บทที่ 170 ร่วมฉลองปีใหม่ [2]

        “ได้เลย! ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้เลยนะ เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมที่นอนให้พวกเธอแต่เนิ่นๆ เลย” เซียวหยวนซินกล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริง

       หลิวเฉิงเหว่ยก็ยิ้มตาม “คนเยอะๆ ได้ฉลองปีใหม่ด้วยกันก็สนุกดีครับ ปีนี้เราจะได้ทำอาหารหลายๆ อย่าง”

       หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เซียวหยวนซินก็กลับไปพร้อมกับหลิวเฉิงเหว่ย

       ส่วนซูเจียวเจียวก็เริ่มจัดการข้าวของในบ้าน พร้อมกับจัดเก็บของไปพลางๆ “อาหมิงคะ หลังจากเราไปถึงเมืองแล้ว บ้านหลังนี้ก็ให้พี่หยวนซินอยู่เถอะค่ะ งานของเธอยังอยู่ที่กองผลิตฉางซิง จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมา”

       “อืม งั้นคุณจัดการได้เลย” เซียวหยวนหมิงยิ้มตอบ

       การเดินทางไปยังตัวเมืองมณฑลครั้งนี้ ไม่มีสิ่งของมากมายที่ต้องนำไปด้วย นอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุด หนังสือสองสามเล่ม และใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว

       “อาหมิงคะ เราเอาต้นเหอโส่วอูที่เคยขุดได้ไปด้วยดีไหมคะ ไปถึงจิงเฉิงแล้วเผื่อว่าจะขายได้ราคาดีๆ” ดวงตาของซูเจียวเจียวเป็นประกายระยิบระยับ

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า “ความคิดนี้ก็ดีเหมือนกันนะ”

       ในจิงเฉิงมีโอกาสมากกว่าอย่างแน่นอน อีกทั้งยังสามารถขายได้ในราคาที่ดีกว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ของถูกทอดทิ้งเสียเปล่า

       หลังจากจัดเตรียมข้าวของเรียบร้อยแล้ว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง ซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงก็ถือของเล็กน้อย แล้วตรงไปยังกองผลิตตระกูลหลิว

       ไกลออกไปสามารถมองเห็นบ้านหลังแรกของหมู่บ้าน เป็นเรือนกระเบื้องสามหลังที่สร้างด้วยอิฐสีเขียว แม้ว่าลานบ้านจะเป็นดิน แต่ก็ถูกปรับให้เรียบเนียน และมีประตูรั้วเล็กๆ ด้วย ในมุมหนึ่งของลานบ้านมีการสร้างเล้าไก่เล็กๆ สำหรับเลี้ยงไก่สี่ตัว

       บริเวณใกล้กับเรือนกระเบื้องก็มีการออกแบบห้องอาบน้ำและห้องน้ำแยกต่างหาก ซึ่งมีผังจัดวางเหมือนกับเรือนของซูเจียวเจียวทุกประการ

       แม้ผนังห้องอาบน้ำและห้องน้ำจะไม่ได้ฉาบปูน แต่พื้นก็ปูด้วยปูนซีเมนต์ ส่วนหนึ่งเป็นปูนที่เหลือจากการปูพื้นบ้านของซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิง จึงนำมาใช้กับบ้านของเซียวหยวนซิน จะได้ไม่สิ้นเปลือง

       บ้านหลังนี้ถือว่าดีมากแล้วในกองผลิตตระกูลหลิว

       หลายบ้านก็อิจฉากันไม่น้อย

       “น้าสะใภ้คะ! น้าชายคะ!”

       หลิวหยวนหยวนที่กำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน เห็นซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนหมิง ดวงตาก็พลันสว่างวาบ แล้วก็ใช้ขาเล็กๆ วิ่งตรงเข้าหาซูเจียวเจียวทันที

       เธอวิ่งพลางร้องตะโกนเรียกจากในบ้าน “แม่คะ แม่คะ น้าสะใภ้กับน้าชายมาแล้วค่ะ!”

       ซูเจียวเจียวยิ้มแล้วรับร่างเล็กๆ ที่พุ่งเข้ามาหา “หยวนหยวน คิดถึงน้าสะใภ้หรือเปล่าเอ่ย?”

