บทที่ 175 เดินทางเข้าเมือง [3]

        คำพูดของซูเจียวเจียวทำให้หญิงสาวคนนั้นอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนก "พูดจาเหลวไหล! หาเรื่องใส่ร้ายกันชัดๆ! ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเธอแล้ว!"

       หญิงสาวกระทืบรองเท้าหนังอย่างโมโห แล้วสะพายกระเป๋าหนังใบเล็กเดินจากไป

       ซูเจียวเจียวหัวเราะเยาะอย่างไม่สนใจ นึกในใจว่าถ้าเธอไม่แสดงอำนาจออกไปบ้าง คงมีคนคิดว่าเธอเป็นแมวป่วยที่อ่อนแอ

       เฉิงเต๋อปินกล่าวขอโทษเซียวหยวนหมิงและซูเจียวเจียวเล็กน้อย แล้วรีบตามหญิงสาวคนนั้นไป

       หลังจากเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ นี้ ซูเจียวเจียวก็ไม่ได้หงุดหงิด เธอจ้องมองสถานีรถไฟจินเฉิงที่คุ้นเคย ภาพความทรงจำในชาติที่แล้วก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

       ตอนนั้นเธอเดินหงอยกลับมาคนเดียว พ่อแม่ก็ไม่ได้มารับ

       ในชาตินี้ พวกเขาจะมารับหรือไม่ เธอก็ไม่ใส่ใจ

       แค่มีอาหมิงอยู่ข้างๆ เธอก็พอแล้ว

       แต่ที่ทำให้ซูเจียวเจียวประหลาดใจคือ เมื่อเธอกับเซียวหยวนหมิงเดินออกจากสถานีรถไฟ เธอก็เห็นซูเหวินเฉิงยืนรออยู่ที่หน้าสถานีไกลๆ

       แต่ก็มีแค่เขาคนเดียว

       "พ่อคะ มาได้ยังไงคะ?"

       ซูเจียวเจียวรีบเดินเข้าไปหาอย่างดีใจ

       ซูเหวินเฉิงยิ้มแล้วตอบว่า "ได้รับจดหมายจากลูก พ่อก็กะเวลามาดักรอแต่เช้าตรู่แล้ว" คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาก็อธิบายเสริมว่า "แม่ของลูกกับน้องสาวมีธุระเลยไม่ได้มารับนะ ไปกันเถอะ กลับบ้านเรากัน"

       ซูเจียวเจียวไม่เคยคาดหวังว่าพวกเขาจะมารับเธอเลย ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าพวกเขาไม่มา เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ชาติที่แล้วก็ไม่มีใครมารับเลยสักคน

       ชาตินี้พ่อมาแล้ว เธอก็ประหลาดใจและพอใจมากแล้ว

       "พ่อคะ หนูขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือสามีของหนู เซียวหยวนหมิง ที่เคยพูดถึงในจดหมายค่ะ" ซูเจียวเจียวขยับไปด้านข้างเล็กน้อย เปิดทางให้เซียวหยวนหมิงที่อยู่ด้านหลัง แล้วแนะนำ

       สายตาของซูเหวินเฉิงจับจ้องไปที่เซียวหยวนหมิง เห็นว่าแม้เขาจะแบกของอยู่ แต่กลับไม่มีกลิ่นอายของชาวนาเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากลับดูภูมิฐานราวกับบัณฑิต หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้จี้หลิงเลย

       ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้แย่อย่างที่ภรรยาและชิงชิงของเขาพูดเลย

       นอกจากนี้ เขายังได้ยินเจียวเจียวบอกว่าเซียวหยวนหมิงสอบติดมหาวิทยาลัยแล้ว ต่อไปก็จะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

       "คุณพ่อตาครับ" เซียวหยวนหมิงรีบเรียกด้วยความเคารพ

       ซูเหวินเฉิงพยักหน้าให้เขา "อืม พวกเรากลับบ้านกันก่อนเถอะ"

       ยังคงเป็นห้องแถวนั้นที่อยู่ในความทรงจำ ตอนนี้บ้านยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นบ้านหลังใหญ่ ครอบครัวยังคงเบียดเสียดอยู่ในห้องแถว มีเพียงสองห้องเท่านั้น

