บทที่ 136 เที่ยวตลาดนัด [2]

        อันที่จริงแล้วทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ แต่ก็ยังคงแย่งกันซื้อเนื้อหมู

       ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

       ก็ไม่ใช่เพราะความจนหรอกหรือ เนื้อหมูเช่นนี้ขายถูก แถมยังไม่ต้องใช้บัตรแลกซื้ออีกด้วย

       ในช่วงเวลานั้นที่ผู้คนไม่ได้ลิ้มรสอาหารคาวมาหลายเดือน ใครเล่าจะทนไหว?

       หลังจากเดินเที่ยวซื้อของจนครบถ้วนแล้ว เวลาก็เกือบจะเที่ยง ส่วนหลี่ต้าเฉวียนกับหลิวเฉิงเหว่ยนั้นได้เดินทางกลับไปพร้อมกับรถแทรกเตอร์ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว

       “เจียวเจียว หิวหรือยัง?” เซียวหยวนหมิงหยิบซาลาเปาออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วยื่นให้ซูเจียวเจียว อากาศที่ร้อนระอุในตอนนี้ ประกอบกับซาลาเปาที่ถูกเก็บไว้ในกระเป๋า ทำให้มันยังคงอุ่นอยู่บ้างเมื่อถูกนำออกมา

       ซูเจียวเจียวยิ้มแล้วพยักหน้า “หิวนิดหน่อยค่ะ”

       เธอรับซาลาเปาไปกิน เซียวหยวนหมิงก็หยิบซาลาเปามากินเช่นกัน

       หลังจากที่ทั้งคู่กินซาลาเปาและหมั่นโถวไปคนละลูก เซียวหยวนหมิงก็ปอกไข่ให้ซูเจียวเจียวกินอีก พร้อมกับดื่มน้ำเล็กน้อย พวกเขาก็รู้สึกอิ่มหนำสำราญ

       ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่บนถนน ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น “ยุวชนซู! เป็นคุณจริงๆ ด้วย! คุณแต่งตัวสวยขนาดนี้ฉันแทบจำไม่ได้เลย ตอนแรกมองเห็นคุณแล้วรู้สึกคุ้นตา ก็คิดว่าตัวเองจำผิดไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเป็นคุณจริงๆ!”

       ซูเจียวเจียวมองบุคคลตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเช่นกัน “อาจารย์เฉิน คุณก็มาเที่ยวตลาดนัดด้วยหรือคะ?”

       “วันนี้วันอาทิตย์ ไม่มีการเรียนการสอนก็เลยมาเดินเล่นค่ะ” เฉินเจียอวี้มองเสื้อผ้าที่ซูเจียวเจียวสวมใส่อย่างเปล่งประกาย “ชุดที่คุณใส่สวยมาก ทำให้ผิวของคุณดูขาวผ่องเลยค่ะ”

       ขณะพูด เธอเหลือบมองเซียวหยวนหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าชุดของเซียวหยวนหมิงดูเป็นแนวเดียวกับของซูเจียวเจียว เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย “คนข้างๆ คุณคือใครคะ?”

       ซูเจียวเจียวคล้องแขนเซียวหยวนหมิงอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยิ้มแนะนำเฉินเจียอวี้ “เขาคือสามีของฉันค่ะ เขาชื่อเซียวหยวนหมิง”

       เซียวหยวนหมิงกล่าวทักทายเฉินเจียอวี้อย่างสุภาพ “สวัสดีครับ”

       เฉินเจียอวี้กล่าวตอบรับ “สวัสดีค่ะ” หลังจากนั้นก็หันไปถามซูเจียวเจียว “สามีของคุณก็เป็นยุวชนด้วยหรือคะ?”

       ซูเจียวเจียวส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ สามีของฉันเป็นคนท้องถิ่นที่เติบโตมาที่นี่ค่ะ”

       เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเจียอวี้ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ “สามีของคุณเป็นคนท้องถิ่นหรือคะ แทบดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ฉันเห็นเขามีกลิ่นอายของปัญญาชน ก็เลยคิดว่าเขาเป็นยุวชนเหมือนคุณซะอีก”

       เซียวหยวนหมิงไม่ถนัดเรื่องการพูดคุยมากนัก เพียงกล่าวว่าเขาจะไปเดินดูต่อ แล้วก็เดินแยกไปอีกทางหนึ่ง

