บทที่ 26 หวังจะไถเงิน

        มารดาของหลี่เอ้อร์โก่วมีบุตรสี่คน คนแรกเป็นบุตรชาย แต่ก่อนคลอด นางหลี่ไปขุดหัวไผ่ในน้ำ ตอนนั้นบ้านยากจนมาก ไม่มีคนทำงาน นางหลี่จึงต้องแบกท้องโตไป ผลคือเพราะแช่อยู่ในน้ำนานเกินไป เด็กที่คลอดออกมาจึงสมองไม่ดี เป็นคนปัญญาอ่อน

       ต่อมาคลอดอีกสองคน แต่เป็นบุตรสาวทั้งคู่

       จนกระทั่งคลอดหลี่เอ้อร์โก่วออกมา แต่เพราะคลอดก่อนกำหนด หลี่เอ้อร์โก่วเกิดมาก็สุขภาพไม่ดี เลี้ยงยากมาก จึงตั้งชื่อว่าหลี่เอ้อร์โก่วในภายหลัง

       ว่ากันว่าชื่อยิ่งต่ำต้อยเท่าไร ก็จะยิ่งเลี้ยงง่ายเท่านั้น

       และแล้วหลี่เอ้อร์โก่วก็เติบโตมาได้อย่างปลอดภัย หลี่ฟู่และนางหลี่ทะนุถนอมเขาประหนึ่งดวงใจเสมอมา ในอนาคตก็หวังพึ่งหลี่เอ้อร์โก่วจะดูแลปรนนิบัติยามแก่ชรา

       หลี่เอ้อร์โก่วเบ้ปาก “ก็เพราะเซียวหยวนหมิงนั่นแหละ!”

       พอนางหลี่ได้ยินก็กล่าวอย่างเหยียดหยาม “ฉันนึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็เซียวหยวนหมิงนั่นเอง! ความสามารถเขามีเพียงเท่านั้น ถูกสตรีครอบงำจนเสียคน ทำงานหนักราวกับสัตว์เดรัจฉานยังหลงระเริงว่าตนเองได้ครอบครองสิ่งล้ำค่า ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกที่วันๆ จะเอาแต่ซักผ้าทำกับข้าว โชคดีนะที่แกไม่ได้แต่งงานกับซูเจียวเจียว”

       หลี่เอ้อร์โก่วพยักหน้าหงึกหงัก

       นางหลี่ยิ้ม “ลูกรักอย่าเพิ่งโมโหไปเลย คอยดูเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปช่วยลูกแก้แค้น!”

       หลี่เอ้อร์โก่วขมวดคิ้ว “แม่จะช่วยผมยังไง?”

       “เรื่องนี้ลูกไม่ต้องยุ่งหรอก” พูดจบ นางหลี่ก็สะพายถังอุจจาระขึ้นบ่าอีกครั้ง แล้วเดินจากไป

       นางหลี่รดปุ๋ยผักจนทั่วทุกแปลง จากนั้นจึงสะพายถังอุจจาระเปล่าไปยังริมแม่น้ำ

       ทางด้านนี้ เซียวหยวนหมิงซักผ้าเกือบเสร็จแล้ว เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายของการล้าง ก็จะเสร็จสิ้น แต่แล้วเขาก็เห็นมารดาของหลี่เอ้อร์โก่วสะพายถังอุจจาระเปล่าเดินมา

       พอเธอเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นเหม็นก็พลันโชยมาจนแสบจมูก

       “ป้าหลี่ครับ ป้าจะล้างถังอุจจาระก็ไปล้างทางด้านล่างสิครับ ทำไมถึงได้ขึ้นมาข้างบนนี้ล่ะครับ”

       เวลานั้นมีคนจำนวนมากกำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ แถมยังมีผู้ชายหลายคนถอดเสื้อเหลือแต่กางเกงขาสั้นยืนอาบน้ำอยู่ในแม่น้ำอีกด้วย อากาศตอนนี้ยังคงร้อนอบอ้าว หลังเลิกงานเหงื่อออกท่วมตัว การเช็ดล้างตัวก็ช่วยให้คลายร้อนได้มาก

       ทุกคนที่เห็นนางหลี่ต่างก็ส่งเสียงบ่นอย่างไม่พอใจ

       นางหลี่เบ้ปากอย่างดูแคลน “มันจะอะไรนักหนา ใครบ้านไหนไม่มีถังอุจจาระบ้าง? พวกแกไม่เข้าส้วมกันหรือไง?”

