บทที่ 146 ความคลาดเลื่อนของเวลา [3]

        ไม่! เธอไม่มีทางปล่อยให้โจวเม่ยอยู่บ้านเธอต่อไป ทำร้ายลูกชายเธออีกแล้ว!

       ต้องไล่โจวเม่ยออกไปให้ได้!

       นี่มันเห็นชัดเจนว่าเวลาไม่ตรงกัน เห็นชัดเจนว่าโจวเม่ยตั้งท้องลูกของคนอื่นก่อนจะแต่งงานกับลูกชายเธอ!

       ดังนั้นหลี่จินฮวาจึงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

       สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่มีความมุ่งมั่น ในเช้าวันนี้ ขณะที่หลี่จินฮวาเกือบจะยอมแพ้ ก็พลันเห็นโจวเม่ยแอบย่องออกจากบ้าน

       โจวเม่ยชะเง้อชะแง้มองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว ก็รีบตรงไปยังเนินเขาด้านหลังหมู่บ้านทันที

       หลี่จินฮวาตื่นเต้นจนแทบจะกรีดร้องออกมา

       เยี่ยมไปเลย!

       ในที่สุดโจวเม่ยก็ทนไม่ไหว ออกมาพบชู้รัก ครั้งนี้เธอจะต้องจับโจวเม่ยคาหนังคาเขาให้ได้ พร้อมกับชู้รักคนนั้นด้วย!

       โจวเม่ยมองสำรวจไปรอบๆ ไม่พบใคร จึงแอบเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง

       หลี่จินฮวาก็รีบตามเข้าไปทันที จากนั้นก็ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ห่างๆ อย่างระมัดระวัง แม้แต่เสียงลมหายใจยังต้องระงับเก็บกลั้น

       ไม่คิดเลยว่าสักวันหนึ่ง หลี่จินฮวาคนนี้จะได้มาจับชู้ด้วยตัวเอง!

       รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ขณะที่ขาของหลี่จินฮวาเริ่มชา ก็มีร่างคุ้นตาปรากฏขึ้นอย่างเชื่องช้า

       เมื่อเห็นร่างคุ้นตานั้น หลี่จินฮวาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นั่นคือหลี่เกินเซิง หัวหน้ากองผลิตหลี่เกินเซิงนี่เอง!

       เป็นไปได้ยังไงกัน!

       หลี่เกินเซิงนี่อายุแก่พอจะเป็นพ่อของโจวเม่ยได้เลยนะ!

       หลี่เกินเซิงมองสำรวจไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เขาก็ลดเสียงลงเล็กน้อย มองไปที่โจวเม่ยด้วยความไม่พอใจ “คุณเรียกผมออกมาทำไม? ตอนนี้คุณแต่งงานเป็นภรรยาของหลี่เอ้อร์โก่วแล้วนี่ โปรดระวังฐานะของตัวเองด้วย ถ้าไม่มีอะไรก็อย่ามาหาผมอีกเลย เดี๋ยวคนอื่นเห็นแล้วจะไม่ดี”

       โจวเม่ยยกมือลูบครรภ์ที่ยังแบนราบของตัวเอง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่ซ่อนเร้น “หัวหน้ากองผลิตหลี่ ตอนนี้ฉันท้องแล้วค่ะ”

       หลี่เกินเซิงขมวดคิ้ว “คุณท้องก็แล้วอย่างไรเล่า บอกผมทำไม”

       “ฉันท้องลูกของคุณ”

       โจวเม่ยเอ่ยห้าคำออกมาอย่างเรียบเฉย แต่กลับทำให้หลี่เกินเซิงตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เขาถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

       เมื่อได้สติ หลี่เกินเซิงก็พูดตะกุกตะกัก “นะ… นี่… คุณ… อย่า… อย่าพูดจาเหลวไหลนะ! คุณแต่งงานกับหลี่เอ้อร์โก่วแล้ว ลูกในท้องของคุณก็ต้อง… ต้องเป็นลูกของหลี่เอ้อร์โก่วสิ”