       “คิดถึงสิ! คิดถึงมากๆ เลย!” หลิวหยวนหยวนกอดคอซูเจียวเจียวแล้ว ‘จุ๊บ’ ลงบนแก้มของเด็กน้อยเพื่อแสดงความรักคิดถึง

       เซียวหยวนซินรีบเดินออกจากบ้านมาต้อนรับ พร้อมกับเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วเอ่ยกับซูเจียวเจียวอย่างมีความสุข “เจียวเจียว อาหมิง มาถึงกันแล้วหรือ รีบเข้ามาในบ้านสิ ข้างนอกหนาวไหม? ฉันเตรียมกระถางไฟไว้ในบ้านแล้ว เข้าไปผิงไฟให้มืออุ่นๆ ก่อนนะ”

       ในช่วงสองปีที่ผ่านมาที่อาศัยอยู่กับซูเจียวเจียว เซียวหยวนซินก็รู้ถึงนิสัยของซูเจียวเจียวดีว่าเธอขี้หนาว

       ในช่วงฤดูหนาว มือเท้าของเธอจะเย็นเฉียบ ไม่ว่าจะใส่เสื้อผ้ามากแค่ไหนก็ไม่รู้สึกอบอุ่น ฤดูหนาวเธอชอบกอดกระถางไฟเพื่อคลายหนาวที่สุด

       ดังนั้นเซียวหยวนซินจึงทราบว่าซูเจียวเจียวจะมาในวันนี้ จึงรีบก่อไฟในกระถางตั้งแต่เช้าแล้ว โดยใส่ถ่านไม้เต็มกระถาง

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “ฉันไม่หนาวค่ะ เดินมาตลอดทางจนเหงื่อท่วมเลย”

       เซียวหยวนซินกล่าวกับหลิวหยวนหยวน “น้าสะใภ้ของลูกเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ แล้วลูกยังจะให้น้าสะใภ้กอดอีกได้อย่างไร รีบลงมาเดี๋ยวนี้เลย”

       ซูเจียวเจียวเอ่ยอย่างร่าเริง “ฉันไม่เหนื่อยเลย ของทั้งหมดอาหมิงก็เป็นคนถือ ฉันเดินตัวเปล่ามาตลอด ไม่ได้ออกแรงอะไรเลยสักนิด หยวนหยวนน่ารักน่าชังจริงๆ ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน น้าสะใภ้คิดถึงหยวนหยวนเหลือเกิน”

       หลิวหยวนหยวนซบอยู่ในอ้อมแขนของซูเจียวเจียว แล้วยิ้มอย่างมีความสุข “น้าสะใภ้ใจดีที่สุดเลยค่ะ หนูชอบน้าสะใภ้ที่สุดในโลกเลย”

       เซียวหยวนซินเชิญซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงเข้ามาในบ้าน พร้อมกับชงน้ำหวานให้พวกเขา “พวกเธอพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมอาหารสักครู่”

       หลิวเฉิงเหว่ยเพิ่งกลับมาจากไร่พร้อมหัวไชเท้าหนึ่งตะกร้า เมื่อรู้ว่าเซียวหยวนหมิงและซูเจียวเจียวมาถึงก็รู้สึกยินดีมาก “มื้อกลางวันเราทำหมูตุ๋นหัวไชเท้ากันน่ะ”

       หลิวเฉิงเหว่ยกำลังยุ่งกับการหั่นเนื้อหมูและล้างผัก

       ซูเจียวเจียวจะเข้าไปช่วยในครัว แต่ถูกเซียวหยวนซินผลักออกมา “ตอนที่เธอเป็นแขกของบ้านเรานะ จะให้มาลงมือทำอาหารได้อย่างไร เธอพักผ่อนในบ้านก็พอแล้ว ปล่อยให้ฉันกับเฉิงเหว่ยจะจัดการเองเถอะ”

       มื้อกลางวันทำสี่อย่าง ส่วนมื้อเย็นก็เตรียมทำซาลาเปานึ่ง

       มื้อเย็นซูเจียวเจียวก็ช่วยห่อซาลาเปา

       กองผลิตตระกูลหลิวก็มีไฟฟ้าใช้แล้ว แต่ปกติแล้วทุกคนไม่ค่อยเปิดไฟเท่าไร ตอนนี้ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ทุกบ้านก็เปิดไฟสว่างไสว ปีหนึ่งทำงานมาทั้งปีก็เพื่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในช่วงเทศกาลปีใหม่นี้

