บทที่ 198 โทรศัพท์ [1]

        เซียวหยวนหมิงเก็บจานที่ล้างสะอาดแล้วเข้าตู้ แล้วพลันนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม “คุณได้โทรหาพี่สาวหรือยังครับ?”

       ซูเจียวเจียวเพิ่งจะนึกขึ้นได้เมื่อเขาเตือน “วันนี้ยุ่งวุ่นวายไปหมด ลืมไปเสียสนิทเลยค่ะ”

       เธอเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าหัวหน้ากองผลิตยังอยู่ที่ทำการหมู่บ้านหรือไม่

       ซูเจียวเจียวเสนอ “หรือเราไปลองโทรดูดีไหมคะ?”

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า “ได้สิครับ งั้นเราไปโทรศัพท์ก่อน พอโทรเสร็จ ผมจะกลับมาอาบน้ำ”

       ซูเจียวเจียวบอกอู๋เฟิ่งเสียว่าพวกเขาจะออกไปโทรศัพท์ แล้วก็เดินออกไป

       ที่สหกรณ์ใกล้ๆ มีโทรศัพท์สาธารณะให้ใช้ ตอนนี้ค่าโทรศัพท์นาทีละหนึ่งเหมาห้าเฟิน ซึ่งถือว่าแพงมาก

       แต่ก็นานๆ ครั้งจะได้โทรสักที จึงไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

       ซูเจียวเจียวหมุนโทรศัพท์ไปที่ทำการกองผลิตหมู่บ้าน หลังจากที่เสียงดังอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็มีคนรับสาย เสียงของหลี่หรงเจ๋อ หัวหน้ากองผลิตก็ดังขึ้น

       “สวัสดีครับ ใครครับ?”

       “หัวหน้ากองผลิตคะ ฉันเองค่ะ ซูเจียวเจียว”

       หลี่หรงเจ๋อที่กำลังจะกลับบ้าน ได้ยินเสียงโทรศัพท์ในสำนักงานดังขึ้น จึงรีบเดินกลับมา พอรับสายก็ไม่คิดว่าเป็นซูเจียวเจียวโทรมา

       ดวงตาของเขาก็พลันสว่างขึ้น และรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว “อ้อ ยุวชนซู! คุณกับอาหมิงที่จิงเฉิงเป็นยังไงบ้าง? สบายดีไหม?”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “หัวหน้ากองผลิตคะ ฉันกับอาหมิงสบายดีค่ะ ตอนนี้ก็เริ่มเข้าเรียนแล้วด้วย”

       “ดีแล้ว ดีแล้ว พวกคุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็ไม่ง่ายเลยนะ ต้องตั้งใจเรียนให้ดีล่ะ” หลี่หรงเจ๋อหัวเราะ

       “ค่ะ พวกเราจะตั้งใจเรียนค่ะ” ซูเจียวเจียวตอบ แล้วยื่นโทรศัพท์ให้เซียวหยวนหมิง “คุณคุยกับหัวหน้ากองผลิตหน่อยสิคะ”

       หลี่หรงเจ๋อเป็นคนดี ซื่อสัตย์สุจริต ในตอนนั้นเขาเองที่เป็นคนเสนอให้เขาเป็นหัวหน้าหน่วย ทำให้สถานะในหมู่บ้านของเขาแตกต่างออกไป และทำให้เขาตระหนักถึงความสามารถของตนเอง ในด้านการเพาะปลูก หากมีจุดไหนที่บกพร่อง หลี่หรงเจ๋อจะสอนและถ่ายทอดประสบการณ์ให้เขาเสมอ ดังนั้นในใจของเขาจึงรู้สึกขอบคุณหลี่หรงเจ๋อมาก

       ดังนั้นเซียวหยวนหมิงจึงรับโทรศัพท์และพูดคุยกับหลี่หรงเจ๋ออยู่พักหนึ่ง

       หลี่หรงเจ๋อยิ้มแล้วถาม “อาหมิง พวกคุณโทรมามีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

       เซียวหยวนหมิงกล่าว “ผมกับเจียวเจียวตั้งใจจะเปิดโรงตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆ ที่จิงเฉิง เพื่อสร้างโอกาสในการจ้างงานให้กับยุวชนที่กลับเมือง ตอนนี้ประเทศอนุญาตให้เปิดโรงตัดเย็บขนาดเล็กส่วนตัวได้แล้ว ผมจึงอยากโทรกลับมาถามพี่สาวว่าเธอกับหลี่จิ้งเซียนยังอยากมาทำงานที่จิงเฉิงไหม?”

       หลี่หรงเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ “ประเทศอนุญาตแล้วหรือ?”