       โจวเม่ยกล่าว “ฉันมีอาการแพ้ท้องหลังจากแต่งงานกับหลี่เอ้อร์โก่วได้สิบกว่าวัน ดังนั้นนี่ต้องเป็นลูกของคุณแน่ๆ เดือนที่แล้วฉันควรจะมีประจำเดือน แต่เดือนนี้ก็ยังไม่มีเลย”

       คำพูดของโจวเม่ยทำให้หัวใจของหลี่เกินเซิงเย็นชาลงเรื่อยๆ ร่างกายของเขาเย็นเฉียบราวกับตกอยู่ในขุมน้ำแข็ง

       “ไม่… ไม่ใช่ลูกของผม คุณอย่ามาโยนความผิดให้ผมนะ! อีกอย่าง ทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน ผมก็ไม่เคย… ดังนั้นคุณไม่มีทางท้องได้หรอก!” เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เกินเซิงก็ถอนหายใจโล่งอก รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที

       ทว่าคำพูดถัดไปของโจวเม่ยกลับทำให้เขารู้สึกแย่ไปทั้งตัว

       “หัวหน้ากองผลิตหลี่ คุณลืมไปแล้วหรือ? คืนนั้นเมื่อเดือนที่แล้ว เราอยู่ในป่าเล็กๆ แห่งนี้ จู่ๆ ก็มีเสียงคนคุยกันดังขึ้นมา ทำให้คุณ… ปล่อยออกมาทันทีเลย”

       คำพูดต่อจากนั้น โจวเม่ยไม่ได้พูดจบ แต่ความหมายก็ชัดเจน

       สีหน้าของหลี่เกินเซิงซีดเผือดลงในทันที ราวกับถูกดูดพลังงานทั้งหมดออกจากร่างกาย เขามีสีหน้าตกใจและหวาดกลัวอย่างยิ่ง

       เขายังคงจำเหตุการณ์คืนนั้นได้

       ครู่ต่อมา หัวใจที่ว้าวุ่นของหลี่เกินเซิงก็สงบลงช้าๆ เขามีสีหน้าบึ้งตึง “ก็แล้วยังไง? ตอนนี้คุณเป็นภรรยาของหลี่เอ้อร์โก่ว ต่อให้คุณบอกว่าลูกเป็นลูกของหลี่เอ้อร์โก่วก็ไม่มีใครสงสัยหรอก! ตั้งแต่คุณกับหลี่เอ้อร์โก่วแต่งงานกัน ผมก็ไม่เคยแตะต้องคุณเลย! พอแล้ว กลับไปเถอะนะ ต่อไปคุณไม่ต้องมาหาผมอีกแล้ว เดี๋ยวคนอื่นรู้เข้าแล้วจะไม่ดี อีกอย่าง ผมจะหาวิธีให้คุณได้กลับมาเป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานอีกครั้ง ถือเป็นการชดเชยให้คุณก็แล้วกัน”

       โจวเม่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ “แค่เป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานคนเดียวไม่พอหรอกนะ คุณต้องให้ค่าเลี้ยงดูฉันห้าร้อยหยวนด้วย”

       เดิมทีหลี่จินฮวาโกรธจนแทบจะพุ่งเข้าไป แต่เมื่อได้ยินเรื่องค่าเลี้ยงดูห้าร้อยหยวน เธอก็หยุดชะงักในทันที

       ดวงตาของเธอเป็นประกาย

       ห้าร้อยหยวนเชียวนะ!

       ถ้าหลี่จินฮวาหาวิธีเอาเงินก้อนนี้มาได้ ชีวิตช่วงบั้นปลายของเธอก็คงจะสุขสบาย กินดีอยู่ดี

       จากนั้นก็หาวิธีไล่โจวเม่ย ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ออกไปซะ!

       หลี่จินฮวาตัดสินใจเช่นนั้นแล้ว จึงซ่อนตัวต่อไป

       เมื่อหลี่เกินเซิงได้ยินโจวเม่ยเอ่ยถึงเงินห้าร้อยหยวน ความโกรธก็พลุ่งพล่านจนเขาเผลอตวาดเสียงดัง “ห้าร้อยหยวน? กล้าเรียกร้องเงินจำนวนนี้ออกมาได้ยังไง! ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก!”

