บทที่ 157 แทบจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง

        นอกจากนั้นแล้ว ยังมีแนวทางการทำเสื้อผ้าที่เจียวเจียวสอนให้เซียวหยวนซินแบบจับมือทำ แถมยังแบ่งงานส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอด้วย สอนวิธีที่ทำให้งานออกมาสวยงามยิ่งขึ้น ดังนั้นนอกจากเงินเดือนประจำ 14 หยวนต่อเดือนแล้ว เธอยังได้เงินจากงานส่วนตัวอีกเดือนละหกถึงเจ็ดหยวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสองเดือนใกล้สิ้นปี เงินจากงานส่วนตัวก็ปาเข้าไปห้าสิบหยวนแล้ว! รวมเงินทั้งหมดที่เธอเก็บได้ก็เป็น 268 หยวนกว่าๆ ตอนนี้จ่ายให้เจียวเจียวไป 36 หยวน เซียวหยวนซินก็ยังเหลือเงินอีกตั้ง 232 หยวน!

       ถ้าเป็นเมื่อก่อน เซียวหยวนซินไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้เลย!

       เมื่อก่อนทำงานหนักทั้งปี เงินทั้งหมดก็อยู่ในมือแม่สามี เธอไม่เคยเห็นเงินเลยแม้แต่น้อย

       ไม่เหมือนตอนนี้ที่เงินอยู่ในมือตัวเอง ได้กินอิ่มนอนหลับ หยวนหยวนก็ได้มีชีวิตที่ดีขึ้นด้วย ชีวิตแบบนี้แหละถึงจะมีหวัง มีความสุข!

       เซียวหยวนซินเห็นซูเจียวเจียวมองมา จึงยิ้มแล้วอธิบายว่า “เธอวางใจได้เลย ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว”

       ว่าแล้วเซียวหยวนซินก็ชำเลืองมองสามีที่กำลังดูแลลูกอยู่ในลานบ้าน แล้วกระซิบกับซูเจียวเจียวว่า “ฉันยังมีเงินติดตัวอีกสองร้อยสามสิบสองหยวนเลย”

       ซูเจียวเจียวก็ยิ้มออกมา การเก็บเงินได้มากขนาดนี้ภายในหนึ่งปี ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมากในชนบทและในยุคสมัยนี้ “ตอนนี้ฝีมือคุณก็เก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว คาดว่าปีหน้าเงินเดือนคุณน่าจะขึ้นอีกนะ เดี๋ยวฉันจะช่วยพูดกับเบื้องบนให้ ช่วยเลื่อนขั้นแรงงานให้คุณ ถ้าเดือนหนึ่งได้เงินเดือน 28 หยวน บวกกับรับงานส่วนตัวอีกเล็กน้อย ชีวิตในอนาคตก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ เลย”

       ตอนนี้ประเทศใช้ระบบเงินเดือน 8 ระดับ

• แรงงานฝึกหัดได้เดือนละ 14 หยวน
• แรงงานระดับ 1 ได้เดือนละ 28 หยวน
• แรงงานระดับ 2 ได้เดือนละ 35 หยวน
• แรงงานระดับ 3 ได้เดือนละ 42 หยวน
• แรงงานระดับ 4 ได้เดือนละ 51 หยวน
• แรงงานระดับ 5 ได้เดือนละ 63 หยวน
• แรงงานระดับ 6 ได้เดือนละ 76 หยวน
• แรงงานระดับ 7 ได้เดือนละ 89 หยวน
• แรงงานระดับ 8 ได้เดือนละ 104 หยวน

       ระดับ 8 เป็นระดับสูงสุด มีเพียงผู้อำนวยการโรงงานเท่านั้นที่จะได้รับเงินเดือนระดับ 8

       แม้แต่ซูเจียวเจียวเอง เงินเดือนของเธอก็เพิ่มขึ้นในช่วงครึ่งปีหลัง จาก 39 หยวนต่อเดือนเป็น 51 หยวน

       เป็นเงินเดือนของแรงงานระดับ 4 แล้ว

       สาเหตุหลักคือซูเจียวเจียวทำงานได้ดี และยังได้ฝึกงานถึงสิบเอ็ดคน งานที่นี่เป็นคำสั่งที่กองผลิตรับมาจากเบื้องบน ซึ่งกองผลิตก็ได้กำไรเล็กน้อยจากสิ่งนี้ เบื้องบนก็พอใจกับคำสั่งที่กองผลิตฉางซิงทำ ดังนั้นซูเจียวเจียวจึงได้เลื่อนเป็นแรงงานระดับ 4