       “ครับ ทางจิงเฉิงมีโรงตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดเล็กเปิดอยู่ไม่น้อยแล้วครับ ดังนั้นผมกับเจียวเจียวก็เลยอยากจะลองทำบ้าง”

       “ดีๆๆ งั้นพวกคุณก็ต้องตั้งใจทำงานให้ดีนะ เดี๋ยวผมจะไปเรียกพี่สาวของคุณมาคุยโทรศัพท์ อีกห้านาทีค่อยโทรกลับมาก็แล้วกัน” กล่าวจบ หลี่หรงเจ๋อก็วางสายแล้วรีบเดินออกไป

       เซียวหยวนซินเพิ่งกลับจากโรงงานในหมู่บ้านได้ไม่นาน กำลังก่อไฟทำอาหาร หลิวหยวนหยวนกำลังตั้งใจเขียนหนังสืออยู่ในห้อง เธอรับปากคุณน้าชายและคุณน้าสะใภ้ว่าจะฝึกเขียนหนังสือให้ดีทุกวัน

       ในขณะนั้น เสียงของหลี่หรงเจ๋อ หัวหน้ากองผลิตก็ดังขึ้นจากนอกลานบ้าน “สหายเซียวหยวนซิน สหายเซียวหยวนซิน”

       เซียวหยวนซินได้ยินเสียง ก็รีบวางฟืนในมือลงแล้วเดินออกไป “อ้าว หัวหน้ากองผลิตนี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

       หลี่หรงเจ๋อยิ้ม “น้องชายกับน้องสะใภ้คุณโทรมา บอกว่าจะให้ไปเมืองหลวงน่ะ เห็นว่าจะไปเปิดโรงตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆ แล้วให้พวกคุณไปทำงานที่นั่น”

       เซียวหยวนซินได้ยินดังนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความยินดีและตื่นเต้น “จริงหรือคะ?”

       “ผมจะฟังผิดไปได้อย่างไรเล่า ผมสั่งให้พวกเขารออีกห้านาทีแล้วโทรกลับมา ตอนนี้คุณรีบไปที่ทำการหมู่บ้านเพื่อรอโทรศัพท์เถอะ”

       คำพูดของหลี่หรงเจ๋อเพิ่งจะจบ เซียวหยวนซินก็วิ่งออกไปทันที วิ่งตรงไปยังที่ทำการหมู่บ้าน โดยลืมแม้แต่หลิวหยวนหยวนที่กำลังทำการบ้านอยู่ในห้องโถง

       แต่หลิวหยวนหยวนพอได้ยินเสียงก็วิ่งออกมาแล้ว เธอมุ่งตรงไปหาหลี่หรงเจ๋อ “คุณลุงหลี่ หนูจะไปรับโทรศัพท์ด้วยค่ะ”

       หลี่หรงเจ๋อกำลังจะเดินจากไป พอได้ยินคำพูดของหลิวหยวนหยวน ก็รีบจูงมือเล็กๆ ของเธอ “ไปสิ เราไปรับโทรศัพท์ด้วยกัน”

       เซียวหยวนซินเพิ่งมาถึงที่ทำการหมู่บ้าน ไฟในห้องก็เปิดอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

       เซียวหยวนซินตื่นเต้นจนใช้เสื้อผ้าเช็ดมือ แล้วจึงค่อยๆ รับโทรศัพท์

       เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงหวานใสของซูเจียวเจียวก็ดังขึ้นจากปลายสาย “สวัสดีค่ะ

       เซียวหยวนซินตื่นเต้นจนมือสั่น โทรศัพท์เกือบหลุดมือไปแล้ว แต่โชคดีที่เธอกำมันไว้แน่น

       โทรศัพท์นี่มันได้ยินเสียงจากอีกฝั่งจริงๆ ด้วยนะ!

       เมื่อก่อนเธอไม่เคยได้จับโทรศัพท์เลย เคยเห็นแต่หัวหน้ากองผลิตรับสาย ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะได้จับโทรศัพท์ด้วยตัวเอง!

       “สวัสดีเจียวเจียว! นี่ฉันเอง หยวนซิน!” เซียวหยวนซินตื่นเต้นจนเสียงสั่นไปหมด ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุขและความตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว

       “พี่หยวนซิน!”

       ซูเจียวเจียวได้ยินเสียงของเซียวหยวนซินก็ดีใจมาก “พี่หยวนซิน พี่สบายดีไหมคะ? หยวนหยวนเป็นยังไงบ้าง?”