       เฉินเจียอวี้แอบมองซูเจียวเจียวแล้วกล่าว “ไม่คิดเลยว่าสามีของคุณจะหล่อเหลาขนาดนี้ พวกคุณสองคนยืนอยู่ด้วยกันช่างเหมาะสมราวกับเทพบุตรและเทพธิดาเลยค่ะ”

       “อาจารย์เฉินก็ชมเกินไปแล้วค่ะ” ซูเจียวเจียวหัวเราะอย่างถ่อมตน

       สายตาของเฉินเจียอวี้จับจ้องไปที่ซูเจียวเจียว “เสื้อผ้าของพวกคุณเหมือนกันเลย ตัดออกมาได้สวยจริงๆ ค่ะ คุณตัดเองหรือคะ?”

       “นี่เรียกว่าชุดคู่รักค่ะ คุณอยากให้ฉันทำชุดคู่รักให้คุณกับสามีบ้างไหมคะ?” ซูเจียวเจียวถามพร้อมรอยยิ้ม

       ในช่วงปีที่ผ่านมา เฉินเจียอวี้ได้แนะนำลูกค้าให้เธอมากมาย

       และเฉินเจียอวี้เองก็เป็นคนที่ชอบแต่งตัวมาก เธอสั่งตัดเสื้อผ้ากับซูเจียวเจียวก็เยอะแล้ว

       เฉินเจียอวี้รู้สึกสนใจอย่างมาก “ได้สิคะ แล้วถ้าตัดชุดสองชุดแบบนี้จะแพงไหมคะ?”

       “ไม่แพงหรอกค่ะ ไม่แพงเลย ค่าตัดเย็บสองชุดก็แค่สี่หยวนก็พอแล้วค่ะ” ซูเจียวเจียวหัวเราะ

       เมื่อเฉินเจียอวี้ได้ยินว่าค่าตัดเย็บสองชุดเพียงสี่หยวน เธอก็รีบตกลงทันทีที่จะทำชุดคู่รัก

       “อาจารย์เฉินคะ ค่าตัดเย็บครั้งนี้ไม่ต้องคิดก็ได้ ฉันสามารถตัดให้คุณโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายก็ได้ค่ะ เพียงแต่ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนคุณช่วยสักหน่อย คุณพอจะมีแบบทดสอบของชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งและปีที่สองบ้างไหมคะ?” ซูเจียวเจียวคิดว่าเฉินเจียอวี้เป็นครู จึงน่าจะพอช่วยหาแบบทดสอบมาให้ได้

       เฉินเจียอวี้ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว “แบบทดสอบที่ทำไปแล้ว ใช้ได้ไหมคะ?”

       แม้ว่าเธอจะเป็นครูประถม แต่ถ้าเธอตั้งใจละก็ แบบทดสอบระดับมัธยมปลายเธอก็สามารถหามาได้

       “ได้ค่ะ ได้ค่ะ แบบทดสอบที่ทำไปแล้ว ก็ใช้ได้ทั้งหมดเลยค่ะ” ซูเจียวเจียวพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

       “แบบทดสอบทุกวิชาของชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งและปีที่สอง คุณต้องการทั้งหมดเลยหรือคะ?”

       “ค่ะ ฉันต้องการแบบทดสอบทุกวิชาในแต่ละภาคการศึกษาเลยค่ะ”

       “ได้ค่ะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะนะคะ” เฉินเจียอวี้พยักหน้า

       ซูเจียวเจียวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แม้ว่าเธอจะสามารถตั้งโจทย์ให้อาหมิงทำได้ แต่โจทย์ที่เธอตั้งนั้นค่อนข้างธรรมดา เธอไม่ค่อยเข้าใจว่าจะต้องตั้งโจทย์แบบไหน

       ถ้ามีแบบทดสอบอยู่แล้วก็จะง่ายขึ้นมาก ก็แค่คัดลอกโจทย์ใหม่เท่านั้น

       “ดีเลยค่ะ อาจารย์เฉิน ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็รบกวนคุณด้วยนะคะ คุณต้องการชุดคู่รักแบบไหนคะ?”

