บทที่ 149 ถูกจับกุม [2]

        เมื่อทั้งสองคนมาถึงตัวเมือง หลังจากสอบถามอยู่หลายครั้ง ก็ยังไม่รู้อะไรเลย

       ทุกคนล้วนปิดปากเงียบ ไม่มีใครกล้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้า

       “เอาล่ะ พวกคุณกลับไปเถอะ รออยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ส่วนผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ก็คงต้องรอการสอบสวนอย่างละเอียดจากเบื้องบน” ชายคนหนึ่งกล่าว ก่อนจะไล่พวกเขาทั้งสองคนกลับไป

       ทั้งสองคนกลับบ้านไปด้วยความกังวลใจ

       เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่อิ๋นเฟิ่งผู้เป็นแม่ก็เดินออกมา “ต้าชิ่ง พ่อของลูกเป็นยังไงบ้าง? ได้เจอเขาไหม? ทางกรมว่ายังไงบ้าง? พ่อของลูกถูกจับเพราะเรื่องอะไร?”

       คำถามเป็นชุดถาโถมเข้ามา ทำให้หลี่ชิ่งมึนงงไปหมด

       เขาพยักหน้า “ผมไม่รู้ครับ เรายังไม่ได้เจอท่านเลย ทางกรมไม่ให้เราเข้าไปเลย บอกให้เรากลับมารอฟังข่าว”

       ครอบครัวต่างกินข้าวเย็นไปด้วยความกังวลใจ

       ส่วนทางด้านโจวเม่ย หลังจากที่รู้ว่าหลี่เกินเซิงถูกจับกุม เธอก็รู้สึกไม่สบายใจไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือด ทานอาหารเย็นไม่ได้มากนัก ดูเหมือนกำลังคิดหนัก แม้หลี่เอ้อร์โก่วจะเรียกเธออยู่หลายครั้ง เธอก็ไม่ได้ยิน

       หลี่เอ้อร์โก่วไม่พอใจ “เม่ยเอ๋อร์ คุณใจลอยคิดอะไรอยู่? ผมเรียกตั้งนานแล้ว ทำไมคุณถึงไม่ตอบอะไรเลย?”

       โจวเม่ยได้สติกลับคืนมา แล้วรีบพูด “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณเรียกฉันทำไมหรือ?”

       “ฉันก็ว่าหลี่เกินเซิงไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ดูหน้าตาเจ้าเล่ห์เพทุบายของมันสิ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี ตอนนี้ก็ได้รับผลกรรมแล้ว” หลี่จินฮวารู้ว่าทางเบื้องบนมาจับหลี่เกินเซิงไปเร็วขนาดนี้ก็พอใจมาก จนกินข้าวเพิ่มไปอีกหนึ่งชาม กับขนมปังสองชิ้น

       “ฉันว่ามนุษย์เรานั้นสามารถทำสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น ยกเว้นการทำชั่ว หากฝ่าฝืนแล้ว ย่อมหนีไม่พ้นซึ่งการชดใช้”

       หลี่จินฮวามองใบหน้าซีดเผือดของโจวเม่ย ก็ยิ่งรู้สึกได้ใจมากขึ้น เธอฉีกยิ้มให้โจวเม่ย “โจวเม่ย เธอว่าฉันพูดถูกไหม?”

       โจวเม่ยขมวดคิ้วจ้องมองหลี่จินฮวาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ความรู้สึกไม่ดีในใจยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าคำพูดของหลี่จินฮวามีความหมายแฝงอยู่ และต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน

       แต่ก็ไม่น่าใช่ ถ้าหลี่จินฮวารู้อะไร เธอคงโวยวายออกมานานแล้ว และคงด่าเธอแบบไม่ไว้หน้า ทำไมถึงจะทนมาได้นานขนาดนี้?

       แต่หลี่เกินเซิงถูกจับไปเพราะอะไร เรื่องของเธอกับหลี่เกินเซิงถูกเปิดเผยหรือเปล่า?

       ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยละก็ เธอคงอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว ไม่แน่ว่าชีวิตในภายภาคหน้าอาจจะเหมือนกับหลินเฟิงที่ถูกลงโทษให้ไปใช้แรงงานในสถานที่ที่ไกล และทุรกันดารกว่าเดิม

       เมื่อคิดถึงตรงนี้ โจวเม่ยก็รู้สึกไม่สบายใจไปทั้งตัว

       เช้าวันถัดมา ทางกรมก็มีคนมาที่กองผลิตฉางซิงอีกครั้ง เพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของหลี่เกินเซิง และยังได้สอบถามถึงโจวเม่ยด้วย

       ทุกคนไม่รู้เรื่องของหลี่เกินเซิงกับโจวเม่ย เพียงแค่เล่าสิ่งที่ได้พบเห็นมาให้ฟัง

       เมื่อโจวเม่ยทราบเรื่อง เธอก็รู้สึกตื่นตระหนกในทันที ตอนนี้ในใจของเธอเหลือเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือต้องหนี!

       เธอต้องหนีไปให้ได้!

       หากถูกคนของกรมจับไปละก็ ชีวิตในภายภาคหน้าก็ย่อมไม่มีทางดีขึ้นแน่!

       ใช่แล้ว เธอยังมีเงินห้าร้อยสิบหยวน ด้วยเงินจำนวนเท่านี้ เธอจะไปอยู่ที่ไหนไม่ได้เชียวหรือ?

       ดังนั้นโจวเม่ยจึงฉวยโอกาสที่ไม่มีใครอยู่บ้าน รีบกลับไปที่ห้อง ปิดประตู เลื่อนลังไม้เก่าที่ปลายเตียงออก เปิดดินโคลนสีเหลืองตรงช่อง แล้วควักห่อผ้าเช็ดหน้าออกมาจากช่องผนัง

       ไม่ดูยังดีกว่า พอเห็นเข้าก็ตกใจแทบหมดสติ

       เงินห้าร้อยหยวนที่เคยห่อผ้าเช็ดหน้าเอาไว้อย่างดี ตอนนี้กลับกลายเป็นกองดินไปเสียแล้ว!

       “เงินของฉัน! เงินของฉัน!”

       ดวงตาของโจวเม่ยเบิกกว้างแทบถลนออกมาจากเบ้าตา ทั้งตกใจและตื่นตระหนกในใจ

       ในวินาทีถัดมา เธอก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาฉายแววโกรธเคือง “ต้องเป็นหล่อน ต้องเป็นหล่อนแน่ๆ!”

       โจวเม่ยโกรธจนลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไปนอกบ้าน และชนเข้ากับหลี่จินฮวาที่กำลังเดินเข้ามาในลานบ้านด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

       โจวเม่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของหลี่จินฮวา แล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า “หล่อนใช่ไหมที่ขโมยเงินของฉันไป หล่อนใช่ไหมที่ขโมยเงินของฉันไป!”

       หลี่จินฮวาสะบัดมือของโจวเม่ยออก “เงินอะไร? ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร”

       โจวเม่ยจ้องมองหลี่จินฮวาด้วยสายตาอาฆาต “อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้! เงินห้าร้อยหยวนที่ฉันซ่อนไว้ในห้องหายไป! ต้องเป็นหล่อนที่ขโมยไปแน่!”

       หลี่จินฮวาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวเร็วขนาดนี้ แน่นอนว่าหลี่จินฮวาจะไม่ยอมรับ จึงพูดด้วยความโกรธ “อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! นี่มันบ้านของฉัน แล้วฉันต้องขโมยอะไรด้วยเหรอ? อีกอย่าง เธอเป็นแค่ยุวชนที่มาอยู่ชนบท ได้แต้มคะแนนงานไม่เต็มทุกวัน กินข้าวไม่อิ่มท้องทุกมื้อ แล้วเธอจะเอาเงินห้าร้อยหยวนมาจากไหน? มีเงินถึงห้าร้อยหยวนเลยเหรอ? เอาออกมาสิ! รีบเอาออกมา!”

       โจวเม่ยเห็นหลี่จินฮวายังมาโยนความผิดให้เธออีก ก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือด

       โจวเม่ยรู้สึกสับสนในใจ หลี่จินฮวารู้เรื่องเงินห้าร้อยหยวนจริงหรือไม่? ดูท่าทางของเธอแล้ว เหมือนจะไม่มีทางรู้จริงๆ! แต่ถ้าหลี่จินฮวาไม่รู้ แล้วใครเอาเงินของเธอไป?