       เมื่อได้ยินคำพูดของซูเจียวเจียว รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวหยวนซินก็กว้างขึ้น ดวงตาเป็นประกายแวววาว แตกต่างจากความเฉื่อยชา หมดหวัง และไร้ชีวิตชีวาในอดีต ตอนนี้เธอดูมีชีวิตชีวา กระตือรือร้น และเปี่ยมไปด้วยพลังงาน

       “งั้นฉันจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดเลย”

       หลังจากพูดคุยกันถึงเรื่องส่วนตัว เซียวหยวนซินบอกว่าจะไม่นำเงินเหล่านี้กลับบ้าน เธอต้องการมอบเงินให้ซูเจียวเจียวเก็บไว้ให้

       “บ้านหลังนั้นฉันแทบจะไม่ได้อยู่เลยทั้งปี ถ้าไม่ใช่เพราะต้องกลับบ้านช่วงปีใหม่ละก็ ฉันก็ไม่อยากกลับไปเลย คนในครอบครัวนั้นทุกคนเป็นพวกปลิงดูดเลือด ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันนำเงินกลับบ้าน ไม่ว่าจะซ่อนไว้แน่นแค่ไหน รับรองว่าพวกเขาก็จะค้นเจอจนได้” เซียวหยวนซินแค่นเสียงอย่างรังเกียจ

       เงินที่ไปอยู่ในมือของพวกเขาแล้ว การจะนำกลับมาอีกครั้งนั้นยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์

       เธอรู้ดีว่าแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนอย่างไร

       ถึงแม้หลิวเฉิงเหว่ยจะเปลี่ยนไปมากแล้ว แต่ก็ยังเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือ เธอไม่กล้าพึ่งพาเลย กลัวว่าหากฝากฝังสิ่งใดเอาไว้ สิ่งนั้นก็จะพังทลาย สู้พึ่งพาตัวเองจะดีกว่า

       ตลอดสองปีที่ผ่านมา เซียวหยวนซินคิดได้หลายเรื่องแล้ว มีเพียงการพยายามหาเงินด้วยตัวเองเท่านั้นที่จะเป็นของเธออย่างแท้จริง

       ซูเจียวเจียวพยักหน้าเห็นด้วย “จริงของพี่ค่ะ กลับไปแค่ไม่กี่วัน ถ้าเงินหายไปคงเสียดายแย่เลย ฉันอยู่บ้านทุกวัน แถมกุญแจบ้านเราก็ใหญ่ ประตูเพิ่งเปลี่ยนใหม่มีความแข็งแรงมาก พี่ฝากฉันเก็บไว้ก็ได้ค่ะ ฉันจะช่วยดูแลให้ก่อน พอพี่กลับมาแล้ว ฉันก็จะคืนให้”

       สำหรับซูเจียวเจียว เซียวหยวนซินก็ไว้ใจอย่างเต็มที่เช่นกัน

       หากจะพูดถึงคนที่ไว้ใจได้ที่สุดในการเก็บเงิน นอกจากน้องชายของเธอแล้วก็คือเจียวเจียว พวกเขาทั้งสองคือคนที่เธอไว้ใจที่สุดในโลกนี้

       เธอไม่ไว้ใจใครสักคน ยกเว้นอาหมิงกับเจียวเจียว!

       ไม่เพียงเพราะพวกเขาเป็นญาติที่สนิทที่สุดของเธอ แต่ยังเป็นคนที่ดีที่สุดในโลกนี้สำหรับเธอด้วย

       สุดท้ายเซียวหยวนซินก็เก็บเงินไว้กับตัวเองเพียงยี่สิบหยวน เงินจำนวนนี้ก็เพียงพอสำหรับใช้จ่ายช่วงปีใหม่แล้ว ส่วนที่เหลือก็ฝากซูเจียวเจียวไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้สูญหาย

       ซูเจียวเจียวเห็นด้วยกับการกระทำของเธอ ตอนนี้พี่หยวนซินไม่เพียงแต่เป็นอิสระและพึ่งพาตัวเองได้เท่านั้น เธอยังมองโลกได้กว้างขึ้น มีความคิดและวิสัยทัศน์เป็นของตัวเอง ไม่ช้าก็เร็วเธอก็จะกลายเป็นผู้หญิงยุคใหม่