       วันส่งท้ายปีเก่าก็ยิ่งคึกคักเข้าไปใหญ่

       เซียวหยวนซินตั้งใจให้หลิวเฉิงเหว่ยฆ่าไก่ตัวหนึ่งแล้วนำมานึ่ง นอกจากนี้ก็ยังทำอาหารอีกหลายจาน โต๊ะแปดเซียนจึงเต็มไปด้วยอาหารมากมาย

       “อาหมิง น้องสะใภ้ นี่เป็นเหล้าข้าวที่ผมหมักเองครับ พวกคุณลองชิมดู” หลิวเฉิงเหว่ยถือชามใหญ่ใส่เหล้าข้าวจากในห้องมา มีกากเหล้าอยู่ไม่น้อย ส่งกลิ่นหอมหวานน่าลิ้มลอง

       “พี่เขยคะ เหล้าข้าวของพี่หมักได้ดีมากเลยค่ะ” ซูเจียวเจียวที่ไม่เคยชอบดื่มเหล้า เมื่อได้กลิ่นหอมของเหล้าข้าวนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากดื่มสักถ้วย

       หลิวเฉิงเหว่ยยิ้ม “หยวนซินก็ชอบดื่มเหล้าข้าวที่ผมหมักครับ ผมเติมแอลกอฮอล์ไม่มาก แล้วก็ใส่น้ำตาลทรายด้วย รสชาติเลยออกหวาน ดื่มแล้วไม่ค่อยเมา”

       ซูเจียวเจียวก็ชอบเหล้าข้าวแบบนี้เช่นกัน ในตอนเย็นเธอกับเซียวหยวนซินก็ดื่มไปคนละถ้วย ส่วนเซียวหยวนหมิงและหลิวเฉิงเหว่ยก็ดื่มไปหลายถ้วยใหญ่ๆ โดยที่ไม่มีอาการเมาแม้แต่น้อย

       ทุกคนในครอบครัวรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน พร้อมอวยพรให้ปีใหม่ที่จะมาถึงนี้ดียิ่งขึ้นไป

       หลังจากรับประทานอาหารเย็น เซียวหยวนซินก็ให้หลิวหยวนหยวนอาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ พร้อมผูกริบบิ้นผมที่สวยงาม ดูร่าเริงสดใสสมวัย

       ซูเจียวเจียวก็ยัดของกินเข้าไปในกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้างของหลิวหยวนหยวน ทั้งเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง ลูกอม และขนมปังกรอบยัดจนเต็มแน่น

       หลิวหยวนหยวนกล่าว “น้าสะใภ้ พอแล้วค่ะ พอแล้ว!”

       แล้วซูเจียวเจียวก็มอบอั่งเปาให้เด็กน้อยอีกสิบหยวน

       หลิวหยวนหยวนยืนกรานที่จะไม่รับ “หนูรับเงินของน้าสะใภ้ไม่ได้ค่ะ น้าสะใภ้ดีกับหนูมากแล้ว ให้ของกินหนูแถมยังให้เสื้อผ้าใหม่ แล้วก็ยังสอนอ่านเขียนอีก น้าสะใภ้เป็นคนดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”

       “หยวนหยวนก็เป็นหยวนหยวนที่ดีที่สุดในโลกเหมือนกัน” ซูเจียวเจียวเอื้อมมือไปลูบหัวของเธอ เด็กน้อยคนนี้ช่างน่ารักและเฉลียวฉลาดจริงๆ แต่ในชาติที่แล้วกลับเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก

       หวังว่าหยวนหยวนในชาตินี้จะมีบทสรุปที่สวยงามและมีความสุข

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “นี่เป็นคำอวยพรปีใหม่จากน้าสะใภ้ ต้องรับไว้เสมอนะคะรู้ไหม? แบบนี้ปีหน้าหยวนหยวนก็จะดียิ่งขึ้นไปอีก”

       หลิวหยวนหยวนจึงรับอั่งเปามาอย่างระมัดระวัง

       เซียวหยวนหมิงก็ให้อั่งเปาอีกสิบหยวน หลิวหยวนหยวนได้รับเงินจำนวนมหาศาลถึงยี่สิบหยวน จึงรู้สึกตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

       เงินเดือนของแม่เธอแค่เดือนละยี่สิบแปดหยวนเองนะ!

       หลังจากรับเงินแล้ว หลิวหยวนหยวนก็รีบนำเงินไปให้เซียวหยวนซินเก็บไว้ทันที “แม่คะ นี่คือเงินอั่งเปาที่น้าสะใภ้กับน้าชายให้หนูค่ะ แม่ช่วยเก็บไว้หน่อยนะคะ”

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g