บทที่ 38 คนเนรคุณ [1]

        อย่างน้อยก็ได้เนื้อหมูมา ถ้าเซียวหยวนหมิงไม่ฆ่าหมูป่า พวกเขาคงไม่มีเนื้อแบ่งกันกินหรอก

       ตอนนี้ทุกคนต่างรู้สึกซาบซึ้งใจเซียวหยวนหมิงเป็นอย่างมาก

       แต่ก็มีบางคนปากร้าย ช่างคิดเล็กคิดน้อย

       อย่างเช่นหลี่จินฮวา มารดาของหลี่เอ้อร์โก่ว เนื่องจากตอนนี้ครอบครัวของเธอมีคนน้อยลง ลูกสาวทั้งสองต่างออกเรือนไปหมดแล้ว เหลือเพียงหลี่จินฮวา นายหลี่ หลี่เอ้อร์โก่ว และลูกชายคนโตที่ปัญญาอ่อนอีกหนึ่งคน รวมเป็นสี่คนในครอบครัว ดังนั้นบ้านของเธอจึงได้รับเนื้อหมูแค่สองชั่งเท่านั้น

       เนื่องจากหลี่ต้าวั่ง ลูกชายคนโตของหลี่จินฮวาเกิดมาปัญญาอ่อน จนป่านนี้ยังทำงานไม่ได้ อายุยี่สิบเก้าแล้ว ทว่าเอาแต่จะกินอย่างเดียว ไม่มีแรงงาน จึงได้แต่คำนวณอาหารและแต้มคะแนนงานตามเกณฑ์สัดส่วนประชากรขั้นต่ำเท่านั้น

       อันที่จริง นี่ก็เป็นการดูแลเป็นพิเศษจากกองผลิตแล้ว คิดว่าครอบครัวหลี่จินฮวายากจน มีลูกชายปัญญาอ่อนที่ต้องดูแล ปีละหลายครั้งก็จะมีการแบ่งปันธัญพืชให้เธอมากขึ้น แม้ชาวบ้านจะกระซิบกระซาบ แต่ก็เข้าใจได้

       แต่ถึงกระนั้น หลี่จินฮวาก็ยังไม่พอใจ

       ตลอดทางกลับบ้าน เธอบ่นพึมพำไม่หยุด

       กลับมาถึงบ้าน หลี่จินฮวายังไม่หายโมโห ฟาดเนื้อหมูสองชั่งที่ได้มาลงบนเขียง

       นายหลี่เห็นเข้าจึงถามว่า “นี่ไม่ใช่เนื้อหมูป่าที่ได้มาดีแล้วหรือไง ทำไมถึงโกรธขนาดนี้?”

       กองผลิตฉางซิง เดิมชื่อหมู่บ้านตระกูลหลี่ ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นกองผลิตฉางซิง

       ดังนั้นคนในหมู่บ้านจึงใช้แซ่หลี่สืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน ส่วนคนแซ่อื่นๆ ส่วนใหญ่ย้ายเข้ามาทีหลัง

       เช่น ครอบครัวเซียวหยวนหมิง เมื่อก่อนก็เป็นบรรพบุรุษที่หนีภัยมาอยู่ที่นี่ แล้วก็ปักหลักสร้างครอบครัวอาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคนแล้ว

       หลี่จินฮวาโกรธจัด “ดีอะไรกัน! บ้านฉันได้เนื้อแค่สองชั่ง ไม่พอกินหรอก! ไอ้ตัวซวยเซียวหยวนหมิงดันได้ขาหมูมาตั้งข้างหนึ่ง คุณไม่เห็นเนื้อตรงขาหมูนั้นหรอกหรือไง มีตั้งเจ็ดสิบแปดสิบชั่ง แถมยังมีน้ำมันหมูอีกห้าชั่ง! เป็นคนในกองผลิตเดียวกัน ทำไมไอ้เซียวหยวนหมิงถึงได้แบ่งไปเยอะขนาดนั้น!”

       ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ ยิ่งรู้สึกไม่ยุติธรรม เธอโกรธจนด่าออกมา “ไม่ได้แล้ว! ฉันต้องไปหาหัวหน้ากองผลิตเพื่อถกเถียงให้รู้เรื่อง! ครอบครัวเซียวหยวนหมิงมีภูมิหลังไม่ดี แต่กลับได้ส่วนแบ่งเนื้อมากมาย นี่มันยุติธรรมแล้วหรือ!”

       หลี่ต้าวั่งมองเนื้อหมูป่าบนเขียงก็น้ำลายไหลย้อย ดวงตาเป็นประกาย “เนื้อ! เนื้อ! เนื้อ! ผมอยากกินเนื้อ! ผมอยากกินเนื้อ!”

