บทที่ 44 การจัดเลี้ยง

        ครั้งนี้แม้เซียวหยวนหมิงจะรู้ว่าซูเจียวเจียวได้พูดคุยและยืมหนังสือจากฮั่วเจี้ยนจง แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคืองเลยสักนิด

       เพราะเขารู้แก่ใจดีว่าเจียวเจียวกับยุวชนฮั่วบริสุทธิ์ใจต่อกัน

       ตอนนี้เจียวเจียวเป็นภรรยาของเขา ทั้งยังดีต่อเขาเช่นนี้ เขาควรจะเชื่อใจเจียวเจียวโดยไม่มีเงื่อนไข!

       ซูเจียวเจียวเอาหนังสือไปวางตรงหน้าเขา “ว่างๆ เรามาอ่านด้วยกันนะคะ”

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า “ได้สิ”

       เรื่องที่เจียวเจียวขอให้เขาทำ เขาไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง

       ...

       สามวันต่อมา บาดแผลของเซียวหยวนหมิงก็ดีขึ้นเกือบสมบูรณ์ เพราะร่างกายที่แข็งแรงทำให้เขาฟื้นตัวเร็วกว่าคนอื่นมาก

       ทั้งคู่ช่วยกันชำแหละกระต่ายที่เลี้ยงไว้หลายวันในลานบ้าน ซูเจียวเจียวดูแลกระต่ายตัวนี้อย่างพิถีพิถันทุกวัน เจ้ากระต่ายจึงอ้วนขึ้นมาก ทั้งยังเนื้อแน่นขึ้นอีกด้วย

       ส่วนไก่ป่าที่ถูกมัดขาและตัดปีกไว้ยังคงถูกเลี้ยงดูอยู่ ซูเจียวเจียวตั้งใจว่ารอให้เซียวหยวนหมิงหายดีแล้วค่อยพาไปเยี่ยมเซียวหยวนซินที่กองผลิตข้างๆ

       เซียวหยวนหมิงรับหน้าที่ชำแหละกระต่าย ทำความสะอาดเครื่องใน และล้างผัก ส่วนซูเจียวเจียวก็ก่อไฟทำอาหาร

       ข้าวถูกหุงอยู่ในหม้อด้านใน ส่วนหม้อด้านนอกใช้ผัดกับข้าวพอดี จะได้ทำสองอย่างพร้อมกันไม่เสียเวลา

       กระต่ายป่าตัวใหญ่ถูกนำไปตุ๋นด้วยน้ำแดง เมื่อใกล้สุกก็ใส่กะหล่ำปลีและหัวไชเท้าลงไป ตุ๋นจนหอมกรุ่น

       เมื่อกระต่ายตุ๋นเสร็จ ก็ตักออกมาจนเต็มกะละมังเคลือบใบใหญ่ และเริ่มล้างในกะละมังขนาดเท่ากะละมังล้างหน้าอีกครั้งจนสะอาดหมดจด

       ซูเจียวเจียวอดไม่ได้ที่จะสูดกลิ่นหอมเข้าไปเฮือกใหญ่ เธอใช้ฝาปิดกะละมังไว้เพื่อไม่ให้ความร้อนระเหยไป จากนั้นก็นำกะละมังไปวางบนเตาด้านในที่กำลังหุงข้าวอยู่ ยังคงมีไอร้อนระอุ

       จากนั้นซูเจียวเจียวก็ทำไข่ผัดพริก หมูผัดพริกชี้ฟ้า และฟักทองผัดอีกสองสามอย่าง สุดท้ายก็ยำแตงกวาอีกหนึ่งชามใหญ่

       อากาศร้อนๆ กลับจากทำงาน ได้กินยำแตงกวาก็ชื่นใจดี

       แตงกวาหั่นเป็นแผ่นบางๆ สะเด็ดน้ำ แล้วใส่เกลือ ผงชูรส พริกป่น น้ำส้มสายชู และเครื่องปรุงอื่นๆ รสชาติกรอบอร่อยจนหยุดกินไม่ได้เลย

       ซูเจียวเจียวชิมไปหลายชิ้น ก็หยุดกินไม่ได้จริงๆ

       ขณะที่ซูเจียวเจียวกำลังทำอาหาร เซียวหยวนหมิงก็เฝ้าดูอยู่ข้างๆ จดจำทุกขั้นตอนไว้ในใจ เขาตั้งใจจะเรียนทำอาหารให้ดี เพื่อที่ในอนาคตจะได้ทำอาหารให้เจียวเจียวกิน

