บทที่ 169 ร่วมฉลองปีใหม่ [1]

        หลังจากที่พูดจบ ซูเจียวเจียวก็จ้องมองเซียวหยวนหมิงอย่างไม่กะพริบตา ใบหน้าฉายแววกังวลและประหม่า

       เซียวหยวนหมิงเอ่ย “ไม่ว่าคุณจะทำอะไรกับผม ผมก็จะไม่โกรธคุณหรอกครับ ยิ่งไปกว่านั้นนั่นมันก็เป็นแค่ความฝัน”

       ดวงตาของซูเจียวเจียวแดงก่ำในทันใด “นั่นไม่ใช่แค่ความฝันสำหรับฉันค่ะ แต่มันเหมือนชาติที่แล้วเลย…”

       เซียวหยวนหมิงกอดเธอแน่นขึ้น “อันที่จริงในช่วงสองปีที่ผ่านมา ผมก็ฝันอยู่เรื่อยๆ นะครับ…”

       ซูเจียวเจียวหวนนึกถึงความฝันที่เขาเห็นเมื่อคราวที่ถูกดินถล่มฝังร่าง ดวงตาพลันเปล่งประกาย “ฝันถึงเรื่องที่เกี่ยวกับฉันใช่ไหมคะ?”

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า “อืม ฝันว่าคุณยืนกรานจะหย่ากับผม สอบติดมหาวิทยาลัยที่ตัวเมืองมณฑลบ้านเกิดของคุณ ผมมอบเงินทั้งหมดที่หามาได้ให้คุณ แต่คุณก็ยังจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลย”

       พูดไปเขาก็ใช้นิ้วบีบแก้มเธอเบาๆ “คุณนี่มันคนใจร้ายจริงๆ เลย ใช้ผมเสร็จแล้วก็ทิ้งผมไป”

       น้ำตาของซูเจียวเจียวไหลพรั่งพรูออกมาทันที “อาหมิง! ขอโทษนะคะ! ฮือๆๆ ... ฉันผิดไปแล้ว...”

       พูดไปเธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น

       “เจียวเจียว คุณอย่าร้องไห้สิ ผมผิดเอง ผมมันไม่ดีเองต่างหาก…” เมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนร้องไห้สะอึกสะอื้นดุจแพรฝน เซียวหยวนหมิงก็รู้สึกปวดใจ เขาเอื้อมมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอทันที แล้วจูบซับน้ำตาที่มุมตาเธอเบาๆ “แม้ว่าเรื่องที่คุณพูดจะเป็นเรื่องจริง ผมก็ไม่โทษและไม่โกรธคุณด้วย คุณอย่าร้องไห้ได้ไหมครับ? ถ้าคุณร้องไห้อีกละก็ หัวใจผมคงแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ”

       ซูเจียวเจียวซบอยู่ในอ้อมแขนเขา ส่งเสียงสะอื้นฮัก “อาหมิง คุณจำเรื่องราวในอดีตได้ด้วยหรือคะ?”

       เซียวหยวนหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า “น่าจะอย่างนั้นนะครับ เรื่องที่คุณพูดกับเรื่องที่ผมฝันก็คล้ายกัน ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมก็น่าจะฝันเห็นเรื่องราวในชาติที่แล้วจนหมดแล้ว”

       พูดไปเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ว่าไปแล้วก็ต้องขอบคุณคุณนะครับ ถ้าไม่ใช่คุณละก็ ผมก็คงไม่ฝันเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต นี่มันเหมือนความสามารถในการหยั่งรู้อนาคตเลย ผมว่าตัวเองก็สามารถทำธุรกิจต่อไปได้เหมือนชาติที่แล้ว เพื่อกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวย”

       ซูเจียวเจียวอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ชาตินี้คุณเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจิงเฉิงนะคะ”

       เซียวหยวนหมิงวางคางบนไหล่ของเธอ “เจียวเจียว ขอบคุณนะครับ! ขอบคุณที่รู้เรื่องชาติที่แล้วแล้ว ชาตินี้ก็ยังยอมลงมาที่ชนบทเพื่อตามหาผม แต่งงานกับผม และมอบชีวิตที่แตกต่างออกไปให้ผม และขอบคุณที่ช่วยพี่สาวของผม ทั้งยังช่วยหยวนหยวนด้วย…”