       หลี่จินฮวาโกรธจนทำอะไรไม่ถูก ด่าว่า “กินอะไรกัน! วันๆ ก็เอาแต่กินๆๆ! ทำไมฉันถึงอาภัพขนาดนี้ ต้องมีลูกชายโง่ๆ แบบนี้!”

       จะทิ้งก็ทิ้งไม่ได้ ที่สำคัญลูกชายโง่ๆ ร่างกายยังแข็งแรงดีอยู่เลย ในใจก็อดที่จะสงสารไม่ได้ จึงทำได้แค่เลี้ยงดูไปวันๆ

       หลี่เอ้อร์โก่วเหลือบมองพี่ชายของตนด้วยความดูถูก แล้วก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจตามมา “นั่นสิ! เป็นคนในกองผลิตเดียวกันแท้ๆ แต่ทำไมไอ้เซียวหยวนหมิงถึงได้เนื้อเยอะขนาดนั้น! แม่ครับ ผมจะไปกับแม่ ไปหาหัวหน้ากองผลิตเพื่อเอาคำตอบ!”

       พอพูดถึงเนื้อ หลี่เอ้อร์โก่วก็น้ำลายไหลจะทนไม่ไหว

       เขาไม่ได้กินเนื้อมานานแค่ไหนแล้ว!

       ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว!

       “ดี! ไปกันเลย!” หลี่จินฮวาหันหลังเดินออกไปด้วยความดุดันแน่วแน่

       พอคิดถึงเนื้อเจ็ดสิบแปดสิบชั่งที่ไปอยู่ในบ้านเซียวหยวนหมิง หลี่จินฮวาก็รู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน ราวกับมีใครเอามีดมากรีดเนื้อของเธอ

       นายหลี่รีบดึงเธอไว้ “หมูป่าตัวนั้นเซียวหยวนหมิงเป็นคนฆ่าเองคนเดียว เขายังได้รับบาดเจ็บด้วย การที่กองผลิตจะแบ่งเนื้อหมูป่าให้เขามากขึ้นก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง? อีกอย่าง ถ้าไม่มีเซียวหยวนหมิง พวกเราก็ไม่มีเนื้อหมูป่าให้กินหรอก”

       ถึงแม้สองชั่งจะน้อยไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ได้เนื้อมากินตั้งมื้อหนึ่ง

       นึกไม่ถึงว่าเมียรักจะไม่รู้จักพอถึงเพียงนี้ ยังริอ่านจะไปอาละวาดกับหัวหน้ากองผลิตอีก!

       หลี่จินฮวาเห็นสามีไม่เพียงแต่ไม่เข้าข้างเธอ ไม่ด่าเซียวหยวนหมิงพร้อมกับเธอ แต่ยังจะเข้าข้างเซียวหยวนหมิงอีก ทันใดนั้นก็โกรธจนควันออกหู ยื่นมือไปบิดเอวนายหลี่สุดแรง “ดีมาก ไอ้หลี่เป่าซู่ แกนี่มันชักศึกเข้าบ้าน เข้าข้างคนอื่น!”

       หลี่เป่าซู่ร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ก็ไม่กล้าต่อต้าน ยังคงพูดว่า “ผมพูดตามความจริง ต่อให้คุณไปหาหัวหน้ากองผลิตก็ไม่มีประโยชน์ หัวหน้ากองผลิตจะแบ่งเนื้อให้คุณเพิ่มอีกกี่ชั่ง? การแบ่งเนื้อก็คิดตามจำนวนหัวคน ใครใช้ให้บ้านเราคนน้อยเล่า ได้เนื้อสองชั่งก็พอแล้ว มีกินยังดีกว่าไม่มีกิน”

       พอกล่าวจบ หลี่จินฮวาก็บิดแรงขึ้นอีกหลายส่วน ทำให้หลี่เป่าซู่เจ็บจนทนไม่ไหวร้องออกมา

       หลี่จินฮวาบิดไปพลาง ด่าไปพลาง “ก็เพราะคุณมันไม่ได้เรื่อง! ตั้งแต่ฉันแต่งงานกับคุณ ฉันเคยใช้ชีวิตดีๆ สักวันไหม วันๆ กินแต่รำกับผัก ฉันจะอ้วกอยู่แล้ว! แล้วไอ้พวกตัวกินเงินนั่น ออกเรือนไปแล้ว ยังไม่รู้จักมาดูแลแม่บ้างเลย ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!”

       หลี่เป่าซู่เจ็บจนทนไม่ไหว ผลักหลี่จินฮวาออกไปทันที “คุณนี่มันไม่มีเหตุผล!”