       ไม่ควรให้เจียวเจียวทำอาหารอยู่ฝ่ายเดียว

       ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ซูเจียวเจียวให้เซียวหยวนหมิงไปตามป้าหวัง หลี่ต้าเฉวียน และลู่เหว่ยหมินมาที่บ้านเพื่อกินข้าว ส่วนเธอก็ขึ้นไปที่บ้านพักยุวชนเพื่อตามจ้าวอวี้เฟินและฮั่วเจี้ยนจง

       คนกลุ่มหนึ่งล้อมวงนั่งอยู่รอบโต๊ะแปดเซียนด้านหน้าบ้าน มองดูกระต่ายตุ๋นสีแดงหอมกรุ่น แต่ละคนอดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ

       โดยเฉพาะหลี่ต้าเฉวียนกับลู่เหว่ยหมิน ทั้งคู่สูดน้ำลายฟุดฟิดพลางจ้องเขม็งไปยังเนื้อกระต่ายเต็มชามใหญ่

       หลี่ต้าเฉวียนกล่าวอย่างประหลาดใจ “เนื้อกระต่ายที่พี่สะใภ้ทำ หอมสุดๆ ไปเลย! ยังไม่ทันได้กิน ผมก็อดใจไม่ไหวแล้ว!”

       ลู่เหว่ยหมินพยักหน้าเห็นด้วย “ฝีมือทำอาหารขนาดนี้เทียบได้กับพ่อครัวในร้านอาหารรัฐสวัสดิการเลยนะครับ”

       แม้แต่จ้าวอวี้เฟินก็ยังไม่อาจละสายตาได้ ปากสูดน้ำลายฟุดฟิด รู้สึกราวกับน้ำลายจะไหลออกมาแล้ว

       หอม... หอมเกินไปแล้ว!

       ยังไม่ทันได้กิน ก็หอมจนอดใจไม่ไหวแล้ว!

       ซูเจียวเจียวจัดชามตะเกียบที่ล้างสะอาดแล้วพลางหัวเราะ “ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกค่ะ ทำแบบง่ายๆ อย่ารังเกียจกันเลยนะคะ ทุกคนรีบนั่งลงกินเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ”

       เซียวหยวนหมิงก็ชวนทุกคนให้นั่งลง

       สุดท้ายโต๊ะแปดเซียนก็ไม่พอนั่ง เด็กๆ จึงต้องแยกไปใช้โต๊ะเตี้ยๆ อีกตัวแทน และอาหารก็ถูกแบ่งไปบางส่วน

       ตอนนี้จึงกลายเป็นผู้ใหญ่นั่งโต๊ะหนึ่ง เด็กๆ นั่งอีกโต๊ะหนึ่ง

       เมื่อทุกคนเห็นข้าวที่ซูเจียวเจียวหุงซึ่งเป็นข้าวสารชั้นดี ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจและถอนหายใจว่าซูเจียวเจียวสมเป็นคนจากตัวเมืองมณฑลจริงๆ ที่ใจกว้างขนาดนี้!

       พวกเขาทำงานหนักทั้งปี ได้รับแต่ธัญพืชหยาบ ไม่เคยคิดที่จะซื้อข้าวสารชั้นดีมากินเลย นอกจากจะมีคนคลอดลูกที่บ้าน หรือช่วงเทศกาลเท่านั้นถึงจะยอมซื้อธัญพืชชั้นดีมากิน

       มื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ โชคดีที่ซูเจียวเจียวหุงข้าวไว้เยอะ แต่ก็กินจนหมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำแกงกระต่ายตุ๋นก็ยังถูกเลียจนหมดชาม

       หลี่ต้าเฉวียนมองซูเจียวเจียวด้วยดวงตาเป็นประกาย พลางกล่าวอย่างตื่นเต้น “พี่สะใภ้ครับ ฝีมือทำอาหารของคุณยอดเยี่ยมมาก! อาหมิงได้แต่งงานกับคุณนี่เป็นโชคดีของอาหมิงจริงๆ!”

