บทที่ 158 ไร้ความสามารถสิ้นดี

        เซียวหยวนหมิงจัดเตรียมข้าวของให้มากมาย ทั้งปลาเค็มและเนื้อรมควันตากแห้ง ผักดองที่เขาทำเอง ไข่เค็ม และเสื้อผ้าชุดใหม่ของหยวนหยวน

       เรียกได้ว่าตอนที่เซียวหยวนซินกับหลิวเฉิงเหว่ยเดินทางกลับบ้าน พวกเขาถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือ สร้างความอิจฉาริษยาให้กับชาวบ้านจำนวนมาก โดยเฉพาะพี่สะใภ้ใหญ่หลิวที่ตาร้อนผ่าวไปด้วยความริษยา ถึงขนาดพยายามประจบประแจงเซียวหยวนซินหวังจะขุดคุ้ยของดีจากเธอไป แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้ง หลังจากนั้นก็ได้แต่ลับหลังนินทาว่าร้ายเซียวหยวนซินไม่หยุดหย่อน

       เนื้อหาที่ถูกพูดถึงก็หนีไม่พ้นเรื่องที่เซียวหยวนซินได้ดิบได้ดีแล้ว ก็ไม่เคยคิดจะกลับมาดูแลบ้าน กินดีอยู่ดีที่กองผลิตฉางซิง แต่ไม่เคยคิดถึงพ่อสามีและแม่สามีที่บ้าน เป็นคนขี้เหนียวตระหนี่ถี่ถ้วนเหลือเกิน

       ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่เซียวหยวนซินกลับมา เธอก็จะได้รับสายตาแปลกๆ ที่มองมาเสมอ

       คุณย่าหลิวก็อยากได้อาหารการกินหรือเงินทอง หรือไม่ก็เสื้อผ้าใหม่ๆ จากเซียวหยวนซิน แต่เซียวหยวนซินก็เก็บงำเอาไว้อย่างดีแทบไม่มีโอกาสที่จะได้มากนัก

       แต่ธรรมเนียมที่ควรให้ เซียวหยวนซินก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ถ้าคิดจะเอาอย่างอื่นจากเธอ ก็อย่าหวังเลย

       คุณย่าหลิวก็ไม่ได้ดีกับเซียวหยวนซิน ไม่ได้ดีกับหยวนหยวน แล้วเซียวหยวนซินจะเอาของของตัวเองไปดูแลคุณย่าหลิว คุณปู่หลิวทำไมกัน? สุดท้ายพวกเขาก็เอาของดีๆ ไปให้บ้านพี่ใหญ่กับพี่สาม แล้วก็จะกลับมาว่าเธอไม่ดี หาว่าเธอไม่กตัญญู เซียวหยวนซินก็ไม่ใช่พวกชอบโดนทรมาน ทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบากขนาดนี้ด้วย?

       ไม่ผิดจากที่คิดไว้ เซียวหยวนซินเพิ่งกลับถึงบ้าน พี่สะใภ้ก็เริ่มสาดโคลนใส่ในทันที เพราะรู้ดีว่าไม่อาจหวังผลประโยชน์อันใดจากเซียวหยวนซินได้ บัดนี้จึงเลิกล้มแม้แต่การประจบประแจงจอมปลอม ทันทีที่เห็นหน้าเซียวหยวนซินก็เริ่มกล่าววาจาประชดประชัน

       เซียวหยวนซินก็ไม่ได้โกรธ เพียงยิ้มแล้วตอบกลับว่า “ในบ้านนี้ เห็นจะมีก็แต่พี่สะใภ้ใหญ่นี่แหละค่ะที่กตัญญูที่สุด พี่ต้องให้ข้าวปลาอาหารและเสื้อผ้าแก่คุณแม่เยอะเลยใช่ไหมคะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณแม่ถึงได้รักบ้านพี่สะใภ้ใหญ่ที่สุดในบรรดาลูกสะใภ้ทั้งหมด ปีนี้พี่สะใภ้ใหญ่เตรียมอั่งเปาให้คุณแม่เท่าไรคะ? ได้ให้ตามธรรมเนียมแล้วหรือยัง?”

       พอได้ยินคำพูดของเซียวหยวนซิน พี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็แทบจะกระอักเลือดตาย!

       เซียวหยวนซินต้องจงใจทำแบบนี้แน่ๆ!

