บทที่ 193 หาบ้าน [4]

        “ช่างเถอะ ฉันไม่เอาแล้ว” ฉาหงฉินหน้าบึ้งตึงทันที แล้วนอนลงบนเตียง

       ซูเจียวเจียวหัวเราะโดยไม่พูดอะไร คิดจะเอาเปรียบเธองั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก

       เถียนน่าน่าแค่นเสียงอย่างเหยียดหยาม หันไปพูดกับฉาหงฉินว่า “เดี๋ยวฉันจะเอาครีมหิมะมาให้เธอกระปุกหนึ่ง”

       ฉาหงฉินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มหน้าบานทันที “น่าน่า เธอใจดีจัง! ไม่เหมือนบางคน หอพักเดียวกันแท้ๆ ยังขายแพงขนาดนี้ ได้กำไรแบบขูดเลือดขูดเนื้อเลยนะ”

       คำพูดที่กระทบกระเทียบเปรียบเปรยเช่นนี้ทำให้ฉีเหม่ยจูไม่พอใจทันที “อะไรกัน! พอเขาไม่ให้ของเธอ ก็กลายเป็นการขูดเลือดขูดเนื้อเสียอย่างนั้น! เจียวเจียวบอกไปแล้วว่าครีมบำรุงผิวพรรณของเธอเป็นสมุนไพรจีนบริสุทธิ์และพืชพรรณบริสุทธิ์ ทุกอย่างล้วนมีต้นทุนทั้งนั้น! เธออยากได้แต่ไม่อยากจ่ายเงิน บนโลกนี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ที่ไหน!”

       เมื่อครู่ที่ฉาหงฉินพูด เธอก็อยากจะด่าแล้ว แต่ก็อดทนไว้ตั้งนาน

       ความคิดของฉาหงฉินถูกฉีเหม่ยจูพูดแทงใจดำเข้า จึงโมโหทันที “ก็เธอได้ของฟรีจากเขาไปแล้ว ก็ต้องพูดแทนเขาสิ”

       ฉีเหม่ยจูกล่าว “เธออย่ามาพูดพล่อยๆ นะ! ต่อให้เจียวเจียวไม่ให้ฉัน ฉันก็จะซื้อ! เพราะฉันไม่เคยคิดจะขอเธอมาฟรีๆ! ฉันไม่เหมือนเธอหรอก นางคนหน้าไหว้หลังหลอก!”

       “ใครคือนางหน้าไหว้หลังหลอกกันยะ!”

       ทั้งสองคนก็เริ่มโต้เถียงกันทันที

       เมื่อเห็นสถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง หลัวย่าจวนก็รีบเข้าห้ามทันที

       ซูเจียวเจียวก็พูดกับฉีเหม่ยจูว่า “อย่าไปสนใจที่คนอื่นพูดเลย ถือซะว่าก็แค่ผายลมเถอะ”

       “อืม” ฉีเหม่ยจูพยักหน้า

       “เอาล่ะ ฉันออกไปข้างนอกแล้วนะ พวกเธอจะนอนต่อก็ได้” ซูเจียวเจียวเดินออกจากหอพัก

       พอเดินมาถึงบันได ก็เจออู๋เฟิ่งเสียที่กำลังเดินลงมาพอดี

       “ฉันกำลังจะไปเคาะประตูเรียกเธอที่หอพักเลยนะ ไม่คิดว่าเธอจะพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ ไปกินข้าวเช้ากันก่อน” อู๋เฟิ่งเสียยิ้ม

       “อืม”

       ทั้งสองคนเดินลงบันไดไปด้วยกัน

       ซูเจียวเจียวมองเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้แต่ไกล

       “อาหมิง”

       ซูเจียวเจียวโบกมือให้เขา

       เซียวหยวนหมิงยิ้มแล้วเดินเข้ามาจับมือซูเจียวเจียว “หนาวไหม?”