       เล่นเอาเขาอยากจะรีบไปหาเมียทันทีเลย

       ลู่เหว่ยหมินก็กล่าวชมเชยพร้อมรอยยิ้ม “ไม่คิดว่าพี่สะใภ้จะมีความสามารถซ่อนเร้น ฝีมือทำอาหารดีขนาดนี้”

       ป้าหวังหัวเราะ “ใช่จ้ะ ใช่จ้ะ ฉันก็ไม่คิดว่ายุวชนซูจะมีฝีมือทำอาหารดีขนาดนี้ มีฝีมือแบบนี้แล้ว ต่อไปก็ไม่มีวันอดตายแล้ว”

       “โดยเฉพาะกระต่ายตุ๋น อร่อยจนฉันแทบจะลิ้นหลุดเลย”

       “แล้วก็ยำแตงกวาด้วย เดิมทีมันทำแบบนี้ก็ได้นี่เอง เปรี้ยวๆ กรอบๆ เย็นๆ กินตอนนี้กำลังดีเลย คราวหน้าพวกเรามาทำแบบนี้กันบ้างนะ”

       ความประหลาดใจในแววตาของจ้าวอวี้เฟินไม่น้อยไปกว่าคนอื่น เธอยังจำได้ว่าฝีมือทำอาหารของเจียวเจียวเมื่อก่อนก็งั้นๆ เอง! เมื่อไม่นานมานี้ที่บ้านพักยุวชน เธอก็เคยกินอาหารที่เจียวเจียวทำครั้งหนึ่ง ผ่านมาแค่เดือนเดียว ฝีมือทำอาหารของเจียวเจียวก็พัฒนาไปมากขนาดนี้แล้ว!

       เขาว่ากันว่าผู้หญิงก่อนแต่งงานทำอาหารไม่เป็น แต่หลังแต่งงานแล้วต้องเป็นให้ได้

       ดูท่าเจียวเจียวน่าจะฝึกฝนจากบ้านของเซียวหยวนหมิง

       ใครจะรู้ว่าซูเจียวเจียวในชาติที่แล้วตอนที่ว่างๆ ก็ได้ศึกษาตำราอาหารบางอย่าง จึงมีฝีมือทำอาหารเช่นนี้

       ซูเจียวเจียวเผยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ไม่ได้ดีขนาดที่พวกคุณว่าหรอกค่ะ”

       “โธ่เอ๋ย ฝีมือทำอาหารของเธอ ตอนนี้พวกเรารู้หมดแล้ว” ป้าหวังจับมือซูเจียวเจียวพลางกล่าวอย่างสนิทสนม “ยุวชนซู ช่วยสอนวิธีทำอาหารสองสามอย่างนั้นให้ฉันหน่อยได้ไหม”

       แม้ว่าบ้านของเธอจะไม่มีกระต่าย แต่ก็สามารถทำหมูตุ๋นได้ ซึ่งก็ไม่เลวเหมือนกัน

       ภรรยาของลู่เหว่ยหมินและสาวๆ อีกสองคนก็เดินเข้ามาล้อมวงฟัง ซูเจียวเจียวไม่ใช่คนที่จะเก็บงำความรู้ จึงอธิบายเคล็ดลับและขั้นตอนการทำอาหารอย่างละเอียดทุกขั้นตอน

       ป้าหวังกับคนอื่นๆ ก็ตั้งใจจดจำไว้

       ขณะที่ซูเจียวเจียวกำลังพูดคุยกับป้าหวังกับคนอื่นๆ เซียวหยวนหมิงก็ได้จัดเก็บโต๊ะหน้าบ้านและห้องครัวเรียบร้อยแล้ว หลี่ต้าเฉวียนกับลู่เหว่ยหมินเห็นว่าแผลที่มือของเซียวหยวนหมิงยังไม่หายดี จึงอาสามาช่วย

       สามหนุ่มช่วยกันจัดเก็บบ้านทั้งหลังจนสะอาดเรียบร้อยในเวลาไม่นาน

       ฟ้าเริ่มมืดค่ำแล้ว ทุกคนจึงทยอยกันกลับบ้าน ลานบ้านที่เคยครึกครื้นตลอดทั้งคืนก็เงียบสงัดลงทันที

       เมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้ว ซูเจียวเจียวหันกลับมาก็พบว่าสายตาของเซียวหยวนหมิงกำลังจ้องมองเธออย่างร้อนแรง “เป็นอะไรไปคะ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ?”

       เซียวหยวนหมิงยิ้มจางๆ พลางส่ายหน้า เดินเข้ามาใกล้ สายตาอ่อนโยนราวกับน้ำจ้องมองเธอ “บ้านเราไม่เคยครึกครื้นแบบนี้นานแล้ว”

       ก่อนเกิดความวุ่นวาย บ้านก็เคยครึกครื้นมาก ตอนนั้นเขายังเด็ก พ่อของเขาเป็นหมอรักษาคนในหมู่บ้าน ทุกคนก็สุภาพกับเขามาก ทุกครั้งที่เจอเขาก็จะชมเชยเขาเสมอ…

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^