       ในฝัน เขาเห็นใบหน้าของพี่สาวที่ร้องไห้และกรีดร้องปานจะขาดใจ เห็นหลุมศพเล็กๆ ของหยวนหยวน เขาก็รู้ว่าในชาติที่แล้วหยวนหยวนตายตั้งแต่เด็ก พี่สาวของเขาไม่สามารถรับมือกับความสูญเสียครั้งใหญ่นี้ได้ จึงเสียสติไป

       ซูเจียวเจียวประคองใบหน้าเซียวหยวนหมิง แล้วจูบเขาอย่างลึกซึ้ง “คุณต้องขอบคุณตัวเองนะคะ ไม่ใช่ขอบคุณฉัน ในชาติที่แล้วฉันติดค้างคุณมากมาย ชาตินี้ฉันจะใช้พลังทั้งหมดที่มีในชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อรักคุณ! และครอบครัวของคุณด้วย!”

       ซูเจียวเจียวคิดทบทวนดูดีๆ แล้ว อันที่จริงในชาติที่แล้วความรักที่เธอมีต่อจี้หลิงนั้นไม่ได้ลึกซึ้งอะไรเลย

       ปัจจัยหลักๆ เกิดจากความไม่ยินยอมและความโกรธแค้นในใจเธอมากกว่า

       แววตาที่ผิดหวังของพ่อ การลำเอียงของแม่ การทรยศหักหลังของน้องสาวและคู่หมั้น ทำให้เธอแทบรับมือกับความเสียหายครั้งใหญ่ไม่ได้ เธอถูกความโกรธแค้นและความชิงชังบดบังดวงตา ตั้งใจเพียงแต่จะกลับไปในเมืองเพื่อทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง ถามพวกเขาว่าทำไมถึงทำกับเธอแบบนั้น!

       เธอทำอะไรผิดไปกันแน่!

       จนถึงขนาดละเลยผู้ชายที่อยู่เคียงข้างเธอไป

       หลังจากกลับมาในเมือง เธอก็ตั้งใจจะทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ เธอจึงเดินทางไปต่างประเทศเพื่อศึกษาหาความรู้ด้วยความเศร้าโศกและสิ้นหวัง เธอจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความรู้ ปล่อยให้การเรียนรู้คอยบดบังความรู้สึกตัวเองไม่หยุดหย่อน ในที่สุดก็มองทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดาไป

       หลังจากนั้นเธอก็เพิ่งจะรู้ตัวว่า แท้จริงแล้วในใจของเธอกลับหลงรักผู้ชายซื่อๆ อย่างเซียวหยวนหมิงไปนานแล้ว

       แต่เธอก็ไม่มีหน้าไปหาเขา

       เธอเป็นฝ่ายทรยศเขา เป็นฝ่ายทอดทิ้งเขาก่อน เธอจะมีหน้าไปหาเขาได้อย่างไรกัน?

       ในตอนนั้นเธอมักจะเห็นเขาปรากฏตัวในข่าวและหนังสือพิมพ์อยู่เสมอ

       เขาดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุม รอบกายเปล่งประกายเสน่ห์น่าหลงใหล ไม่เหลือเค้าของคนในอดีตแม้แต่น้อย

       ท่าทางของเขายังคงสง่างาม ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลา แต่ลมหายใจของเขากลับเย็นชามากขึ้น

       เขาคงไม่อยากเจอเธอหรอกกระมัง

       แต่กลับไม่คิดเลยว่าภายหลังเขาจะมาตามหาเธอ และต้องการคืนดีกับเธออีกครั้ง

       ที่แท้เขาก็ยังคงรอเธอ รอเธอมาหลายปีแล้ว

       “ผมก็จะรักคุณต่อไปไม่เปลี่ยนแปลง” เซียวหยวนหมิงจูบตอบเธออย่างหนักหน่วง

       ความคิดของซูเจียวเจียวถูกเขาดึงกลับมา

       ครึ่งค่อนวันผ่านไป ทั้งสองจึงแยกจากกันอย่างอาลัยอาวรณ์

       ซูเจียวเจียวราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยถาม “อาหมิง คุณฝันไปถึงไหนแล้วหรือคะ?”

       เซียวหยวนหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ย “ผมฝันว่าหลังจากทำธุรกิจจนกลายเป็นมหาเศรษฐีแล้ว ก็ไปหาคุณ เพื่อที่จะแต่งงานกับคุณอีกครั้ง”

       ซูเจียวเจียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าความฝันของอาหมิงยังไม่จบเลย!

