บทที่ 183 ช่างไร้ยางอาย [5]

        หลี่เหมยอิงเอ่ยเสียงแข็ง "สั่งให้เอาออกมาก็เอาออกมา อย่าให้ต้องพูดซ้ำ!"

       เมื่อซูเจียวเจียวเห็นว่าหลี่เหมยอิงไม่ยอมบอกเหตุผล เธอก็ทำเพียงก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

       หลี่เหมยอิงโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ สุดท้ายจึงต้องเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มว่า “ฉันคิดว่าเธอฉลาดกว่าชิงชิง แล้วจี้หลิงก็จะไปเรียนที่จิงเฉิงพอดี เธอให้ใบแจ้งผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงเฉิงกับชิงชิงเถอะ ชิงชิงจะได้ไปอยู่กับจี้หลิงที่จิงเฉิง แถมยังได้เรียนหนังสือด้วย และในอนาคตก็จะมีสถานะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย หางานได้ง่ายขึ้นแน่นอน”

       พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของซูเจียวเจียวก็เย็นชาลงโดยสิ้นเชิง แววตาที่หรี่ลงเปล่งประกายเย็นยะเยือก

       ชาตินี้เธอกลับมาเกิดใหม่ หลี่เหมยอิงก็ยังคงลำเอียงเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าลำเอียงไปถึงไหนแล้ว

       ถึงกับจะให้เธอสละใบแจ้งผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ซูชิงชิงหรือ?

       ต้องเป็นคนหน้าหนาถึงเพียงไหน!

       ถึงได้กล้าเอ่ยปากขอแบบนี้!

       เมื่อหลี่เหมยอิงเห็นสีหน้าของซูเจียวเจียวไม่สู้ดี ก็รีบกล่าวต่อว่า “ที่ฉันพูดเช่นนี้ ก็เพราะคิดว่าอย่างไรเธอก็เฉลียวฉลาด ปีหน้าค่อยสอบใหม่ก็ได้ไม่ใช่หรือ ด้วยความสามารถของเธอ เธอต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงเฉิงได้อีกครั้งแน่นอน แต่ชิงชิงไม่เหมือนกัน ชิงชิงสอบไม่ได้! เธอเป็นพี่สาว เธอต้องช่วยน้อง ถ้าเธอไม่ช่วยแล้วใครจะช่วยล่ะจริงไหม?”

       ซูเจียวเจียวเงยหน้าขึ้น จ้องมองหลี่เหมยอิงด้วยสายตาเย็นชา “แม่มีสิทธิ์อะไรถึงคิดว่าฉันจะต้องช่วยชิงชิง? ฉันเป็นพี่สาว ฉันก็ต้องช่วยเธอหรือ? ตอนที่พวกคุณให้ชิงชิงแต่งงานกับจี้หลิง ทำไมไม่คิดว่าฉันเป็นพี่สาวของเธอ และจี้หลิงเป็นคู่หมั้นของฉัน? แต่ตอนนี้กลับมาพูดถึงความสัมพันธ์แบบพี่น้องงั้นหรือ?”

       หลี่เหมยอิงโกรธจัด “เธอเป็นอะไรไป? ฉันกำลังพูดเรื่องเรียนกับเธอ เธอจะมาพูดถึงจี้หลิงทำไม! นั่นมันเรื่องเมื่อสามปีก่อนแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น จี้หลิงเขาชอบชิงชิงเอง คืนนั้นเขาเมา แล้วเกิดเรื่อง... เอ่อ... หลังดื่มเหล้าไปแล้ว ฉันก็ต้องให้พวกเขาแต่งงานกันทันทีสิ! ไม่อย่างนั้นน้องสาวเธอถ้าท้องขึ้นมา ชื่อเสียงของเธอก็จะพังหมดนะ!”

       ซูเจียวเจียวมองหลี่เหมยอิงด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “แล้วแม่ล่ะ? ฉันก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน แม่ก็อุ้มท้องฉันมาสิบเดือนเหมือนกัน ทำไมถึงได้ลำเอียงขนาดนี้? เมื่อก่อนแม่บอกว่าฉันเป็นพี่สาวจึงควรไป ฉันก็ไปแล้ว จากนั้นพวกคุณก็ส่งจดหมายมาบอกว่าซูชิงชิงแต่งงานกับจี้หลิง ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว แม่ก็เอาแต่ว่ากล่าวฉันทุกวัน เหมือนกับว่าฉันเป็นคนนอก! ตอนนี้ยังมาบอกให้ฉันยกใบแจ้งผลการสอบให้ชิงชิงอีก! ในสายตาและในใจของแม่คงมีแต่ซูชิงชิงใช่ไหม? ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของแม่ แต่เหมือนลูกที่เก็บมาเลี้ยง ไม่มีแม่คนไหนที่จะลำเอียงได้ขนาดนี้ ไม่มีแม่คนไหนที่จะปฏิบัติต่อลูกของตัวเองแบบนี้หรอก!”

       เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใจของหลี่เหมยอิงก็เต้นรัว แววตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว เธอโกรธจัดทันที “เธอเป็นอะไรไป? ฉันกำลังคุยกับเธอดีๆ ทำไมถึงได้เสียงดังขนาดนี้! เธอจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของฉันได้ยังไง! น้องสาวเธออายุน้อยกว่าเธอ แถมยังไม่ฉลาดเท่าเธอ เธอช่วยน้องหน่อยแล้วจะไปเป็นอะไรไป? นี่เธอช่วยคนในครอบครัวนะ ไม่ใช่คนนอก! ในอนาคตถ้าน้องมีชีวิตที่ดีขึ้น น้องจะลืมพี่สาวคนนี้ได้อย่างไร?”

       พูดไป หลี่เหมยอิงก็เปลี่ยนเสียงให้นุ่มนวลลง “เจียวเจียว แม่ไม่ได้ไม่สงสารลูกหรอกนะ แต่ลูกฉลาดมาตั้งแต่เด็ก แถมยังเป็นเด็กดี ทำอะไรก็เก่งกว่าชิงชิงทุกอย่าง แม่ก็เลยคิดว่าลูกสามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องให้แม่ช่วย แต่ชิงชิงไม่เหมือนกัน ชิงชิงอายุน้อยกว่า แถมยังไม่ฉลาดเท่าลูก ดูสิ ชิงชิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ลูกก็แค่สอบใหม่ในปีหน้าก็ได้นี่”

       “น้อยกว่าหรือ? น้อยกว่าฉันแค่หนึ่งปีเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?” ซูเจียวเจียวหัวเราะเยาะ “ตอนนี้เธอก็สิบเก้าแล้วไม่ใช่หรือ? เป็นลูกสะใภ้ของคนอื่นแล้ว จะใช้คำว่าน้อยเพื่ออธิบายคงไม่เหมาะสมหรอกจริงไหมคะ?”

       หลี่เหมยอิงเห็นว่าตัวเองพูดดีแค่ไหน ซูเจียวเจียวก็ไม่ยอมผ่อนปรน แถมยังพูดจาประชดประชัน ท่าทางแข็งกร้าวไปทั้งตัว จนเธอโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ

       “แกจะยอมยกให้ไหม?”

       “ไม่ยอมค่ะ!” ซูเจียวเจียวตอบกลับอย่างหนักแน่น “แม่ไม่ได้บอกว่าซูชิงชิงโง่หรือคะ? แม้ฉันจะยอมยกให้เธอ เธอจะเข้าใจวิชาในมหาวิทยาลัยหรือ? เธอจะทำข้อสอบได้หรือ? คำถามที่อาจารย์ถาม เธอจะตอบได้ไหม?”

       “นี่แก!”

       หลี่เหมยอิงอึ้งไปอีกครั้งด้วยความโกรธ “ชิงชิงจะโง่ได้ยังไง? ฉันแค่บอกว่าชิงชิงไม่ฉลาดเท่าเธอ แต่ไม่ได้บอกว่าโง่สักหน่อย! ช่างชิงชิงเถอะว่าจะทำได้หรือไม่ เธอแค่เอาใบแจ้งผลการสอบออกมา ส่วนเรื่องของมหาวิทยาลัย ชิงชิงก็จะหาทางจัดการเอง”

       “นี่เป็นความคิดของแม่หรือความคิดของชิงชิงกันแน่?” ทันใดนั้นซูเจียวเจียวก็ถามขึ้น

       หลี่เหมยอิงอึ้งไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะยังไม่ทันตั้งตัว

       ซูเจียวเจียวหัวเราะเยาะ “นี่เป็นความคิดของซูชิงชิงใช่ไหมคะ? หล่อนไม่กล้ามาพูดกับฉันเอง เลยให้แม่มาเป็นคนเจรจา หากเก่งนักก็ให้หล่อนมาพูดกับฉันตรงๆ สิ”

       จับตาดูให้ดีเถอะ คราวนี้เธอจะด่าหล่อนให้ลืมทางกลับบ้านไปเลย!

       หลี่เหมยอิงกล่าวต่อว่า “แกไม่ต้องสนว่าใครเป็นคนคิด เอาออกมาก็พอ!”

