บทที่ 54 ของดีมากมายขนาดนี้

        ซูเจียวเจียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก เธอเอื้อมมือไปลูบผมของหลิวหยวนหยวน "ผงนมมอลต์นี่หอมมากเลยนะ น้าสะใภ้ชงให้หนูดื่มโดยเฉพาะเลย"

       ซูเจียวเจียวตักหนึ่งช้อนแล้วเป่าเบาๆ ก่อนจะป้อนให้หลิวหยวนหยวน

       ในที่สุดหลิวหยวนหยวนก็ทนไม่ไหว ค่อยๆ จิบไปหนึ่งคำ จากนั้นดวงตากลมโตก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

       อร่อยมาก!

       เจ้าสิ่งนี้อร่อยจริงๆ!

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ "หนูดื่มเองช้าๆ นะ เป่าก่อนดื่มจะได้ไม่ลวกปาก"

       "อื้อ!" หลิวหยวนหยวนพยักหน้าเล็กน้อย

       "เด็กดี" ซูเจียวเจียวลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเซียวหยวนซิน เห็นเธอดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูดออกมา "พี่หยวนซิน ฉันได้ยินอาหมิงพูดว่าหยวนหยวนคลอดก่อนกำหนด ร่างกายเลยอ่อนแอ ป่วยบ่อยๆ ก็เพราะขาดสารอาหาร ให้เธอดื่มผงนมมอลต์บำรุงร่างกายนะ"

       ถ้ามีนมผงก็จะดีกว่านี้

       แต่ว่านมผงหายากและแพงมาก

       ดูท่าคงต้องรีบหาเงินเพิ่มแล้ว

       ชาตินี้เธอจะต้องไม่ปล่อยให้อาหมิงต้องมีเรื่องให้เสียใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

       เมื่อมองดูหลิวหยวนหยวนที่ผอมแห้งและตัวเล็กกว่าเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน เซียวหยวนซินก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงพยักหน้าช้าๆ แต่ในใจกลับยิ่งรู้สึกซาบซึ้งในความมีน้ำใจของน้องสะใภ้ที่เป็นยุวชนหญิงคนนี้มากขึ้นไปอีก

       "พี่หยวนซิน พี่ผอมเกินไปแล้วนะคะ พี่เองก็ดื่มบำรุงร่างกายบ้างสิคะ หยวนหยวนยังต้องพึ่งพี่ดูแลต่อไปนะ ถ้าพี่ล้มป่วยไปแล้ว ใครจะดูแลหยวนหยวนล่ะคะ?" ซูเจียวเจียวกล่าวปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

       ดวงตาของเซียวหยวนซินแดงก่ำ เธอจับแก้วแน่น พยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนจะค่อยๆ จิบผงนมมอลต์

       ซูเจียวเจียวอยู่คุยเป็นเพื่อนเซียวหยวนซินอยู่ในลานบ้านสักพัก กลิ่นหอมของบะหมี่ก็ลอยออกมาจากห้องครัว

       บะหมี่คนละชามใหญ่ๆ ใส่ไข่ดาวสามฟอง ซูเจียวเจียว เซียวหยวนซิน และหลิวหยวนหยวนได้คนละหนึ่งฟอง

       เซียวหยวนหมิงไม่ได้ใส่ไข่เพิ่ม ซูเจียวเจียวจึงแบ่งไข่ดาวในชามของตัวเองให้เขาครึ่งหนึ่ง

       ซูเจียวเจียวเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าดวงตาของเซียวหยวนหมิงก็แดงก่ำเช่นกัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

       หลังจากกินข้าวเสร็จ เซียวหยวนซินก็อาสาจะล้างจาน

       เซียวหยวนซินเป็นแขก ซูเจียวเจียวจะปล่อยให้เธอทำงานได้อย่างไร

       เซียวหยวนซินกล่าว "เจียวเจียว ให้ฉันล้างเถอะนะ ถ้าเธอไม่ให้ฉันทำอะไรเลยละก็ ฉันกับหยวนหยวนมาอยู่มากินที่นี่เฉยๆ ฉันรู้สึกเกรงใจจริงๆ"

       ซูเจียวเจียวเห็นเธอไม่มีความสุขและดูหม่นหมอง อีกทั้งเธอยังรู้สึกผิดอยู่ในใจ หากไม่ปล่อยให้เธอหาอะไรทำ เธอก็คงจะคิดมากไปกว่านี้ จึงทำได้เพียงปล่อยให้เธอทำตามใจ