       หรือว่าเป็นหลี่เอ้อร์โก่ว?!

       ใช่แล้ว ต้องเป็นหลี่เอ้อร์โก่วแน่!

       หลี่เอ้อร์โก่วอยู่ห้องเดียวกับเธอทุกวัน ไม่แน่ว่าอาจจะบังเอิญเจอเงินที่ถูกซ่อนไว้ในช่องผนังก็ได้!

       อย่างไรก็ตาม ก่อนที่โจวเม่ยจะไปเอาเรื่อง ก็มีเจ้าหน้าที่จากกรมหลายคนมาถึงบ้านของหลี่จินฮวา และกักตัวโจวเม่ยไว้ที่หน้าประตูบ้าน

       เจ้าหน้าที่ไม่ได้พูดอะไรมาก ทำเพียงเชิญโจวเม่ยไปที่กรมเพื่อร่วมมือในการสอบสวน

       ที่หน้าประตูบ้านของหลี่จินฮวามีผู้คนมากมายยืนมุงดูอยู่แล้ว ต่างคนต่างซุบซิบนินทากันเสียงดัง และพากันชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน เพื่ออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

       คนพวกนี้ไม่ได้มาสอบสวนหลี่เกินเซิงหรือ?

       ทำไมถึงมาพัวพันกับโจวเม่ยเข้าล่ะ?

       เมื่อโจวเม่ยเห็นคนพวกนี้ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงลงในทันที หากไม่ได้เอนตัวพิงผนังไว้ละก็ เธอก็คงจะล้มลงไปแล้ว

       อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าโจวเม่ยจะโวยวายอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์

       หลี่เอ้อร์โก่วรีบวิ่งกลับมา ต้องการจะขัดขวาง “พวกนายจะจับเมียฉันไปทำไม! รีบปล่อยเธอนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ…”

       โจวเม่ยเห็นหลี่เอ้อร์โก่ว ก็เหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้าย เธอรีบร้องเรียกให้หลี่เอ้อร์โก่วช่วยเหลือ

       หลี่เอ้อร์โก่วยังไม่ทันได้แตะมือโจวเม่ย ก็ถูกหลี่จินฮวาดึงแขนออก

       หลี่จินฮวาชี้หน้าโจวเม่ย แล้วด่าว่า “นางจิ้งจอกหน้าด้าน! ก่อนจะแต่งงานก็ไปยั่วยวนชายชั่วคนอื่นข้างนอก แล้วยังคิดจะมาหลอกลูกชายฉันอีก! ฝันไปเถอะ! อย่าคิดว่าสิ่งที่หล่อนทำฉันจะไม่รู้! ฉันรู้อย่างละเอียดเลยแหละ!”

       หลี่เอ้อร์โก่วไม่พอใจ “แม่ครับ แม่กำลังพูดอะไร?”

       หลี่จินฮวาพูด “เจ้าลูกชายโง่เอ๋ย! จนถึงตอนนี้แกยังไม่รู้เลยว่าเด็กในท้องของโจวเม่ยไม่ใช่ลูกของแกเหรอ? หล่อนกับหลี่เกินเซิงสมรู้ร่วมคิดกันนานแล้ว ฉันเห็นกับตาเลยว่าเด็กในท้องของหล่อนคือลูกของหลี่เกินเซิง! ฉันนี่แหละที่ไปแจ้งความกับทางการเอง!”

       ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบนอกต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

       หลี่เอ้อร์โก่วก็ตกใจจนยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ ตอนแรกเขาไม่เชื่อ แต่หลี่จินฮวาก็พูดต่อไปว่า “จะไปท้องได้ยังไงในเมื่อแต่งงานกันแค่ยี่สิบวัน มันเป็นหญิงชั่วชัดๆ!”

       โจวเม่ยโกรธจนตาแดงก่ำ จ้องมองหลี่จินฮวาด้วยสายตาเกลียดชัง “ฉันจะฆ่าแก! ยายแก่ปากมาก! พูดพล่ามไม่รู้เรื่อง!”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^