       ป้าหวังทนไม่ไหว จึงโต้เถียงกับนางหลี่ “จะล้างถังส้วมก็ควรไปล้างที่ปลายน้ำเองเสียด้วยซ้ำ! ทำไมถึงทำตัวแบบนี้เล่า!”

       ป้าหวังก็คือมารดาของหลี่ต้าเฉวียน

       “ด้านล่างทุกคนก็จับจองกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง น้ำข้างบนก็สะอาดกว่าตั้งเยอะ” นางหลี่ไม่ยอมถอย พลางโยนถังอุจจาระขนาดใหญ่ลงแม่น้ำโดยตรงแล้วเริ่มล้างทำความสะอาด

       ทุกคนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนถอยออกไป ผู้ที่กำลังซักผ้าก็หยุดซัก ผู้ชายหลายคนที่กำลังอาบน้ำก็รีบขึ้นฝั่ง

       พวกเขากำลังซักผ้า อาบน้ำอยู่ด้านล่าง แต่เธอกลับล้างถังอุจจาระอยู่ด้านบน มันไม่ใช่การจงใจทำให้คนอื่นขยะแขยงหรอกหรือ?

       ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเสื้อผ้าและตัวจะไม่สะอาด แต่ตอนนี้กลายเป็นอาบสิ่งสกปรกน่าขยะแขยงไปทั่วร่างแทน

       ป้าหวังโกรธจนหน้าเขียว “หลี่จินฮวา นางบ้านี่! วันๆ เอาแต่ก่อเรื่อง!”

       นางหลี่หรือหลี่จินฮวา แค่นเสียงอย่างดูแคลน “น้ำในแม่น้ำนี้ไม่ใช่ของบ้านหล่อนนี่ ฉันอยากจะล้างตรงไหนก็ล้าง หล่อนมีสิทธิ์มาห้ามฉันหรือไง?”

       ป้าหวังโกรธจนสีหน้ายิ่งบึ้งตึงขึ้นอีกหลายส่วน สุดท้ายก็ต้องคว้าเสื้อผ้าของตัวเองกลับไปพร้อมกับบ่นพึมพำ

       ทุกคนต่างก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากลงไม้ลงมือ จึงได้แต่ด่าทอสองสามคำแล้วจากไป

       นางหลี่ทำท่าไม่สนใจสิ่งใด ยังคงล้างถังอุจจาระต่อไปอย่างหน้าด้านๆ และไม่ลืมที่จะเลิกคิ้วมองเซียวหยวนหมิงอย่างหยิ่งผยอง

       ใครใช้ให้ไอ้ตัวซวยนี่กล้ามาแกล้งลูกชายของฉันกัน!

       ฉันจะต้องทำให้มันขยะแขยงจนตายไปเลย!

       ส่วนคนอื่นๆ ที่โดนลูกหลงไปด้วยนั้น ก็เป็นเพราะเซียวหยวนหมิง ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!

       เซียวหยวนหมิงเก็บเสื้อผ้าขึ้นมานานแล้วตั้งแต่หลี่จินฮวาเริ่มล้างถังอุจจาระ เขานั้นเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ไม่เหมาะที่จะทะเลาะวิวาทกับผู้หญิง

       เขาจึงอุ้มกะละมังซักผ้าเดินขึ้นไปด้านบนที่ไกลออกไป

       เขาเพิ่งเดินออกไปไม่นาน หลี่จินฮวาก็ลื่นล้ม ‘ตูม’ ลงไปในน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอสำลักกลืนน้ำเข้าไปอึกใหญ่

       “ฮ่าๆๆ ...”

       ผู้คนริมฝั่งแม่น้ำที่ยังเดินไม่ไกลนัก เมื่อเห็นฉากนี้ ก็พากันหัวเราะเสียงดังลั่น

       “สมน้ำหน้า!”

       “ถุย! นี่แหละคือผลกรรม! กินน้ำที่ตัวเองล้างถังอุจจาระเอง ฮ่าๆๆ ...”