       แต่ซูชิงชิงแต่งงานออกไปแล้ว จึงไม่ได้อยู่ในบ้านนี้ ตอนนี้มีเพียงซูเหวินเฉิงและหลี่เหมยอิงอาศัยอยู่

       เมื่อซูเหวินเฉิงพาซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงกลับถึงบ้าน หลี่เหมยอิงและซูชิงชิงก็ไม่อยู่

       บ้านค่อนข้างรก ของวางระเกะระกะเต็มพื้น ซูเหวินเฉิงบอกให้เซียวหยวนหมิงวางของลง

       "เจียวเจียว คืนนี้ลูกกับอาหมิงนอนห้องเดิมของลูกนะ เดี๋ยวพ่อจะไปช่วยจัดให้" เมื่อเห็นซูเจียวเจียวกลับมา ซูเหวินเฉิงก็ยังคงดีใจ

       ซูเจียวเจียวยิ้มตอบ "พ่อคะ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ หนูจัดการเองได้"

       ซูเหวินเฉิงกล่าว "ก็ได้ งั้นเดี๋ยวพ่อไปทำอาหารเย็นให้ พวกแม่ของลูกคงไม่กลับมากินข้าวเย็นวันนี้"

       หลังจากวางของลง เซียวหยวนหมิงก็อาสาไปช่วยในครัว พูดคุยกับซูเหวินเฉิงไปเรื่อยเปื่อย

       เมื่อเขารู้ว่าเซียวหยวนหมิงสอบติดมหาวิทยาลัยจิงเฉิง เขาก็ประหลาดใจอยู่นานทีเดียว เดิมทีเขาไม่พอใจนักที่ซูเจียวเจียวแต่งงานเงียบๆ โดยไม่บอกกล่าว

       แต่ตอนนี้ความไม่พอใจเหล่านั้นก็หายไปหมดแล้ว

       ลูกเขยคนนี้ไม่เพียงทำอาหารเก่ง รักภรรยา ยังสอบติดมหาวิทยาลัยจิงเฉิง แถมยังหล่อเหลาอีกด้วย นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ

       หนึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวหยวนหมิงก็ทำอาหารเสร็จและเรียกซูเจียวเจียวออกมาทานข้าว ซูเจียวเจียวก็จัดห้องเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

       เพราะเธอไม่อยู่บ้าน ซูชิงชิงก็แต่งงานออกไปแล้ว ห้องนั้นจึงมีของกองอยู่เต็มไปหมด การจัดระเบียบจึงใช้เวลาและแรงงานมากทีเดียว

       ซูเหวินเฉิงยังเอาเหล้าขาวออกมาตั้งใจจะดื่มกับเซียวหยวนหมิงสองแก้ว

       เมื่อเห็นบรรยากาศที่ดีหาได้ยาก ซูเจียวเจียวก็ไม่ได้ห้าม ตั้งใจจะปล่อยให้ทั้งคู่ดื่มกันอย่างเต็มที่

       ชาติที่แล้ว เธอต้องกลับมาคนเดียว แถมยังเคยแต่งงานและหย่าร้างมาแล้ว พ่อของเธอตำหนิเธออย่างรุนแรง เธอคิดว่าคงเป็นเพราะเธอทำให้พ่อผิดหวังมากเกินไป

       ชาตินี้ชะตาชีวิตของเธอเปลี่ยนไปแล้ว แน่นอนว่าพ่อของเธอก็คงจะมองเธอเปลี่ยนไปมากเช่นกัน

       หลังจากดื่มไปสามจอก ซูเหวินเฉิงและเซียวหยวนหมิงก็เริ่มมึนเมาเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู แล้วก็มีเสียงของหลี่เหมยอิงดังขึ้น "ตายจริง ดึกดื่นป่านนี้ยังนั่งดื่มเหล้าในบ้านอีก กลิ่นเหล้าเหม็นไปหมด!"