       เฉินเจียอวี้อธิบายรูปแบบที่เธอต้องการ จากนั้นทั้งสองก็หารือกัน และไม่นานก็บรรลุข้อตกลงร่วมกัน

       เฉินเจียอวี้ชวนซูเจียวเจียวไปเลือกซื้อผ้าด้วยกัน ซูเจียวเจียวก็ยินดีตอบรับ

       เธอไปบอกเซียวหยวนหมิงว่าจะไปร้านผ้า เซียวหยวนหมิงพยักหน้า พร้อมกล่าวว่าเขาก็มีเรื่องบางอย่างที่จะต้องไปหาฉีเย่พอดี

       เมื่อครู่เขาเพิ่งบังเอิญเจอฟางหย่งตอนที่กำลังเดินเล่นอยู่

       เธอและเซียวหยวนหมิงตกลงกันว่าจะไปเจอกันที่หน้าร้านอาหารรัฐสวัสดิการตอนบ่ายโมง

       จากนั้นซูเจียวเจียวก็ไปกับเฉินเจียอวี้ที่ร้านผ้า

       หลังจากเลือกผ้าเสร็จแล้ว เวลาก็เกือบจะเที่ยงครึ่งแล้ว ซูเจียวเจียวมีนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง ซึ่งเธอพกมาจากตัวเมืองมณฑลตั้งแต่ปีที่แล้วตอนที่ลงไปอยู่ที่ชนบท แม้จะเปลี่ยนถ่านไปสองสามครั้งแล้ว

       แม้ว่านาฬิกาจะเก่าแล้ว แต่คุณภาพดี ทำให้ยังไม่เสียจนถึงตอนนี้

       หลังจากซูเจียวเจียวกล่าวลาเฉินเจียอวี้แล้ว เธอก็ถือผ้าเตรียมไปรอเซียวหยวนหมิงที่ร้านอาหารรัฐสวัสดิการ

       ขณะที่เธอกำลังเดินผ่านร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ก็เห็นเด็กสาววัยราวสิบแปดปีคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยดวงตาสีแดงก่ำ กำลังถูกช่างเหยียนดุด่า

       นอกจากช่างเหยียนแล้ว ซูเจียวเจียวยังเห็นคนรู้จักอีกสองคนอยู่ข้างใน

       คนหนึ่งคือเหยียนกุ้ยหรง ภรรยาของหลิวซาน ซึ่งก็คือน้องสะใภ้ของเซียวหยวนซิน ส่วนอีกคนหนึ่งคือหลี่ตงเหลียน

       นับตั้งแต่หลี่ตงเหลียนรู้ว่าเซียวหยวนหมิงแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว และถูกเธอจงใจทำให้ไม่พอใจ เธอก็ไม่เคยมาหาเซียวหยวนหมิงอีกเลย

       แม้ว่าหลี่ตงเหลียนจะกลับบ้านในช่วงเทศกาลตรุษจีน แต่ก็ไม่ค่อยได้พบหน้ากัน

       ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่

       หลี่ตงเหลียนถือผ้าผืนหนึ่งไว้ในมือ ใบหน้าซีดเผือด สีหน้าไม่พอใจ มองช่างเหยียนแล้วกล่าว “ช่างเหยียน คุณว่าเรื่องนี้จะจัดการยังไงดีคะ? ฉันได้ยินคนพูดว่าฝีมือคุณดีถึงได้มาให้คุณตัดเสื้อผ้า ไม่คิดเลยว่าคุณจะเอาผ้าของฉันให้ช่างฝึกหัดทำ ดูสิคะ เธอทำเสื้อผ้าของฉันออกมาเป็นแบบไหนเนี่ย! ทั้งเชยทั้งน่าเกลียดแบบนี้ จะใส่ไปไหนได้? แถมดูรอยเย็บนี่สิคะ หยาบเหมือนรอยเท้ามดคดเคี้ยวไปมา น่าเกลียดจริงๆ!”

       “ขอโทษครับ ขอโทษครับ เรื่องนี้เป็นผมละเลยไปเอง” ช่างเหยียนกล่าวขอโทษไปพลางด่าช่างฝึกหัดไปพลาง

       “ขอโทษก็ช่วยอะไรไม่ได้ค่ะ! คุณต้องคืนผ้าให้ฉัน หรือไม่ก็ต้องตัดให้ฉันใหม่ ผ้าของฉันเป็นผ้าเดครอน ของแพงนะคะ เป็นคู่หมั้นของฉันตั้งใจซื้อมาจากตัวเมืองมณฑลให้ฉันโดยเฉพาะ ที่นี่หาซื้อไม่ได้หรอกค่ะ!” หลี่ตงเหลียนกล่าวอย่างหงุดหงิดด้วยความโมโหสุดขีด

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^