บทที่ 190 หาบ้าน [1]

        “มีสาขาอะไรบ้างเหรอ?” หลัวย่าจวนถาม

       ฉีเหม่ยจูครุ่นคิด “ฉันรู้แค่บางสาขานะ เช่น ปรัชญา การศึกษา ภาษาอังกฤษ ประวัติศาสตร์ พวกนี้ดูดีทีเดียว”

       ซูเจียวเจียวจึงอธิบายให้พวกเธอฟัง “สาขาสังคมศาสตร์มีมากมายเลยค่ะ นอกจากปรัชญา การศึกษา ประวัติศาสตร์ และภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีเศรษฐศาสตร์ การค้า การบริหารธุรกิจ บัญชี การบริหารองค์กร การตลาด ทรัพยากรบุคคล นิเทศศาสตร์ โฆษณา วรรณคดีจีน นิติศาสตร์ ศิลปกรรม และสาขาอื่นๆ เยอะเลย”

       “เจียวเจียว เธอรู้เยอะจริงๆ เลย! เล่าให้เราฟังอีกหน่อยสิ” ฉีเหม่ยจูถึงกับลุกพรวดพราดขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาทอประกายสดใสขณะถามซูเจียวเจียว

       ในช่วงนั้นที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งกลับมา และเศรษฐกิจกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว หลายคนจึงยังสับสนและไม่รู้จะเลือกทางไหน ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ

       ซูเจียวเจียวจึงลุกขึ้นนั่งบนเตียงและสวมเสื้อคลุม

       หลัวย่าจวนเห็นดังนั้นก็ลุกจากเตียงตามมาด้วย ท่าทางตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

       ซูเจียวเจียวอธิบาย “อย่างคณะบริหารธุรกิจ เป็นสาขาที่ใหญ่และมีคนเลือกเยอะมากค่ะ ภายใต้คณะนี้ก็จะมีสาขาการบริหารธุรกิจ บัญชี การตลาด การจัดการการเงิน ทรัพยากรบุคคล และการประเมินสินทรัพย์”

       “ส่วนสาขาปรัชญา มีคนเลือกน้อยมาก เพราะจบแล้วหางานค่อนข้างยาก สาขาที่มักจะเปิดสอนในคณะปรัชญาก็จะมีปรัชญา ศาสนวิทยา และจิตวิทยาประยุกต์”

       “คณะศึกษาศาสตร์ส่วนใหญ่จะจบไปเป็นครูค่ะ สาขาที่มักจะเปิดสอนก็มีศึกษาศาสตร์ การสอนตามสาขาวิชา ปฐมวัย และการสอนภาษาจีน”

       “สาขาเศรษฐศาสตร์ก็มีเศรษฐศาสตร์ การเงิน สถิติ และการค้าระหว่างประเทศ ส่วนคณะนิติศาสตร์ก็มีนิติศาสตร์ รัฐประศาสนศาสตร์ สังคมวิทยา…”

       ฉีเหม่ยจูถาม “แล้วสาขาประวัติศาสตร์ จบแล้วไปทำงานอะไรได้บ้างเหรอคะ?”

       “หลังจากเรียนจบประวัติศาสตร์ ก็สามารถทำงานในหน่วยงานราชการ องค์กรการศึกษา สื่อสิ่งพิมพ์ พิพิธภัณฑ์ หอจดหมายเหตุ และหน่วยงานเอกชนต่างๆ ค่ะ ถ้าเป็นโบราณคดี ส่วนใหญ่ก็จะทำงานวิจัย การสอน หรือการบริหารจัดการในหน่วยงานอย่างโบราณคดี โบราณวัตถุ หรือพิพิธภัณฑ์”

       “ส่วนประวัติศาสตร์โลก ก็จะเน้นงานวิจัยทางวิชาการ การศึกษา วัฒนธรรม การทูต การค้าระหว่างประเทศ การแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม และในสำนักพิมพ์ รวมถึงหน่วยงานเอกชนต่างๆ ค่ะ”

       กว่าซูเจียวเจียวจะอธิบายและตีความทุกอย่างจนจบ ก็ปาเข้าไปสองชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ประมาณสิบโมงครึ่ง

