บทที่ 132 ชุดคู่รัก [1]

        เซียวหยวนหมิงกอดซูเจียวเจียวไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าเบ่งบานราวกับดอกไม้ “ไม่โง่หรอก ทุกสิ่งที่ทำเพื่อคุณ ล้วนคุ้มค่าทั้งนั้น”

       แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ยอมมอบให้ เธอคือชีวิตของเขา!

       ซูเจียวเจียวมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มซื่อๆ ของชายหนุ่ม ก็รู้สึกทั้งซาบซึ้งและสงสารจับใจ

       “มานี่สิ เดี๋ยวผมทายาให้ ไม่เกินสองวัน รอยแผลเป็นก็น่าจะหายแล้ว” เซียวหยวนหมิงดึงซูเจียวเจียวให้กลับมานั่งบนเก้าอี้

       เขาป้ายยาเล็กน้อยด้วยปลายนิ้ว แล้วทาลงบนรอยแผลเป็นที่ข้อมือของซูเจียวเจียวอย่างสม่ำเสมอ

       “พรุ่งนี้ที่ตัวอำเภอมีตลาดนัด ไปเดินเล่นกันไหม?” เซียวหยวนหมิงเสนอขณะทายาให้เธออย่างอ่อนโยน

       “คุณไม่พักผ่อนที่บ้านสักวันหรือ?”

       “แค่ไม่ได้ทำงานก็คือพักผ่อนแล้ว อีกอย่างไปเดินตลาดก็เป็นการผ่อนคลายด้วย จะได้ดูว่ามีอะไรที่จำเป็นต้องซื้อไหม”

       ซูเจียวเจียวครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ พอดีเลย พวกเราไม่ได้ไปเดินตลาดนัดนานแล้ว”

       หลังจากทายาเสร็จไม่นาน ยาก็แห้ง

       เซียวหยวนหมิงปิดฝาแล้วเก็บขวดยา “ทาวันละสองถึงสามครั้งก็พอแล้ว”

       “ค่ะ”

       จากนั้นทั้งสองก็นั่งอ่านหนังสือด้วยกัน

       ครั้งนี้เซียวหยวนหมิงไม่ได้อ่านตำราแพทย์แล้ว แต่หยิบตำราคณิตศาสตร์ขึ้นมาอ่านแทน

       ครู่หนึ่งซูเจียวเจียวก็สังเกตเห็นว่า เซียวหยวนหมิงนวดไหล่และคอของตัวเองอย่างเผลอไผลขณะอ่านหนังสือ เธอจึงลุกขึ้นเดินย่องไปข้างหลังเขา แล้ววางมือทั้งสองข้างลงบนบ่าของเขา

       เซียวหยวนหมิงรู้สึกได้ถึงมือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มยื่นมาวางบนบ่า แล้วเริ่มนวดคลึง

       เมื่อเซียวหยวนหมิงหันกลับไปมอง ก็เห็นรอยยิ้มที่สดใสเปล่งประกายของซูเจียวเจียว

       “คุณนั่งนิ่งๆ นะคะ เดี๋ยวฉันจะช่วยนวดให้ รับรองว่าคุณจะสบายตัวสุดๆ เลยล่ะ”

       ในชาติที่แล้ว ตอนที่เธอเร่งทำงานออกแบบ เธอมักจะนั่งติดโต๊ะทั้งวัน พอเลิกงาน ไหล่กับแขนก็จะปวดเมื่อยมากจนต้องไปทำสปาเพื่อผ่อนคลายไหล่และคอ

       พอทำบ่อยๆ ก็เลยรู้ว่าควรนวดอย่างไร

       เซียวหยวนหมิงรู้สึกถึงแรงที่ส่งมาจากไหล่ก็ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเรียวนิ้วของเจียวเจียวที่อ่อนนุ่มราวไร้กระดูก จะลงแรงนวดได้สบายเหลือเชื่อ แถมยังควบคุมแรงได้พอดี ไม่เบาและไม่หนักจนเกินไป!

       หลังจากนวดไปได้สักพัก เซียวหยวนหมิงก็จับมือเธอไว้ “พอแล้ว พอแล้ว ผมสบายขึ้นเยอะแล้ว”

       เขาจะทนเห็นเจียวเจียวต้องเหนื่อยได้อย่างไรกัน

       แต่ซูเจียวเจียวกลับดึงมือเขาแล้วพาเขาไปที่เตียง “ฉันยังมีวิธีอื่นอีกนะ คุณอยากลองไหม?”