       ป้าหวังก็อุ้มกองผ้า หัวเราะอย่างมีความสุข “คนชั่วสวรรค์จะจัดการเอง ดูซิว่าคราวหน้าจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายอีกไหม”

       หลี่จินฮวาดิ้นรนอยู่ในน้ำสองสามครั้ง แม่น้ำไม่ได้ลึกมาก แค่ระดับเอวเท่านั้น ไม่นานเธอก็ปีนขึ้นมาได้ในที่สุด ร่างกายเปียกโชกขึ้นฝั่ง

       หลี่จินฮวาฟุบตัวลงข้างแม่น้ำแล้วอาเจียน พอคิดถึงน้ำสกปรกที่ตัวเองกลืนเข้าไป เธอก็รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหว อาเจียนออกมาอย่างหนักจนแทบจะอาเจียนเอาดีออกมาหมดแล้ว

       ทุกคนหัวเราะกันอย่างท้องคัดท้องแข็ง หัวเราะกันอย่างสาแก่ใจ

       เซียวหยวนหมิงกำลังจะจากไป แต่ก็เห็นหลี่จินฮวาจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน แล้วพุ่งเข้ามาหาเขา “ก็แกนั่นแหละที่ทำให้ฉันตกน้ำ! ห้ามไปไหนเด็ดขาด!”

       เซียวหยวนหมิงขมวดคิ้ว แล้วโยกตัวหลบไปด้านข้าง ร่างของหลี่จินฮวาจึงพลาดเป้าพลัดตกลงไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนปากแตกเลือดออก แถมตอนนี้ร่างกายเธอยังเต็มไปด้วยโคลน ดูแล้วน่าสังเวชใจเป็นที่สุด

       “โอ๊ย! ฉันถูกทำร้าย! เซียวหยวนหมิง ไอ้ตัวซวยนี่ทำร้ายฉัน! ไม่เพียงแต่จงใจผลักฉันตกน้ำ ยังทำร้ายฉันจนปากแตกเลือดไหล... โอ๊ย ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!” หลี่จินฮวาเริ่มกรีดร้องเสียงดัง นี่คือการแสดงขั้นสุดยอดของกลยุทธ์เรียกร้องความสนใจที่ว่า 'ร้องไห้ โวยวาย และขู่จะผูกคอตาย'

       สีหน้าของเซียวหยวนหมิงพลันเย็นชาลง

       ป้าหวังขยับมุมปากอย่างพูดไม่ออก “หลี่จินฮวา คิดจะไถเงินก็ต้องมีหลักฐานหน่อยสิคะ? พวกเราที่อยู่ตรงนี้เห็นกันจะจะ ว่าคุณเซียวหยวนหมิงไม่ได้แตะตัวคุณเลยสักนิด คุณตกน้ำไปเองชัดๆ แต่กลับมาโทษคนอื่น”

       “เมื่อกี้คุณก็เป็นฝ่ายจะเข้าไปทำร้ายคนอื่นเอง พอพลาดเป้าก็ไปชนกับหินจนปากแตกเลือดไหล อย่าริอ่านใส่ความกันเลย!”

       “ใช่ๆ! พวกเราก็เห็นกันชัดเจน!”

       คนหลายคนที่ยังไม่ไปไหนก็พากันช่วยพูด

       เซียวหยวนหมิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ทุกคนช่วยพูดแทนเขา เพราะฐานะทางบ้านของเขาไม่ดี คนในหมู่บ้านจึงไม่ค่อยอยากคุยกับบ้านเขามากนัก กลัวว่าจะถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ที่สนับสนุนเจ้าของที่ดิน

       แต่ตอนนี้ทุกคนกลับพูดเพื่อเขา

       ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการกระทำของหลี่จินฮวาเมื่อครู่ไปสร้างความไม่พอใจให้กับทุกคน

       หลี่จินฮวารีบลุกขึ้น ดวงตาจ้องมองป้าหวังและคนอื่นๆ อย่างดุร้าย “พวกแกจะไปรู้อะไร! พวกแกเดินนำหน้าไปก่อนแล้ว ไม่ได้เห็นชัดๆ เลยสักนิด! เป็นเซียวหยวนหมิงผลักฉันชัดๆ! ถ้าไม่ใช่เขาผลักฉัน ฉันจะตกน้ำไปได้ยังไง? ฉันจะไปหาเรื่องเขาทำไม? แล้วฉันจะล้มลงปากแตกได้ยังไง! ฉันไม่สนหรอกนะ เรื่องนี้เซียวหยวนหมิงต้องรับผิดชอบ!”

       เธอได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เซียวหยวนหมิงจับกระต่ายป่าได้สองตัว กินไปแล้วหนึ่งตัว และอีกตัวหนึ่งกำลังเลี้ยงอยู่

       หลี่จินฮวาเท้าสะเอว หันไปมองเซียวหยวนหมิงแล้วกล่าวว่า “ฉันเลือดไหลเยอะขนาดนี้ เซียวหยวนหมิง แกต้องชดใช้เป็นกระต่ายป่าที่บ้านแกให้ฉันบำรุงร่างกาย”

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^