       “ฉันสบายดี หยวนหยวนก็สบายดี แล้วเธอล่ะ? เธออยู่กับอาหมิงที่จิงเฉิงเป็นยังไงบ้าง ยังชินอยู่หรือเปล่า? ที่นั่นหนาวไหม? พวกเธอต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆ นะ…”

       ฟังเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเซียวหยวนซิน ซูเจียวเจียวก็ดีใจมาก “ค่ะ ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันกับอาหมิงจะดูแลตัวเอง พี่ก็เช่นกันนะคะ ตอนนี้อากาศยังหนาวอยู่ อย่าใช้น้ำเย็นล้างหน้าล้างเสื้อผ้าบ่อยๆ นะคะ ผสมน้ำร้อนลงไปบ้าง จะได้ไม่เป็นแผลหิมะกัด”

       ทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่ง จนหลิวหยวนหยวนที่อยู่ข้างล่างเริ่มกระวนกระวาย “แม่คะ หนูจะคุยโทรศัพท์ด้วย หนูจะคุยกับคุณน้าสะใภ้ด้วย!”

       เซียวหยวนซินยิ้มแล้วยื่นโทรศัพท์ให้หลิวหยวนหยวน

       หลิวหยวนหยวนรับโทรศัพท์มาก็รีบร้องออกมาอย่างกระตือรือร้น “คุณน้าสะใภ้!”

       “หยวนหยวน!”

       “คุณน้าสะใภ้! หนูคิดถึงคุณน้าสะใภ้มากเลยค่ะ!”

       ซูเจียวเจียวถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง “คุณน้าก็คิดถึงหยวนหยวนมากเลยนะ! หยวนหยวนช่วงนี้อยู่บ้านทำอะไรบ้างจ๊ะ?”

       “หนูกินข้าวทุกวัน เขียนการบ้านตรงเวลาด้วยค่ะ แล้วก็คุณน้าสะใภ้คะ หนูสระผมกับอาบน้ำเองเป็นแล้วนะคะ ตอนนี้หนูเก่งมากเลยค่ะ!” หลิวหยวนหยวนเล่าเรื่องที่เธอทำ และเรื่องที่เธอเรียนรู้มาทีละเรื่องเหมือนกำลังอวดสมบัติ

       เซียวหยวนซินเร่ง “หยวนหยวน พูดน้อยๆ หน่อยนะ ถ้าพูดมาก คุณน้าสะใภ้ต้องเสียค่าโทรศัพท์เยอะนะ”

       “โอ๊ะ! จริงด้วยๆ!” หลิวหยวนหยวนทำท่าเหมือนเพิ่งจะเข้าใจ แล้วพูดกับปลายสาย “คุณน้าสะใภ้คะ หนูคุยกับคุณน้าสะใภ้ไม่ได้แล้วค่ะ ไม่งั้นคุณน้าสะใภ้ต้องเสียค่าโทรศัพท์เยอะ หนูจะเขียนจดหมายไปหาคุณน้าสะใภ้นะคะ ตอนนี้หนูเขียนหนังสือได้เยอะแล้ว!”

       “ดีมาก หยวนหยวนของพวกเราเก่งจริงๆ!” ซูเจียวเจียวชื่นชม

       หลิวหยวนหยวนจำใจยื่นโทรศัพท์ให้เซียวหยวนซิน ดวงตาคู่สวยฉ่ำไปด้วยน้ำตาแห่งความอาวรณ์

       แม้เด็กน้อยจะคิดถึงคุณน้าสะใภ้มาก และยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากจะคุย แต่เธอก็ไม่อยากให้คุณน้าสะใภ้ต้องเสียเงินเยอะ

       ค่าโทรศัพท์มันแพงเกินไป!

       ใช่แล้ว กลับไปเธอจะต้องเขียนจดหมายไปหาคุณน้าสะใภ้!

       เซียวหยวนซินถาม “เจียวเจียว ฉันได้ยินหัวหน้ากองผลิตบอกว่าเธอเรียกพวกเราไปจิงเฉิง? เรื่องโรงตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆ งั้นหรือ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

       ซูเจียวเจียวยิ้มแล้วอธิบายเรื่องราวให้ฟัง

       เซียวหยวนซินตั้งใจฟังอย่างจริงจัง กลั้นหายใจไม่กล้าพลาดแม้แต่คำเดียว จนกระทั่งซูเจียวเจียวพูดจบ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นจนขนลุกไปทั้งตัว!

จากชาติก่อนที่เคยใจร้ายผลักไสเขา...ชาตินี้ขอเปย์รักและสร้างความมั่งคั่งคืนให้หมดหัวใจ!
ย้อนเวลามาทั้งที เธอจะพลิกชีวิตชาวนาหนุ่มให้รวยขึ้นแท่นเศรษฐีได้สะใจขนาดไหน?
กดเข้า Kawebook แล้วเปิดโหมดคลั่งรักตอนถัดไปได้ก่อนใคร >> https://kawebook.co/uwQ4g