       สุดท้ายเซียวหยวนหมิงก็ขัดซูเจียวเจียวไม่ได้ จึงต้องนอนคว่ำลงบนเตียงตามที่เธอบอก แล้วซูเจียวเจียวก็เริ่มนวดกดจุดให้เขาต่อ

       ไม่นานนัก เสียงกรนเบาๆ ก็ดังขึ้นบนเตียง ซูเจียวเจียวมองดูแล้ว ก็เห็นว่าเขาหลับไปแล้ว

       ซูเจียวเจียวรู้สึกทั้งหงุดหงิดและขบขัน พ่อคนซื่อคนนี้ เหนื่อยแทบตายอยู่แล้ว ยังอุตส่าห์อดทนไม่พักผ่อน

       คิดเช่นนั้น ซูเจียวเจียวก็ผ่อนแรงนวดลง เพื่อไม่ให้เขาตื่น

       เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวหยวนหมิงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นสบายตัวไปทั้งร่าง

       เขานึกถึงเรื่องที่เจียวเจียวช่วยนวดให้เมื่อคืน ก็รู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้งที่เผลอหลับไปตอนเธอนวด!

       เซียวหยวนหมิงมองซูเจียวเจียวที่อยู่ในอ้อมกอด เธอยังคงหลับใหล ขนตาที่งอนงามทอดตัวลงบนเปลือกตาคล้ายปีกแมลงปอ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อชวนฝันราวลูกพีชชุ่มฉ่ำ ผมสีดำขลับสยายอยู่บนแขนของเขา

       เซียวหยวนหมิงไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าจะปลุกคนในอ้อมกอด ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเจียวเจียวช่วยนวดให้เขานานแค่ไหน เธอคงเหนื่อยมากแน่ๆ

       ซูเจียวเจียวตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก็เห็นเซียวหยวนหมิงจ้องมองเธอด้วยแววตาเปี่ยมรัก เธอจึงยิ้มบางๆ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณสามี”

       คุณสามี?

       เซียวหยวนหมิงได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกว่าแปลกใหม่และไพเราะน่าฟัง

       ทำให้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุข

       “อรุณสวัสดิ์ครับ…”

       เซียวหยวนหมิงพยายามระงับความตื่นเต้นในใจ แล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ชะงักไป จะเรียกเจียวเจียวว่าอะไรดีนะ เรียกว่า ‘เจียวเจียว’ ก็ดูเหมือนจะไม่สนิทสนมพอ เรียกว่า ‘ภรรยา’ ก็ดูธรรมดาเกินไป

       ซูเจียวเจียวเห็นท่าทางที่ดูสับสนของเขา จึงหัวเราะ “คุณจะเรียกฉันว่าภรรยา หรือที่รักก็ได้นะ หรือจะเรียกฉันว่าภรรยาที่รักของคุณก็ได้”

       เซียวหยวนหมิงโน้มตัวลงไปใกล้หูเธอ แล้วกระซิบเบาๆ “ภรรยา... ภรรยาที่รักของผม”

       เขาจงใจลดเสียงลง เสียงทุ้มต่ำของเขามีเสน่ห์น่าหลงใหล ทำให้หัวใจของซูเจียวเจียวเต้นระรัว

       ช่างยั่วยวนเสียจริง!

       เพราะวันนี้ไม่ต้องไปทำงาน ทั้งสองคนจึงนอนเล่นบนเตียงพักใหญ่ยังไม่ยอมลุก

       จนกระทั่งหลิวหยวนหยวนมาเคาะประตู

       “น้าชาย น้าสะใภ้ ช่างขี้เกียจอะไรอย่างนี้ แดดจะส่องก้นแล้วยังไม่ยอมลุกจากที่นอนกันอีก”

       เซียวหยวนหมิงกับซูเจียวเจียวมองหน้ากันแล้วยิ้ม จากนั้นก็ลุกขึ้นแต่งตัว

       เพราะวันนี้ต้องไปเดินตลาด ซูเจียวเจียวจึงหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาสองชุด ให้ตัวเองกับอาหมิงคนละชุด