       “นิดหน่อยค่ะ” ตอนอยู่ในหอพักยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอออกไปข้างนอก ลมเย็นก็พัดมาวูบหนึ่ง รู้สึกหนาวสะท้านเข้าไปถึงคอ

       เซียวหยวนหมิงยัดกระเป๋าน้ำร้อนให้เธอในอ้อมแขน “เพิ่งใส่น้ำร้อนมาสดๆ ร้อนๆ เลย เธอเอามืออังไว้ก่อนนะ”

       “ดีค่ะ” ซูเจียวเจียวหรี่ตาลงอย่างมีความสุข

       อู๋เฟิ่งเสียมองด้วยความอิจฉา “พวกเธอสองคนจะจู๋จี๋กันต่อหน้าฉันอีกนานไหมเนี่ย ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “คงจะไม่ได้หรอกค่ะ ต่อไปนี้คุณอาจจะเห็นบ่อยกว่านี้อีกเสียด้วยซ้ำ”

       ทั้งสามคนกินข้าวเช้าที่โรงอาหารด้วยกัน จากนั้นก็ไปยังจุดนัดพบเพื่อรอฮั่วเจี้ยนจง รอสักพัก ก็เห็นฮั่วเจี้ยนจงปั่นจักรยานมา

       เซียวหยวนหมิงเห็นเขายังปั่นจักรยานอยู่ “ไกลไหม?”

       ฮั่วเจี้ยนจงกล่าว “ไม่ไกลหรอก แต่ก็ประมาณสามสถานีรถประจำทาง ระยะทางราวๆ สามสี่ลี้”

       เซียวหยวนหมิงกล่าว “งั้นพวกเราไปกันเลยดีกว่า”

       ฮั่วเจี้ยนจงกล่าว “พวกเธอนั่งรถประจำทางไปก็ได้ แล้วลงที่ป้ายสวนสาธารณะฉางเหอ ส่วนฉันจะปั่นจักรยานไป”

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า “อืม”

       ฮั่วเจี้ยนจงหยุดเล็กน้อยแล้วกล่าว “แต่ท้ายจักรยานของฉันนั่งได้หนึ่งคนนะ มีใครจะนั่งไปด้วยกันไหม?”

       ขณะพูด สายตาของเขาก็มองไปที่อู๋เฟิ่งเสีย

       อู๋เฟิ่งเสียก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ กำลังจะบอกว่าจะนั่ง แต่พอคิดได้ว่าฮั่วเจี้ยนจงมีคู่หมั้นแล้ว ถ้าเธอนั่งท้ายจักรยานของเขาอีก ก็คงจะไม่ค่อยดีนัก ถ้ามีคนเห็นแล้วเข้าใจผิดขึ้นมา เรื่องมันจะใหญ่โตเอา

       ดังนั้นเธอก็ถอยหลังไปเล็กน้อย ส่ายหน้า “ฉันนั่งรถประจำทางดีกว่าค่ะ ในรถไม่หนาวด้วย เซียวหยวนหมิงจะนั่งไหมคะ?”

       เซียวหยวนหมิงส่ายหน้า “ผมจะนั่งรถประจำทางเบียดกับเจียวเจียวครับ”

       ทุกครั้งที่นั่งรถประจำทางจะแน่นมาก ถ้าปล่อยให้เจียวเจียวเบียดรถประจำทางคนเดียว เขาก็ไม่สบายใจ

       ซูเจียวเจียวรู้ถึงความกังวลของอู๋เฟิ่งเสีย จึงกล่าวว่า “งั้นพวกเราสามคนนั่งรถประจำทางเบียดกันไป ส่วนฮั่วเจี้ยนจง คุณปั่นจักรยานไปก่อนเลยค่ะ คุณรอพวกเราที่ป้ายสวนสาธารณะฉางเหอก็ได้ค่ะ ไม่อย่างนั้นพวกเรากลัวว่าจะหาคุณไม่เจอ”

       “อืม งั้นผมไปก่อนนะ” ฮั่วเจี้ยนจงเหยียบขาปั่นจักรยานออกไป

       ซูเจียวเจียวสามคนรอประมาณสิบนาที รถประจำทางก็มาถึง

       เมื่อพวกเขาลงจากรถ ฮั่วเจี้ยนจงก็รออยู่ที่นั่นแล้ว

       ทั้งสี่คนเดินไป ฮั่วเจี้ยนจงก็แนะนำไปพลางว่า “ผมไปตรวจสอบมาแล้ว เจ้าของบ้านหลังนั้นเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยอุตสาหกรรม เมื่อหลายปีก่อนครอบครัวเขากลับไปที่บ้านเกิด และตอนนี้ก็สบายใจกว่าเดิมมาก เขาบอกว่าจิงเฉิงอากาศหนาวเกินไป และชอบทางใต้มากกว่า ดังนั้นเขาจึงอยากจะขายบ้านที่จิงเฉิงทิ้งไป เพราะเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ พอดีว่าพวกคุณอยากจะซื้อบ้าน ผมก็เลยช่วยถามให้ ตอนนี้ลูกชายของศาสตราจารย์คนนั้นเป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้”

       “เมื่อวานผมไปดูบ้านมาแล้ว บ้านหลังใหญ่มาก และสะอาดเรียบร้อยดี เป็นเรือนสี่ประสานด้วย แต่ราคาไม่ถูกนะ พวกคุณดูรายละเอียดก่อนแล้วค่อยตัดสินใจนะ”

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า “ได้เลย พวกเราจะไปดู”

       ซูเจียวเจียวได้ยินว่าเป็นเรือนสี่ประสาน ตาก็เป็นประกายทันที เธออยากได้เรือนสี่ประสานจริงๆ!