       สาวๆ ทั้งสามในห้องพักยังคงไม่ง่วง ซูเจียวเจียวยิ่งเล่ายิ่งมีชีวิตชีวา ส่วนหลัวย่าจวนกับฉีเหม่ยจูก็ยิ่งฟังยิ่งตื่นตัว

       ฉีเหม่ยจูพูดด้วยความยินดี “เจียวเจียว เธอรู้เยอะจริงๆ เลย! พอฟังเธอเล่าแล้วฉันเข้าใจอะไรหลายอย่างขึ้นมาทันที”

       ดวงตาของหลัวย่าจวนก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น “ใช่เลยค่ะ ใช่เลย! โล่งใจไปหมดเลย จู่ๆ ก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองอยากจะเรียนสาขาอะไร”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “ถ้าพวกเธอรู้สึกว่ามีประโยชน์ก็ดีแล้วค่ะ”

       ฉีเหม่ยจู “จริงสิ เจียวเจียว เธอจะเลือกสาขาอะไรเหรอ?”

       ซูเจียวเจียวคิดอย่างจริงจังแล้วตอบว่า “ฉันอาจจะเลือกประวัติศาสตร์ค่ะ”

       ฉีเหม่ยจูได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกาย “ฉันก็อยากเลือกประวัติศาสตร์เหมือนกัน งั้นเรามาเลือกประวัติศาสตร์ด้วยกันนะ จะได้มีเพื่อน!”

       “ได้เลย” ซูเจียวเจียวพยักหน้า

       ฉีเหม่ยจูหันไปถามหลัวย่าจวนอีกครั้ง “ย่าจวน แล้วเธอละ? เธอตัดสินใจแล้วหรือยังว่าจะเลือกสาขาไหน?”

       หลัวย่าจวนส่ายหน้า “ฉันยังอยากเลือกสาขาที่จบออกมาแล้วหางานง่ายๆ น่ะ”

       ฉีเหม่ยจูได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ “พวกเราที่จบจากสถาบันชั้นนำ จะกลัวไม่มีงานดีๆ ทำได้ยังไงกัน? เธอควรจะเลือกสาขาที่เธอสนใจมากกว่านะ”

       ซูเจียวเจียวพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้วละ การเลือกสาขาที่เราสนใจจะทำให้เรียนรู้ได้เร็วขึ้นและง่ายขึ้นด้วย”

       ทั้งสามคุยกันจนดึกดื่น จนกระทั่งความง่วงเข้าครอบงำ ซูเจียวเจียวจึงผล็อยหลับไป

       เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูเจียวเจียวตื่นขึ้นมาดูนาฬิกา ก็พบว่าเป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว เธอรีบลุกขึ้นและชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นเซียวหยวนหมิงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ฝั่งตรงข้ามหอพัก ท่าทางเหมือนยืนรอมานานแล้ว

       ซูเจียวเจียวรีบแปรงฟันล้างหน้าอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งลงไปข้างล่างทันที

       “อาหมิง!”

       ซูเจียวเจียววิ่งไปถึงใต้ต้นไม้แล้วโผเข้ากอดเซียวหยวนหมิงอย่างเต็มอ้อมแขน

       เซียวหยวนหมิงหัวเราะพลางโอบกอดเธอไว้ “เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?”

       “อื้อๆ! นอนไม่หลับเลย! ไม่มีคุณอยู่ข้างๆ แล้วฉันนอนไม่หลับเลยจริงๆ ค่ะ” ซูเจียวเจียวพูดอย่างงอแง เงยหน้าจากอ้อมกอดเขาแล้วชี้ไปที่รอยคล้ำใต้ตาของตัวเอง “ดูสิ ตาดำคล้ำเลย เห็นไหมว่าน่าเกลียดแค่ไหน?”