       ทั้งที่รู้ว่าตนเองขัดสน แต่ก็ยังจงใจกล่าววาจาเหล่านี้เพื่อปิดทางตนเอง ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

       “น้องสะใภ้สี่ล้อเล่นแล้ว ฉันก็แค่ชาวนาหาเช้ากินค่ำ ได้แต้มคะแนนงานเล็กน้อยแค่กันตายไปวันๆ ไม่เหมือนเธอที่มีฝีมือ มีเงินเดือนเดือนละสิบสี่หยวน ตอนนี้เธอเงินเดือนสูงขนาดนี้ คงเก็บเงินได้เยอะแล้วสินะ ปีหนึ่งมีสิบสองเดือน เดือนละสิบสี่หยวน รวมแล้วปีหนึ่งก็ได้ร้อยหกสิบแปดหยวนเชียวนะ! เธอเตรียมเงินให้คุณแม่เท่าล่ะ?” พี่สะใภ้ใหญ่หลิวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

       หนึ่งร้อยหกสิบแปดหยวน ยังเป็นจำนวนเงินที่เธอใช้เวลาคำนวณอยู่นานมาก

       มันทำให้เธอริษยาจนแทบตาย

       ดังนั้นเมื่อเห็นเซียวหยวนซินกลับมา โดยเฉพาะเสื้อคลุมของเธอดูเหมือนใหม่ครึ่งเก่าครึ่ง หลังจากได้รับการดัดแปลงแล้วก็ดูเหมือนใหม่ สวยงามมาก

       และเซียวหยวนซินก็ไม่ได้ลงนาทำงานมาปีครึ่งแล้ว เมื่อก่อนเธอก็คล้ำเสียและหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนกับตัวเอง แต่ตอนนี้ล่ะ? ผิวของเซียวหยวนซินกลับมาขาวเนียนเหมือนเด็กสาวในเมือง!

       แม้แต่รูปลักษณ์และกิริยาท่าทางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

       และหลิวหยวนหยวน ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อก่อนชื่อว่าหลิวจาวตี้ แต่ก็ยังเปลี่ยนชื่อ ตอนนั้นตัวผอมเล็ก ผิวคล้ำมอมแมม ตอนนี้กลับได้รับการเลี้ยงดูจนผิวขาวเนียน อวบอิ่มมีเนื้อมีหนัง ดูน่ารักน่าเอ็นดู และฉลาดเฉลียวอีกด้วย

       แล้วมองดูลูกสาวสองคนของตัวเองสิ ทั้งดำทั้งอัปลักษณ์

       ทั้งๆ ที่เป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่มีค่าเหมือนกัน แต่ทำไมหลิวหยวนหยวนถึงได้มีชีวิตที่ดีขนาดนี้!

       ดังนั้นเธอจึงอยากให้เซียวหยวนซินก็มีชีวิตที่ไม่ดีเหมือนกัน!

       คุณย่าหลิวพอได้ยินเรื่องเงินก็ตาลุกวาวทันที ยื่นคอไปมอง

       เซียวหยวนซินก็ไม่เกรงใจ โต้กลับไปทันทีว่า “ฉันจะหาเงินได้เท่าไร มันก็เป็นเรื่องของฉัน! และนี่ก็เป็นเงินที่ฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง! พี่สะใภ้ใหญ่คะ ตลอดทั้งปีพี่ก็ได้แต้มคะแนนงานไม่น้อยเลย ทำไมพี่ไม่เอาเงินออกมาดูแลคุณแม่ด้วยล่ะ? คุณแม่ไม่ใช่แค่คุณแม่ของฉันคนเดียวเสียหน่อย เป็นลูกสะใภ้ของบ้านนี้เหมือนกัน ถ้าจะดูแล ก็ดูแลให้เหมือนๆ กันสิคะ แบบนี้ถึงจะยุติธรรม”

       ทันทีนั้น พี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็กระตุกยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะถอยฉากไป

       คุณย่าหลิวจ้องมองพี่สะใภ้ใหญ่อย่างโมโห ชี้หน้าด่าว่า “แกมันคนขี้เหนียว! ตลอดทั้งปีก็กินของฉัน ใช้ของฉัน ตอนนี้แม้แต่จะดูแลฉันก็ไม่ยอม ในอนาคตจะหวังพึ่งอะไรจากแกได้อีก! ไม่มีฝีมืออะไรเลย วันๆ ก็เอาแต่สร้างปัญหา!”

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็รู้สึกเสียใจจนไม่พูดอะไรออกมา

       เซียวหยวนซินรู้ว่านี่เป็นแค่คำพูดที่แม่สามีแกล้งพูดเท่านั้น พอลับหลังเธอไป พี่สะใภ้ใหญ่ก็จะตามง้อ แล้วทั้งสองก็จะกลับมาดีกันเหมือนเดิม เป็นพวกเดียวกันเหมือนเดิม

       คุณย่าหลิวก็หันมามองเซียวหยวนซิน แล้วพูดว่า “หยวนซินเอ๋ย นานๆ ทีเธอจะกลับมาช่วงปีใหม่ รีบเข้าบ้านเถอะ ในหม้อมีมันเทศนึ่งอยู่ เดี๋ยวแม่ไปเอาให้สักสองสามหัวไหม?”