       ไม่ผลักก็ดีอยู่แล้ว พอผลักออกไป หลี่จินฮวาก็ร้องไห้โวยวายทันที เสียงดังจนเพื่อนบ้านข้างเคียงได้ยินกันหมด

       บังเอิญว่าบ้านข้างๆ คือบ้านของป้าหวังและลูกชาย หลี่ต้าเฉวียน

       ป้าหวังย้ายมาจากหมู่บ้านข้างเคียง พ่อของหลี่ต้าเฉวียนชื่อหลี่เจี้ยนกั๋ว ถึงแม้ชื่อจะดี แต่ก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรมากนัก วันๆ เอาแต่ทำนาหาเลี้ยงชีพ แต่หลี่เจี้ยนกั๋วเป็นคนซื่อสัตย์ ครอบครัวก็ขยันขันแข็ง ชีวิตก็ถือว่าพอไปได้

       หลี่ต้าเฉวียนถึงแม้จะเรียนมัธยมไม่จบ แต่อย่างน้อยก็เรียนจบชั้นประถมมาแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงาน

       ลูกชายคนโตแต่งงานแล้ว มีลูกสาวสองคน คนหนึ่งอายุห้าขวบ อีกคนสามขวบ ที่บ้านก็ไม่ได้รังเกียจลูกสาว เลี้ยงดูเท่าเทียมกัน

       ส่วนลูกสาวคนเล็กของหลี่เจี้ยนกั๋วและป้าหวัง เมื่อสองเดือนก่อนก็ได้ฝากคนส่งไปเรียนตัดเย็บที่ร้านตัดเสื้อในตัวอำเภอแล้ว

       โดยรวมแล้วครอบครัวนี้ก็ใช้ชีวิตได้ดี ตอนนี้หลี่เจี้ยนกั๋วและป้าหวังได้ยินเสียงโวยวายทะเลาะกันจากข้างบ้าน ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากอย่างเอือมระอา

       ป้าหวังพูดอย่างดูถูก “ฉันว่านางหลี่จินฮวาคงจะอิ่มเกินไป ไม่มีอะไรทำก็หาแต่เรื่อง!”

       หลี่เจี้ยนกั๋วพยักหน้าเห็นด้วย “ก็แค่นั่งว่างๆ ไม่ได้ทำอะไร ได้เนื้อตั้งสองชั่งครึ่งแล้ว ยังไม่พอใจอีก”

       เพราะครอบครัวของเขามีคนเยอะ มีถึงเจ็ดคน ได้รับเนื้อหมูสี่ชั่ง แต่เนื่องจากคนเยอะ กินกันคนละคำก็หมดแล้ว

       อันที่จริงแล้ว ทุกครอบครัวก็ได้เท่ากันหมด ทุกคนต่างก็พอใจ มีแต่ครอบครัวหลี่จินฮวาเท่านั้นที่โวยวายมากที่สุด

       เสียงทะเลาะกันของบ้านข้างๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ

       ดังไปถึงบ้านของลู่เหว่ยหมินที่อยู่ถัดไปอีก

       ทุกคนได้ยินเสียงโวยวายของหลี่จินฮวา ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไม่รู้จักบุญคุณคนเอาเสียเลย

       มีเนื้อกินก็ดีเท่าไรแล้ว นี่เป็นเนื้อที่ได้มาเฉยๆ ไม่อย่างนั้นถ้าไปซื้อที่ตัวอำเภอ ก็ต้องใช้บัตรแลกเนื้อ แถมหมูป่ายังราคาประมาณเจ็ดสิบแปดหยวนต่อชั่งด้วย

       เนื้อสองชั่งกว่าๆ ก็ราคาเกือบสองหยวนแล้ว

       ช่างไม่รู้จักพอเสียจริง!

       ในที่สุด หลี่เป่าซู่ก็ห้ามหลี่จินฮวาไม่ได้ หลี่จินฮวาพาหลี่ต้าวั่งลูกชายปัญญาอ่อน และหลี่เอ้อร์โก่วลูกชายคนเล็ก ไปที่บ้านของหลี่เกินเซิงเพื่อก่อเรื่อง

       ตอนนี้หลี่เกินเซิงเพิ่งจะทำธุระเสร็จ เหนื่อยจนเท้าแทบไม่ติดพื้น แถมยังต้องมาโดนหาเรื่องอีก ก็โกรธจัด ชี้หน้าหลี่จินฮวา แล้วด่าว่า “ทุกครอบครัวก็แบ่งแบบนี้ ถ้าคุณไม่พอใจ ก็ไปฆ่าหมูป่าเองสิ! ถึงตอนนั้นผมจะแบ่งเนื้อให้คุณสามสิบสี่สิบชั่งเอง!”

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^