       เซียวหยวนซินถอนหายใจเบาๆ “เฮ้อ ถ้ามีบ้านเป็นของตัวเองก็คงจะดี ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากย้ายทะเบียนบ้านของฉันกับหยวนหยวนกลับมาเลย”

       ซูเจียวเจียวครุ่นคิดอย่างจริงจัง ตอนนี้ยังคงเป็นระบบรวมศูนย์และการเป็นเจ้าของร่วม การย้ายทะเบียนบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเกี่ยวข้องกับสองกองผลิต

       อย่างไรก็ตาม ในอีกสองปีข้างหน้า เมื่อนโยบายทั้งหมดเปิดกว้างขึ้น ก็จะง่ายขึ้นมาก

       ดังนั้นเธอจึงกล่าวว่า “พี่หยวนซิน เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ รอให้พี่เก็บเงินได้มากพอ แล้วค่อยไปซื้อบ้านในตัวอำเภอ ถึงตอนนั้นหยวนหยวนจะได้เรียนประถม มัธยมต้นได้สะดวก และยังได้รับการศึกษาที่ดีขึ้นด้วย”

       ได้ยินดังนั้น เซียวหยวนซินก็แสดงสีหน้าตกตะลึง

       ให้หยวนหยวนได้รับการศึกษาที่ดีขึ้น เซียวหยวนซินเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะเธอสัมผัสได้ถึงความจริงที่ว่าความรู้สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตได้จากน้องสะใภ้ของเธอเอง

       แม้จะเป็นลูกผู้หญิง ก็ควรได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดี เพื่อที่อนาคตจะได้ไม่ต้องลำบากเหมือนเธอ

       แต่การซื้อบ้านในเมืองเป็นสิ่งที่เซียวหยวนซินไม่เคยคิดมาก่อน และไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

       ซูเจียวเจียวกุมมือเธอไว้ “พี่หยวนซินเชื่อฉันไหมคะ ถ้าพี่เชื่อฉัน อนาคตเก็บเงินได้แล้วก็ซื้อบ้านในตัวอำเภอไปเลย ไม่ต้องใหญ่มาก แต่ควรจะอยู่ริมถนน ถ้าอยู่บนถนนสายหลักเลยจะดีกว่า”

       เซียวหยวนซินได้ยินก็ยิ่งเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “นั่นต้องใช้เงินเยอะมากเลยนะ! เงินแค่นี้จะไปพออะไร! ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่มีบ้านเป็นของตัวเองก็พอแล้ว ไม่กล้าคาดหวังอะไรขนาดนั้นหรอก”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “พี่ก็ยังมีฉันกับอาหมิงอยู่นะคะ ถ้าเงินไม่พอ พวกเราจะให้พี่ยืม เมื่อพี่พร้อมแล้ว อยากจะคืนเมื่อไรก็ได้ค่ะ”

       ได้ยินคำพูดของซูเจียวเจียว ดวงตาของเซียวหยวนซินก็แดงก่ำด้วยความซาบซึ้ง

       น้องสะใภ้ของเธอนี่ดีจริงๆ!

       แทบจะทำให้เธอร้องไห้เลย!

       เพียงแต่เซียวหยวนซินสงสัยเล็กน้อยว่า ทำไมเจียวเจียวถึงอยากให้เธอซื้อบ้านในตัวอำเภอ และยังต้องเป็นบ้านที่อยู่ติดถนนอีก

       แม้ว่าตอนนี้เซียวหยวนซินจะยังไม่เข้าใจ แต่คำพูดของเจียวเจียวจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน!

       ถ้าไม่ใช่เพราะเจียวเจียวช่วยเธอ เธอจะมีชีวิตแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

       เจียวเจียวไม่มีทางทำร้ายใครได้หรอก!

       ดังนั้นเซียวหยวนซินจึงพยักหน้าอย่างจริงจัง “ดีเลยค่ะ งั้นฉันจะพยายามเก็บเงิน! พอหลังปีใหม่ ฉันจะทำงานล่วงเวลาทุกคืน พยายามหาเงินให้มากขึ้น”

       “ตกลง!”

       ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ต่างก็คาดหวังถึงอนาคตที่สดใส

       สักพักหลิวเฉิงเหว่ยก็เดินเข้ามาเรียก บอกว่าเก็บของเรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวกลับกองผลิตตระกูลหลิวได้เลย

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g