       เดินไปประมาณสิบนาที ทั้งสี่คนก็เดินเข้ามาในตรอก ตรอกนั้นกว้างมาก ไม่ใช่ตรอกแคบๆ ถึงขนาดที่รถยนต์สามารถผ่านไปได้ ถนนปูด้วยหินแกรนิตสีน้ำเงิน

       เมื่อเดินผ่านตรอกไป ก็มาถึงหน้าประตูเรือนสี่ประสานแห่งหนึ่ง

       กำแพงลานสูงใหญ่ ประตูสีแดงเข้มดูหรูหราสง่างามอย่างยิ่ง

       ตอนนี้ประตูใหญ่เปิดอยู่ ฮั่วเจี้ยนจงพาซูเจียวเจียว เซียวหยวนหมิง และอู๋เฟิ่งเสียเดินเข้าไป เมื่อเข้าไปแล้วก็เป็นลานกว้างสี่เหลี่ยมจัตุรัส ลานบ้านกว้างขวาง มีต้นหอมหมื่นลี้ปลูกอยู่ ในสวนยังมีกระถางต้นทับทิมวางอยู่สองสามต้น และยังมีบ่อน้ำเล็กๆ ที่เลี้ยงปลาทองไว้สองสามตัว

       มีบ้านอยู่สี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก เหนือ ใต้ เป็นบ้านอิฐสีฟ้าหลังคากระเบื้องสีดำ ส่วนซุ้มประตูเป็นไม้แกะสลักอย่างสวยงาม

       เงียบสงบ โบราณ สง่างาม และเคร่งขรึม

       เป็นคำคุณศัพท์ที่ซูเจียวเจียวคิดได้ ก็ยังไม่สามารถบรรยายความงามของบ้านหลังนี้ได้หมด

       เพียงแวบเดียว ซูเจียวเจียวก็หลงรักบ้านหลังนี้แล้ว

       ลูกชายของเจ้าของบ้านรออยู่ในบ้านอยู่แล้ว เมื่อเห็นซูเจียวเจียวหลายคนมาถึง ก็รีบยิ้มต้อนรับ “มาๆ ครับ เชิญเข้ามาในบ้านครับ คุณท่านและคุณผู้หญิงต้องการจะซื้อบ้านใช่ไหมครับ?”

       ขณะพูด สายตาของเขาก็มองไปที่เซียวหยวนหมิงและซูเจียวเจียว

       เซียวหยวนหมิงพอใจที่เขามีสายตาเฉียบแหลม จึงยิ้มพยักหน้า “ใช่ครับ พวกเราเอง”

       “ตอนนี้ผมจะพาพวกคุณไปดูบ้านก่อนนะครับ” ชายคนนั้นพาซูเจียวเจียวหลายคนเดินวนรอบหนึ่ง และยังแนะนำให้ฟังว่า เรือนสี่ประสานหลังนี้ใหญ่มาก มีทั้งหมดสิบห้าห้อง แต่ละห้องก็กว้างขวาง เป็นแบบสองชั้น ด้านหน้าเป็นลานใหญ่ ด้านหลังเป็นลานเล็กๆ ในลานหลังบ้านยังมีบ่อน้ำอยู่ด้วย สามารถตักน้ำเองได้

       หลังจากดูเสร็จแล้ว ซูเจียวเจียวก็พอใจมาก

       เซียวหยวนหมิงก็ชอบมาก เขาไม่เคยเห็นบ้านที่สวยงามและโอ่อ่าขนาดนี้มาก่อน!

       ที่สำคัญคือเจียวเจียวชอบ

       ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกโชคดีที่ในช่วงสามปีที่ผ่านมาที่อยู่ในชนบท เขาได้ทำธุรกิจค้าขายและหาเงินมาได้ไม่น้อย ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงไม่มีเงินพอที่จะซื้อบ้านได้!

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g