึงให้เขากินก่อน

       ซูเจียวเจียวกำชับให้เขานำสิ่งของติดตัวไปให้ครบ และกรอกน้ำอุ่นใส่กระติกให้เขาหนึ่งกระติก เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องดื่มน้ำดิบในป่า

       ซูเจียวเจียวไปส่งเซียวหยวนหมิงที่หน้าลานบ้าน เซียวหยวนหมิงไม่ให้เธอไปส่งแล้ว “คุณกลับไปกินข้าวเช้าเถอะ ไม่ต้องส่งผมหรอกครับ เดี๋ยวตอนเย็นผมก็กลับมาแล้ว”

       เมื่อพูดจบ เซียวหยวนหมิงก็ฉวยโอกาสที่เซียวหยวนซินไม่ทันระวัง แอบหอมแก้มซูเจียวเจียวไปหนึ่งที

       ไม่คาดคิดว่าหลิวหยวนหยวนที่กำลังล้างหน้าอยู่จะเห็นฉากนี้พอดี

       หลิวหยวนหยวนยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเล็กๆ สีขาวสะอาดที่น่ารัก “น้าชายขี้อาย น้าชายแอบหอมแก้มน้าสะใภ้!”

       คำพูดของหลิวหยวนหยวนทำให้เซียวหยวนหมิงและซูเจียวเจียวหัวเราะออกมา เซียวหยวนซินก็ยิ้มอย่างมีความสุข เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจที่อาหมิงกับเจียวเจียวรักกันดี ชีวิตมีความสุขสบายแบบนี้ จะมีอะไรที่สุขใจไปกว่านี้อีกเล่า?

       ทุกๆ สองสามวันเฉิงเหว่ยก็จะมาหาเธอหนึ่งครั้ง บางครั้งก็ค้างคืนหนึ่งคืน แล้ววันรุ่งขึ้นก่อนฟ้าสางก็จะรีบกลับไปที่กองผลิตตระกูลหลิว ทุกครั้งที่เฉิงเหว่ยมา เขาก็จะช่วยทำงาน หรือไม่ก็เล่นกับหยวนหยวน ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก และแทบจะไม่ทะเลาะกันเลย

       แต่ละครั้งที่เจอกันก็ไม่นานนัก แม้แต่เวลาจะพูดคุยเรื่องส่วนตัวก็ยังต้องเบียดเวลามา แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทะเลาะกันเล่า

       สิ่งนี้ทำให้เซียวหยวนซินสบายใจขึ้นมาก

       ไม่ต้องการความมั่งคั่งร่ำรวย ขอเพียงชีวิตมีความสุขสบาย ไร้เรื่องกวนใจก็พอแล้ว

       เซียวหยวนหมิงกับพวกออกไปทำงานเช้ากลับค่ำ เข้าไปตัดไม้ในป่าลึกติดต่อกันสิบวัน ในที่สุดก็ได้ไม้เพียงพอสำหรับใช้ทำเสาไฟฟ้า พวกเขาเหลาปลายด้านหนึ่งของท่อนไม้ให้แหลม กำจัดกิ่งก้านบนลำต้นให้สะอาด เป็นท่อนตรงๆ แล้วจัดเรียงเป็นแถวๆ

       “ไม้สำหรับเสาไฟฟ้าพอแล้ว วันนี้เป็นวันสุดท้าย พรุ่งนี้ไม่ต้องขึ้นเขาแล้ว พรุ่งนี้ทุกคนสามารถพักผ่อนได้หนึ่งวัน แล้วมะรืนนี้ค่อยเริ่มติดตั้งสายไฟฟ้า”

       เย็นวันนั้นหลังเลิกงาน เซียวหยวนหมิงเช็ดเหงื่อบนศีรษะพลางกล่าว

       ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เซียวหยวนหมิงตากแดดจนผิวคล้ำลงมาก และผอมลงเล็กน้อย ทำให้ซูเจียวเจียวรู้สึกสงสารจับใจ

       พอได้ยินเขาบอกว่าไม้พอแล้ว ไม่ต้องขึ้นเขาแล้ว ซูเจียวเจียวก็ดีใจมาก “ดีจังเลย! พรุ่งนี้คุณก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านให้สบายนะ”

       ไม่อย่างนั้นเห็นอาหมิงขึ้นเขาไปตัดไม้แบกไม้ทุกวันแบบนี้ เธอรู้สึกสงสารจะแย่แล้ว

       หลังจากอาบน้ำเสร็จ ซูเจียวเจียวก็ยังคงนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะเขียนหนังสือตามปกติ

       ไม่นานนัก เซียวหยวนหมิงก็เข้ามาพร้อมกลิ่นไอน้ำ เมื่อเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทั้งสองคนต่างก็มีกลิ่นสบู่จางๆ

       เซียวหยวนหมิงยื่นกระปุกแก้วเล็กๆ มาตรงหน้าซูเจียวเจียว

       ซูเจียวเจียวเงยหน้ามองกระปุกแก้วในมือเขา เห็นด้านในบรรจุของเหลวสีเขียวข้น เธออดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย “นี่อะไรเหรอ?”

       เซียวหยวนหมิงเกาหัวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “นี่คือยาลบรอยแผลเป็นที่ผมคิดค้นขึ้นเอง ตามตำรับยาประจำตระกูลของเรา ถึงแม้สีจะไม่สวยงามนัก กลิ่นก็แปลกๆ หน่อย แต่ว่าสรรพคุณใช้ได้เลยนะ”

       เพราะเขาได้ลองใช้เองแล้ว

       เมื่อหลายวันก่อน เขากรีดข้อมือตัวเองเป็นรอยเล็กๆ จงใจให้เกิดแผลเป็น ตอนนั้นเจียวเจียวยังถามเขาว่าเป็นอะไร เขาก็บอกว่าเผลอกรีดโดนตอนตัดไม้

       นั่นเป็นเพราะเขาต้องการใช้มือตัวเองทดลอง ดูว่ามันมีผลจริงๆ หรือไม่ ยาลบรอยแผลเป็นที่คิดค้นขึ้นมาตอนแรกนั้นไม่มีผลเลย หลังจากพยายามค้นคว้าและทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้ง ในที่สุดยาลบรอยแผลเป็นที่ทำออกมาในครั้งนี้ก็มีประสิทธิภาพอย่างชัดเจน

       ได้ยินดังนั้น ซูเจียวเจียวก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ “สรุปว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา คุณมัวแต่ยุ่งอยู่ในครัวตอนกลางคืน ก็เพื่อคิดค้นยาลบรอยแผลเป็นให้ฉันเหรอ?”

       “อืม”

       ซูเจียวเจียวเห็นเขาพยักหน้า ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอลุกขึ้นแล้วโผเข้ากอดเขา “คนโง่เอ๋ย! กลางวันคุณทำงานเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว ยังต้องมาคิดค้นยาลบรอยแผลเป็นให้ฉันจนอดนอนทุกวันแบบนี้ คุณโง่หรือเปล่าเนี่ย!”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^