       เซียวหยวนหมิงหัวเราะ “ไม่น่าเกลียดเลยสักนิด คุณยังสวยเหมือนเดิมต่างหาก”

       “นี่คุณรอนานแค่ไหนแล้วเนี่ย? มายืนรอตั้งแต่เช้าเลยใช่ไหม?” ซูเจียวเจียวกุมมือเขาก็พบว่ามือของเขาเย็นเฉียบ จึงรีบเอามือเขามาซุกไว้ในเสื้อผ้าของตัวเอง

       เซียวหยวนหมิงจะยอมให้เธอต้องหนาวได้อย่างไร เขาจึงดึงมือกลับมาทันที “ไม่เป็นไร ผมไม่หนาวหรอก และไม่ได้รอนานด้วย ผมแค่รอแป๊บเดียวจริงๆ เมื่อคืนผมก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ไม่มีเธออยู่ข้างๆ ผมก็นอนไม่หลับเลย”

       เขาพูดเสียงเบา ใบหูแดงก่ำขณะมองเธอ

       ซูเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะคิกคักด้วยความสุข “ถ้าสองสามวันนี้ยังหาบ้านที่ถูกใจไม่ได้ พวกเราคงต้องนอนหอพักนี่แหละ”

       “เดี๋ยวทานข้าวเช้าเสร็จ เราไปหาบ้านกันเถอะ” เซียวหยวนหมิงจับมือเธอแน่น

       เขาไม่อยากนอนในผ้าห่มเย็นๆ คนเดียว และยิ่งไม่อยากเบียดเสียดกับผู้ชายเป็นโขยงในหอพักเลยสักนิด

       การได้กอดภรรยาตัวหอมๆ ทุกคืน มันสบายที่สุดในโลกแล้ว!

       ทั้งสองคนไปทานอาหารเช้าที่โรงอาหารด้วยกัน จากนั้นก็ออกไปหาบ้านเช่า

       เมื่อวานนี้พวกเขาไม่เพียงแต่เดินสำรวจมหาวิทยาลัยจนทั่ว แต่ยังสำรวจพื้นที่ใกล้เคียงนอกมหาวิทยาลัยด้วย ดังนั้นตอนนี้ซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนหมิงจึงคุ้นเคยกับบริเวณนี้ดีแล้ว

       ทั้งคู่ตรงไปทานอาหารเช้าที่โรงอาหาร เมื่อทานเสร็จก็ออกไปหาบ้านเช่า

       แต่การหาบ้านไม่ได้ง่ายนัก ยิ่งการหาบ้านที่น่าพอใจนั้นยิ่งยากกว่าเดิม

       สามวันผ่านไป ทั้งคู่ก็ยังหาบ้านที่ถูกใจไม่ได้ บางทีก็ไกลเกินไป บ้างก็บ้านไม่ดีพอ หรือเล็กเกินไป บางทีก็สภาพแวดล้อมแย่เกินไป ซูเจียวเจียวจึงไม่ถูกใจ

       พรุ่งนี้ก็จะเปิดเรียนอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ยังหาบ้านในฝันไม่เจอ

       เที่ยงวันนั้น ขณะที่ซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนหมิงกำลังทานข้าวที่โรงอาหาร ก็บังเอิญเจอฮั่วเจี้ยนจงและอู๋เฟิ่งเสีย ทั้งสี่คนจึงนั่งทานมื้อกลางวันด้วยกัน

       “พวกเธอสองคนมาถึงมหาวิทยาลัยตั้งแต่เมื่อไร?” ฮั่วเจี้ยนจงถามขณะทานข้าว

       ซูเจียวเจียวตอบ “มาได้หลายวันแล้วล่ะ”

       ซูเจียวเจียวเอ่ยจบก็เงยหน้าขึ้นมองอู๋เฟิ่งเสีย พลางส่งสายตาขี้เล่นไปให้

       อู๋เฟิ่งเสียถูกซูเจียวเจียวจ้องจนอายเล็กน้อย เธอจึงแอบส่งสายตาให้ซูเจียวเจียวเป็นนัยว่าอย่าพูดอะไรไร้สาระ

       ซูเจียวเจียวไม่ใช่คนปากมากอยู่แล้ว จึงคิดว่าค่อยถามเรื่องราวกับเธอตอนที่ฮั่วเจี้ยนจงไม่อยู่จะดีกว่า

       ฮั่วเจี้ยนจงไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างสองสาว เขาพูดว่า “พวกเธอมาถึงแล้วทำไมไม่มาหาฉันล่ะ? ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้ามาถึงจิงเฉิงแล้วให้ไปหาฉันที่บ้าน ฉันจะได้พาพวกเธอเที่ยวจิงเฉิงได้น่ะ”

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g