       “ฝันไปเถอะค่ะ” ซูเจียวเจียวตอบกลับอย่างเด็ดขาด “แม่ออกไปเถอะ ฉันจะนอนแล้ว”

       เธอลุกขึ้นปิดหนังสือ

       มีหลี่เหมยอิงมาโวยวายแบบนี้ แล้วเธอจะอ่านหนังสือได้อย่างไร?

       หลี่เหมยอิงเห็นว่าตัวเองพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ทั้งอ้อนวอนทั้งคะยั้นคะยอเธอก็ไม่ยอม จึงได้แต่โมโหเดินออกจากห้องไป

       ครู่ต่อมา เซียวหยวนหมิงก็เดินเข้ามาในห้อง

       เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของซูเจียวเจียว เขาก็อดไม่ได้ที่จะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างเจ็บปวด “เจียวเจียว พรุ่งนี้พวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ”

       การสนทนาในห้องเมื่อครู่ เขาได้ยินทั้งหมดจากห้องนั่งเล่น

       ครั้งนี้แม่ยายของเขาทำเกินไปจริงๆ!

       ถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป เขากลัวว่าจะอดไม่ได้ที่จะลงมือทำร้ายคน

       แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นแม่ยายของเขาก็ตาม

       “อืม เข้าใจแล้วค่ะ” ซูเจียวเจียวกอดเขาไว้ในอ้อมแขน

       เซียวหยวนหมิงไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธออย่างไรดี ทำได้เพียงลูบศีรษะเธอเบาๆ

       ซูเจียวเจียวผละจากอ้อมกอดของเขา ดวงหน้าขาวผ่องประดับด้วยรอยยิ้มฝืน “ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ เธออยากได้ฉันก็ต้องให้หรือ? ฉันจะโง่เขลาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? นี่คือหนทางที่ฉันไขว่คว้ามาด้วยตนเอง แล้วทำไมฉันต้องยกให้ซูชิงชิงด้วยล่ะ!”

       “อืม” เซียวหยวนหมิงพยักหน้าเห็นด้วย “ใครหน้าไหนก็ห้ามแลก คุณไม่ต้องกังวล มีผมอยู่ตรงนี้แล้ว คุณแม่ไม่มีทางบังคับให้คุณยกให้แน่นอน”

       ซูเหวินเฉิงเห็นหลี่เหมยอิงออกมา จึงดึงเธอไปด้านข้าง แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “คุณเป็นบ้าอะไรอีก? เจียวเจียวเพิ่งกลับมา คุณก็ต้องชวนทะเลาะทุกวันทำให้บ้านวุ่นวาย ทำให้เจียวเจียวไม่สบายใจใช่ไหม?”

       “เจียวเจียว เจียวเจียว คุณก็เข้าข้างแต่เจียวเจียว! ทำไมไม่คิดถึงชิงชิงบ้าง!”

       “ชิงชิงเมื่อก่อนอยู่บ้านทุกวัน ตอนนี้ก็แต่งงานอยู่ใกล้ๆ ผมจะมีอะไรให้คิดถึง! อีกอย่างนั่นมันใบแจ้งผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเจียวเจียว คุณจะให้เธอเอาไปให้ชิงชิงทำไม?”

       “เธอรู้อะไรบ้าง! บอกแล้วว่าเธอเป็นคนบ้านนอก ไม่รู้อะไรเลย!” หลี่เหมยอิงก็โกรธเช่นกัน “จี้หลิงกำลังจะไปเรียนมหาวิทยาลัยที่จิงเฉิงแล้ว จี้หลิงมีฐานะดี มีครอบครัวดี ตอนนี้ยังได้เข้ามหาวิทยาลัย ในอนาคตจะต้องมีผู้หญิงมากมายมารายล้อมเขาแน่นอน นี่ฉันไม่ได้คิดถึงอนาคตของชิงชิงหรือ?”

       “หมายความว่าอย่างไร?” ซูเหวินเฉิงขมวดคิ้ว

       หลี่เหมยอิงกล่าวว่า “ในอนาคตจี้หลิงจะต้องจบมหาวิทยาลัย และได้งานที่ดีมีหน้ามีตา และในตอนนั้นผู้หญิงมากมายจะต้องมารายล้อมเขาแน่นอน แต่ชิงชิงไม่เหมือนกัน ชิงชิงไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย สถานะของเธอก็จะไม่สูงเท่าจี้หลิงแล้วนะ! เกิดจี้หลิงรังเกียจชิงชิงขึ้นมาจะทำยังไง?”

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g