       ของเซียวหยวนหมิงเป็นชุดลำลอง เสื้อแขนสั้นสีขาวปักลวดลายตัวอักษรเรียบง่ายดูสะอาดตา ส่วนกางเกงเป็นกางเกงลำลองสีดำ ซึ่งซูเจียวเจียวตัดให้เขาเอง

       ชุดลำลองชุดนี้ทำให้เซียวหยวนหมิงดูหล่อเหลามีชีวิตชีวา และทันสมัยราวกับนายแบบ

       ส่วนซูเจียวเจียวเองก็สวมเสื้อแขนสั้นสีขาวเช่นกัน ซึ่งเป็นแบบเดียวกันกับของเซียวหยวนหมิง ส่วนกระโปรงเป็นกระโปรงยาวครึ่งน่องสีดำ เนื้อผ้าก็เป็นแบบเดียวกันกับกางเกงของเซียวหยวนหมิง

       นี่คือชุดคู่รักที่เธอออกแบบเอง

       ทำเสร็จตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่ทั้งสองคนยังไม่มีโอกาสได้ใส่เลย

       วันนี้ถือว่าเป็นโอกาสดีเลยทีเดียว

       ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องหลังจากแต่งตัวเสร็จ หลิวหยวนหยวนตาเป็นประกายทันที แล้วปรบมือเล็กๆ ของเธอ “ว้าว! น้าชายหล่อจังเลย! ดูกล้าหาญและสง่างามสุดๆ! น้าสะใภ้ก็สวยเหมือนนางฟ้าบนสวรรค์เลยค่ะ!”

       ซูเจียวเจียวชมเชย “เยี่ยมเลย! หยวนหยวนของน้าสะใภ้ใช้สำนวนเป็นแล้วนะ”

       “ก็เพราะน้าสะใภ้สอนมาดีไงคะ”

       เด็กน้อยช่างประจบประแจงเก่งขึ้นทุกวันแล้ว

       เซียวหยวนหมิงยิ้มแล้วบีบแก้มเล็กๆ ของหลิวหยวนหยวนเบาๆ “หนูน้อยช่างประจบ”

       หลิวหยวนหยวนตาโต ทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจ “หนูไม่ใช่คนช่างประจบนะคะ! หนูพูดความจริง! น้าชายจะบอกว่าน้าสะใภ้ไม่สวยหรือไงคะ?”

       เซียวหยวนหมิงถูกโยนเผือกร้อนใส่กะทันหัน ฮึ่ม! เด็กคนนี้รู้จักโยนเผือกร้อนแล้วนะ!

       เซียวหยวนหมิงหัวเราะ “ใช่ๆ หยวนหยวนพูดถูก หยวนหยวนไม่ใช่คนช่างประจบ แต่น้าชายต่างหากที่เป็นอย่างนั้น”

       หลิวหยวนหยวนยิ้มอย่างมีความสุข

       ซูเจียวเจียวชวน “พี่หยวนซินคะ ฉันกับอาหมิงจะไปเดินตลาดที่ตัวอำเภอ พวกเราไปด้วยกันไหมคะ?”

       เซียวหยวนซินตอบ “ฉันกับหยวนหยวนคงไม่ไปหรอก ฉันตั้งใจว่าจะพาหยวนหยวนกลับไปที่กองผลิตตระกูลหลิวสักหน่อย จะกลับไปหาเฉิงเหว่ยน่ะ”

       อีกเหตุผลหนึ่งคือเธอไม่อยากเป็นก้างขวางคอระหว่างอาหมิงกับเจียวเจียว

       นานๆ ทีอาหมิงถึงจะได้หยุดพักสักวัน ปล่อยให้ทั้งสองคนไปเที่ยวกันตามลำพังจะดีกว่า

       ถ้าเธอไปกับหยวนหยวนด้วย ก็เหมือนเป็นก้างขวางคอชิ้นใหญ่นั่นเอง

       หลิวหยวนหยวนเป็นเด็กดีมาก พอได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ไม่งอแงอยากจะไปด้วย

       เด็กน้อยพูดพร้อมรอยยิ้ม “หนูจะกลับไปหาคุณพ่อ น้าสะใภ้กับน้าชายไปเที่ยวกันให้สนุกนะคะ! แล้วค่อยมาเล่าให้หยวนหยวนฟังด้วยว่าตลาดนัดสนุกแค่ไหน”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^