       หลี่เกินเซิงจ้องโจวเม่ยอย่างโกรธจัด

       โจวเม่ยเพียงยิ้มเยาะ เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าเอว และอีกมือหนึ่งลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบเบาๆ “คุณไม่ให้ก็ได้นะ ถึงเวลานั้นฉันก็จะไปฟ้องผู้นำและองค์กรเบื้องบนว่าคุณข่มขืนฉัน ถึงตอนนั้นคุณไม่เพียงแต่จะตกงานเท่านั้น แต่ยังจะเสียชีวิตอีกด้วย คุณลองคิดดูเองก็แล้วกัน!”

       หลี่เกินเซิงพลันโกรธจัด ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย “คุณกล้าขู่ผมเหรอ?”

       โจวเม่ยกลืนน้ำลายลงไปอย่างหวาดกลัว แต่ก็ยังเชิดคอขึ้นกล่าว “ฉันกำลังเรียกร้องค่าบำรุงในอนาคตให้ลูกชายของคุณต่างหาก”

       โจวเม่ยเห็นแววตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของหลี่เกินเซิง ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างหวาดกลัว “หัวหน้ากองผลิตหลี่ บ้านคุณไม่ใช่ว่าจะไม่มีเงินห้าร้อยหยวนเสียหน่อย! คุณไม่จำเป็นต้องเสียตำแหน่งราชการและชีวิตเพื่อเงินแค่นั้นหรอกนะ อีกอย่าง ที่นี่อยู่ใกล้หมู่บ้านมาก ไม่ไกลออกไปก็น่าจะมีคนทำงาน ถ้าฉันตะโกนทีเดียวละก็ คนแถวนี้อาจจะมาที่นี่ก็ได้”

       ได้ยินดังนั้น ความโกรธและแววตาดุดันของหลี่เกินเซิงก็สงบลงช้าๆ “ก็ได้! ห้าร้อยก็ห้าร้อย แต่คุณต้องทำหนังสือสัญญาให้ผมด้วย ไม่อย่างนั้นผมจะไม่จ่ายเงินให้คุณ! อีกอย่าง คุณต้องให้เวลาผมหนึ่งเดือน ผมจะไปหาเงิน”

       “หนังสือสัญญาฉันเขียนให้ได้ แต่หนึ่งเดือนนี่นานเกินไปนะ ฉันให้คุณได้มากสุดแค่สามวัน” โจวเม่ยกล่าว

       “ไม่ สามวันมันน้อยเกินไป”

       สุดท้ายทั้งสองก็ต่อรองกัน และตกลงกันที่เจ็ดวัน แล้วจะมาพบกันที่นี่อีกครั้ง

       หลังจากตกลงกันได้แล้ว หลี่เกินเซิงก็เดินจากไป

       ผ่านไปครู่ใหญ่ โจวเม่ยก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เดินลอยชายออกจากป่าเล็กๆ แห่งนั้น

       ถึงเวลานั้นเธอไม่เพียงแต่จะได้งานเป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานเท่านั้น แต่ยังจะได้เงินห้าร้อยหยวนอีกด้วย คราวนี้อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อได้ไม่ใช่หรือ?

       ห้าร้อยหยวนนี่มันพอให้ซูเจียวเจียวทำงานได้ตั้งหนึ่งปีเลยนะ

       อีกอย่างงานเสมียนจดแต้มคะแนนงานของเธอก็สบาย ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว

       เมื่อเห็นว่าโจวเม่ยและหลี่เกินเซิงจากไปแล้ว หลี่จินฮวาก็กล้าออกมาจากที่ซ่อน กัดฟันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

       โจวเม่ย นางสารเลวนั่น ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

       เธออยากจะบีบคอนางสารเลวนั่นให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้เลย!

       แต่เมื่อนึกถึงเงินห้าร้อยหยวน เธอก็อดทนอีกหน่อย ให้โจวเม่ยได้อวดดีไปก่อน

       คอยดู! เมื่อได้เงินมาแล้ว เธอจะทำให้โจวเม่ยต้องอับอายจนแทบจมธรณี!

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^