       เซียวหยวนซินกล่าวว่า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันกับเฉิงเหว่ยกินมาแล้วตอนที่มา” พูดไปพลางเธอก็รับถุงที่หลิวเฉิงเหว่ยถือมา เปิดออก และหยิบเสื้อคลุมใหม่สองตัวออกมา ตัวหนึ่งยื่นให้คุณย่าหลิวแล้วกล่าวว่า “ตัวนี้ให้คุณแม่ ส่วนอีกตัวฉันทำให้คุณพ่อค่ะ ฉันตัดเย็บเองกับมือ ยัดสำลีข้างในไปเยอะมาก ใช้เงินไปเยอะเลยนะคะ”

       เมื่อถือเสื้อคลุมสำลีตัวใหม่ คุณย่าหลิวก็ดีใจมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นี่ทำให้พี่สะใภ้ใหญ่อิจฉาไม่หยุด

       ปีนี้เซียวหยวนซินยังทำเสื้อคลุมสำลีใหม่ให้ผู้สูงอายุสองคนด้วย ใช้เงินไปไม่น้อยเลย!

       “แม่ครับ ผ้าพวกนี้หยวนซินไปซื้อเองที่ร้านผ้าในตัวเมืองเลยนะครับ” หลิวเฉิงเหว่ยก็รีบกล่าว “เพื่อทำเสื้อผ้าสองชุดนี้ หยวนซินถึงกับอดหลับอดนอนจนตาแดงก่ำเลย”

       คุณย่าหลิวกล่าวด้วยความดีใจว่า “หยวนซินช่างมีน้ำใจจริงๆ”

       เซียวหยวนซินกล่าวว่า “คุณแม่คะ แม่เป็นแม่ของเฉิงเหว่ย หนูย่อมจะดูแลคุณแม่เป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่มีข้อแม้ว่า คุณแม่จะต้องปฏิบัติต่อหนูและหยวนหยวนอย่างเท่าเทียมกันด้วยนะคะ”

       คุณย่าหลิวก็ยิ้มแล้วพยักหน้า “แน่นอนสิ แม่จะปฏิบัติต่อพวกเธออย่างเท่าเทียมกันแน่นอน แม่รักทุกคนเหมือนลูกในไส้ จะไม่ทำอะไรที่ไม่ยุติธรรมหรอก”

       “ถ้าอย่างนั้นที่ดินตรงหัวหมู่บ้าน คุณแม่ยกให้ฉันกับเฉิงเหว่ยได้ไหมคะ ฉันกับเฉิงเหว่ยอยากจะสร้างบ้านตรงนั้นค่ะ” เซียวหยวนซินรีบพูดขึ้นมา

       คุณย่าหลิวก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล “ได้เลย พวกเธอเอาไปได้เลยนะ”

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวไม่คาดคิดว่าคุณย่าหลิวจะตอบตกลงโดยไม่ปริปากบ่น เธอเองก็เคยพยายามพูดคุยกับแม่สามีเรื่องที่ดินผืนนี้อยู่หลายครั้ง แต่แม่สามีก็ยืนกรานไม่ยอม ตอนนี้กลับยอมยกให้เซียวหยวนซินกับหลิวเฉิงเหว่ยเสียอย่างนั้น?

       “คุณแม่คะ ไม่ใช่ว่าคุณแม่บอกว่าจะเก็บที่ดินตรงหัวหมู่บ้านไว้ให้หลิวเกาในอนาคตหรอกหรือคะ?”

       คุณย่าหลิวก็ตกใจเล็กน้อย เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้ให้คำมั่นสัญญาอะไรไป

       แต่เธอเพิ่งจะได้รับเสื้อผ้าใหม่จากเซียวหยวนซิน และเพิ่งจะรับปากไปเมื่อกี้ จะกลับคำพูดตอนนี้ก็คงไม่ดีเท่าไร?

       เซียวหยวนซินเห็นท่าทางของคุณย่าหลิว ก็รีบกล่าวว่า “พี่สะใภ้ใหญ่คะ นี่พี่หมายความว่าอย่างไรคะ? ฉันแค่อยากถามเรื่องที่ดินจากคุณแม่ แต่พี่ก็พูดจาเสียดสีอยู่ตรงนี้ ปีนี้คุณพ่อกับคุณแม่ยกบ่อปลาของที่บ้านให้พี่กับพี่สะใภ้ใหญ่ แล้วทำไมตอนนั้นพี่ไม่พูดอะไรเลยล่ะคะ? คุณแม่เพิ่งจะบอกว่าจะปฏิบัติต่อพวกเราอย่างเท่าเทียมกันไม่ใช่เหรอคะ? คุณแม่ว่าไงคะ?”

       เซียวหยวนซินพูดไปพลางก็เอามือวางบนเสื้อคลุมสำลีตัวใหม่ในมือคุณย่าหลิว ราวกับจะบอกว่าถ้าแม่ไม่เห็นด้วยก็เอาเสื้อผ้าคืนมาให้ฉัน

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g