       ซูเจียวเจียวจึงให้เซียวหยวนหมิงไปจัดห้องทางทิศตะวันตกเพื่อเป็นที่พักของเซียวหยวนซินและหยวนหยวนในตอนกลางคืน

       หลังจากเซียวหยวนหมิงย้ายของออกจากห้องแล้ว ซูเจียวเจียวก็ยกน้ำมาหนึ่งกะละมังเช็ดตู้และเตียงในห้อง จากนั้นก็ปูผ้าห่มและเสื่อสะอาด

       ห้องนี้เคยเป็นห้องที่เซียวหยวนซินเคยอยู่มาก่อน แต่หลังจากไม่มีคนอยู่ก็ถูกใช้เก็บของจิปาถะ การทำความสะอาดจึงไม่ได้ใช้เวลานานอะไร

       กว่าจะกินข้าวและจัดห้องเสร็จ ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว

       ซูเจียวเจียวเห็นหยวนหยวนง่วงนอน จึงให้เซียวหยวนซินพาหยวนหยวนกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

       ไม่นานหลังจากนั้น หยวนหยวนที่อิ่มเอมก็หลับไป

       เซียวหยวนซินออกมาจากห้องทางทิศตะวันตก "อาหมิง เจียวเจียว ที่บ้านยังมีงานอะไรให้ทำอีกไหม? ฉันจะไปช่วยทำ"

       "ช่วงนี้ที่บ้านไม่มีงานอะไรให้ทำหรอกค่ะ" ซูเจียวเจียวดึงเซียวหยวนซินให้นั่งลงในลานบ้าน "พี่หยวนซิน พี่ไม่ต้องคิดแต่จะช่วยพวกเราทำงานหรอกนะคะ สองวันนี้พี่พักผ่อนให้สบายที่นี่ก็พอแล้ว"

       ตอนกลางคืน ซูเจียวเจียวทำผัดแตงกวา และมะเขือเผา แล้วให้เซียวหยวนหมิงฆ่าไก่ป่าตัวนั้นนำมาตุ๋นเป็นน้ำแกงไก่

       กับข้าวสองอย่างกับน้ำแกงหนึ่งถ้วยก็เพียงพอสำหรับพวกเขาสี่คนแล้ว

       ซูเจียวเจียวตักน้ำแกงหนึ่งชามและตักน่องไก่ใหญ่ให้หลิวหยวนหยวน ส่วนอีกน่องไก่เซียวหยวนซินไม่ยอมกิน ไม่ว่าอย่างไรก็ยืนกรานให้ซูเจียวเจียวกินทั้งหมด สุดท้ายเซียวหยวนซินกับเซียวหยวนหมิงสองพี่น้องก็กินปีกไก่คนละข้าง

       ส่วนเนื้อไก่และน้ำแกงที่เหลือ ทั้งสี่คนก็กินจนหมดเกลี้ยง

       ตอนเข้านอน เซียวหยวนหมิงกอดซูเจียวเจียว ซบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ เสียงของเขาฟังดูอู้อี้ "ที่รัก ทำไมคุณถึงดีกับผมขนาดนี้?"

       ภรรยาของคนอื่นต่างก็กลัวว่าพี่สาวของสามีจะกลับมาเบียดเบียนเอาเปรียบ แทบจะไม่อยากคบหาสมาคมกันเลยด้วยซ้ำ

       แต่ภรรยาของเขาไม่เพียงแต่จะช่วยพี่สาวเรียกร้องความเป็นธรรมและตอบโต้คนเลวร้ายจากบ้านตระกูลหลิวเท่านั้น เธอยังดูแลพี่สาวและหลานสาวของเขาดีขนาดนี้

       ซูเจียวเจียวกอดเอวเขาตอบ "ก็เพราะอาหมิงของฉันก็ดีมากเหมือนกันไง"

       ชาติที่แล้วเขาดีกับเธอมาก แต่เธอกลับทำให้เขาผิดหวัง สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ชาตินี้เธอจะไม่ยอมให้เขาและตัวเธอเองต้องมีเรื่องให้เสียใจอีกแล้ว

       ซูเจียวเจียวตื่นขึ้นมากลางดึก พบว่าเซียวหยวนหมิงไม่อยู่ในห้อง เธอเดินหาทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบใคร ด้วยความจนปัญญาจึงกลับเข้าห้องไป

       ตอนฟ้าสาง มีเสียงดังมาจากข้างนอก ซูเจียวเจียวออกมาจากห้อง ก็เห็นเซียวหยวนหมิงแบกของพะรุงพะรังกลับมา

       เสื้อผ้าของเขาชื้นไปด้วยน้ำค้าง ร่างกายก็เย็นเฉียบ

       "คุณไปไหนมาหรือคะ?"