       แต่เดิม เธอคิดจะถามอาหมิงถึง เรื่องที่เขาอาจฝันเห็นภาพเหตุการณ์ที่ตัวเขาตกน้ำลงไปช่วยเหลือคน...

       “อาหมิง ชาติที่แล้วคุณตกน้ำตายค่ะ วันก่อนที่เราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน คุณกลับจากงานเลี้ยงตอนกลางคืน เห็นคนตกน้ำ ก็เลยกระโดดลงไปช่วยคนแล้วก็ไม่ขึ้นมาอีกเลย”

       ซูเจียวเจียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ย “ถ้าวันหลังคุณเจอคนตกน้ำ ก็อย่าเพิ่งรีบร้อนลงไปช่วยคนนะคะ ให้ตะโกนเรียกคนมาช่วยก่อน แล้วหาอุปกรณ์ที่สามารถช่วยคนได้ ห้ามลงน้ำเองอีกนะคะ”

       ทุกคนต่างพูดว่าการช่วยชีวิตหนึ่งคนดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น

       แต่ซูเจียวเจียวไม่ต้องการเจดีย์เจ็ดชั้นอะไรนั่น เธอเพียงแค่อยากให้ผู้ชายซื่อๆ คนนี้อยู่กับเธออย่างปลอดภัยไปตลอดชีวิต

       ซูเจียวเจียวไม่อยากให้เขาต้องหายไปจากชีวิตเธออย่างกะทันหันเหมือนชาติที่แล้ว

       จะหาว่าเธอเห็นแก่ตัว หรือใจแคบก็ช่างเถอะ

       เรื่องแบบนี้ เธอใจกว้างไม่ได้

       ช่วยชีวิตคนอื่นแล้วต้องสูญเสียคนรักของตัวเองไป ความสิ้นหวังและความเสียใจแบบนั้น เธอรับมือไม่ไหวจริงๆ

       เซียวหยวนหมิงเห็นท่าทางที่จริงจังของซูเจียวเจียว จึงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ได้ครับ ผมสัญญา ผมจะไม่ลงไปในน้ำตามอำเภอใจ แล้วผมจะไม่ลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำอีกต่อไป”

       เขาก็ไม่อยากทิ้งเธอไว้บนโลกใบนี้คนเดียวเช่นกัน

       เขายังคงจำความฝันครั้งนั้นได้ เจียวเจียวร้องไห้เสียใจอย่างสิ้นหวัง อ้างว้างโดดเดี่ยวเกินทน

       เขาไม่สามารถแม้แต่จะกอดเธอได้เลย

       ความรู้สึกแบบนั้นมันแย่มาก เขาไม่อยากจะเจออีกครั้งแล้ว

       “อืม” ซูเจียวเจียวพยักหน้าอย่างพอใจ

       ทั้งสองพูดคุยกันนานเท่าไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าฟ้ามืดสนิทแล้ว ข้างนอกเงียบสงบ ไม่มีแม้แต่เสียงสุนัขเห่า

       หลังจากพูดคุยจนเหนื่อย ทั้งสองก็กอดกันนอนหลับไป

       กาลเวลาผ่านไปรวดเร็ว ไม่นานก็ใกล้จะถึงสิ้นปีแล้ว

       หลิวเฉิงเหว่ยก็มารับเซียวหยวนซินและหลิวหยวนหยวนกลับบ้านตามปกติ

       ซูเจียวเจียวเตรียมของกิน และเนื้อสัตว์มากมายให้พวกเขากลับไป

       ปีนี้เซียวหยวนซินและหลิวเฉิงเหว่ยมีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว ไม่ต้องไปแออัดอยู่ในบ้านเก่าอีกต่อไป ดังนั้นของที่นำกลับไป ก็ไม่ต้องกลัวว่าญาติพี่น้องคนอื่นๆ จะอิจฉาอะไร พอถึงเวลาก็เอาไปเก็บไว้ในห้องตัวเอง แล้วลงกลอนประตู ไม่มีใครเห็น

       “เจียวเจียว อาหมิง ปีนี้พวกเธอมาฉลองปีใหม่ที่บ้านฉันไหมคะ คนเยอะๆ สนุกดีออก” เซียวหยวนซินเอ่ยชวน

       ซูเจียวเจียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าตกลง “ได้เลยค่ะ พี่สาวกับพี่เขยไปก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันกับอาหมิงจะตามไปวันที่ 28 ค่ะ”

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g