       ซูเจียวเจียวเพิ่งเดินออกไปต้อนรับ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มที่น่าอึดอัดเล็กน้อย "แม่คะ กลับมาแล้วเหรอคะ"

       หลี่เหมยอิงชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นซูเจียวเจียว ใบหน้าแสดงออกอย่างเฉยชา "อืม"

       ไม่มีการต้อนรับอย่างอบอุ่น ไม่มีรอยยิ้มแห่งความสุข มีเพียงคำว่า ‘อืม’ สั้นๆ เท่านั้น

       แม้ซูเจียวเจียวจะไม่ได้คาดหวังมานานแล้ว แต่ในขณะนั้นหัวใจของเธอก็ยังคงเจ็บปวดเล็กน้อย

       เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน แต่ทำไมถึงมีความแตกต่างกันมากมายขนาดนี้

       "ลูกกลับมาแล้วเหรอ?"

       หลี่เหมยอิงเหลือบมองซูเจียวเจียว แล้วเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง เธอก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจทันที "เหล่าซู คุณพาคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าบ้านได้ยังไง?"

       สีหน้าของซูเจียวเจียวพลันมืดครึ้มลง

       ซูเหวินเฉิงถึงกับสะอึกออกมาเล็กน้อย แล้วตอบกลับไป "นี่คืออาหมิง สามีของเจียวเจียว ไม่ใช่คนไม่ดีอะไรหรอก เขาเป็นลูกเขยของคุณนะ"

       หลี่เหมยอิงมองสำรวจเซียวหยวนหมิงด้วยสายตาดูถูก แม้จะเห็นเขาดูสุภาพเรียบร้อย แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่กลับเรียบง่ายมาก เธอจึงหัวเราะเยาะเบาๆ "ฉันมีลูกเขยแค่คนเดียวคือจี้หลิง"

       พูดจบ เธอก็หันกลับไปมองซูเจียวเจียวด้วยความโกรธ "เธอ นางเด็กบ้า! ไปชนบทมาสามปี กล้าดีอย่างไรถึงแอบไปแต่งงานข้างนอก แล้วยังกล้าพาเขากลับบ้านอีก! แถมยังแต่งงานกับไอ้บ้านนอก! เธอไม่อาย แต่ฉันอาย!"

       เซียวหยวนหมิงเห็นซูเจียวเจียวถูกด่า ก็รีบปกป้องซูเจียวเจียวไว้ด้านหลัง "คุณแม่ยายครับ ถ้าจะโทษก็โทษผมเถอะครับ เป็นผมเองที่อยากแต่งงานกับเจียวเจียว"

       "ฉันอนุญาตให้นายพูดตั้งแต่เมื่อไร?" หลี่เหมยอิงจ้องมองเซียวหยวนหมิงด้วยท่าทางก้าวร้าว

       ซูเจียวเจียวเคยคิดว่าแม่ของเธอในชาติที่แล้วไม่พอใจแค่ที่เธอแต่งงานแบบไม่บอกกล่าว ดูเหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้น ด้วยสถานะนักศึกษามหาวิทยาลัยของอาหมิงในตอนนี้ เขาจะต้องประสบความสำเร็จในอนาคตอย่างแน่นอน แต่แม่ของเธอก็ยังคงดุด่าเธอทันทีที่อ้าปาก เหมือนกับตอนเด็กๆ ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ผิดไปซะทุกเรื่อง

       ตอนนี้ยังมาด่าอาหมิงด้วย!

       เธอเงยหน้าขึ้นจ้องมองหลี่เหมยอิงแล้วกล่าว "ฉันเต็มใจแต่งงานกับอาหมิง ไม่ว่าเขาจะมีสถานะอะไร เขาคือผู้ชายที่ซูเจียวเจียวคนนี้เลือกแล้วในชาตินี้!"

       หลี่เหมยอิงโกรธจัด "ตอนนี้ยังกล้าเถียงอีกเหรอ! ไปชนบทมาสามปีเลยกล้าขึ้นมาแล้วใช่ไหม!"

       ซูเจียวเจียวกล่าว "ฉันไปชนบทมาสามปี เพิ่งกลับมา คุณไม่มีแม้แต่คำถามว่าสบายดีไหม เปิดปากก็ด่าฉัน ดุด่าสามีฉัน! สรุปแล้วฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจกันแน่!"

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g