       ซูเจียวเจียวมองเขาด้วยความประหลาดใจ

       เซียวหยวนหมิงไม่คิดว่าซูเจียวเจียวจะตื่นเช้าขนาดนี้ เขารู้สึกประหม่าราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา

       ขณะที่เขาก้าวเข้าสู่ลานบ้าน เขาก็วางของลงในห้องครัว "ผม... ผม..."

       เขาพยายามพูดอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถอธิบายอะไรออกมาได้

       เจียวเจียวฉลาดขนาดนั้น ไม่ว่าเขาจะโกหกอะไร เธอก็ต้องจับได้ทันที

       ซูเจียวเจียวกล่าว "ฉันไม่รู้ว่าคุณไปทำอะไรข้างนอก แต่คุณต้องระวังความปลอดภัย ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ให้รีบวิ่งหนีทันทีนะคะ ความปลอดภัยของคุณสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมดนะ"

       คิดๆ ดูแล้ว นอกจากอาหมิงจะขายสมุนไพรเป็นครั้งคราวแล้ว เขาน่าจะมีวิธีหาเงินอย่างอื่นอีก

       ถ้าแค่ขายสมุนไพรอย่างเดียว คงไม่มีทางทำเงินได้มากขนาดนั้น

       นอกจากโสมที่มีราคาแพงแล้ว สมุนไพรอื่นๆ ก็ไม่ค่อยมีราคาเท่าไร และโสมก็ไม่ใช่ของที่ขุดพบได้บ่อยๆ

       ส่วนเรื่องที่เซียวหยวนหมิงหาเงินได้อย่างไร ซูเจียวเจียวก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เข้าใจ

       ในยุคนั้น ถ้าไม่พึ่งการค้าขายเก็งกำไรเพื่อหาเงิน การใช้ชีวิตก็ยากลำบากมาก พึ่งแค่แต้มคะแนนงานจากไร่นาเพียงอย่างเดียวก็แทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว

       ที่สำคัญ เซียวหยวนหมิงยังคงถูกตีตราว่าเป็นผู้มีภูมิหลังทางชนชั้นที่ไม่ดี เขาต้องทำงานให้ครบสิบแต้มคะแนนงานต่อวัน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมักจะเป็นงานที่หนักและยากกว่าปกติถึงสิบสองแต้มคะแนนงาน

       เซียวหยวนหมิงเห็นว่า ซูเจียวเจียวไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจที่เขาทำการค้าขายเหล่านี้ เธอกลับแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเขา เขาก็ยิ้มกว้างทันที "ผมจะระวังความปลอดภัยเอง ไม่ต้องห่วงนะ"

       "อื้อ" ซูเจียวเจียวยิ้มและพยักหน้า

       ชาติที่แล้วอาหมิงก็ทำแบบนี้เหมือนกัน และก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชาตินี้ก็น่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน

       ซูเจียวเจียวช่วยเอาของในถุงออกมา มีข้าวสารสามสิบกิโลกรัม ซึ่งเป็นข้าวอย่างดีทั้งหมด ยังมีแป้งสิบกิโลกรัม เส้นบะหมี่อบแห้งสี่ซอง เนื้อวัวสิบกิโลกรัม เนื้อหมูห้ากิโลกรัม ขาหมูหนึ่งขา และส้มอีกหนึ่งถุง

       ของดีมากมายขนาดนี้!

       ซูเจียวเจียวรู้สึกใจเต้นแรง ดูท่าอาหมิงคงจะทำงานใหญ่มาแน่ๆ ...

       ทั้งสองจัดของเสร็จไม่นาน เซียวหยวนซินก็ลุกขึ้น เธอมองดูของมากมายที่เพิ่มขึ้นมาในห้องครัวก็ตกใจ

       เธอจับเซียวหยวนหมิงมาข้างๆ แล้วกระซิบถาม "อาหมิง คุณไปทำงานเสี่ยงอันตรายพวกนั้นอีกแล้วเหรอ?"

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^