บทที่ 55 การเปลี่ยนแปลงของเซียวหยวนซิน [1]

        เซียวหยวนหมิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "อืม"

       สีหน้าของเซียวหยวนซินเต็มไปด้วยความกังวล "อาหมิง นายทำบ้าอะไรลงไป! คราวหน้าห้ามไปอีกแล้วนะ นายแต่งงานมีภรรยาแล้ว ไม่ใช่คนตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ ถ้านายเกิดเป็นอะไรขึ้นมาละก็ นายจะให้เจียวเจียวอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน!"

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้า "ผมรู้แล้ว"

       เซียวหยวนซินถอนหายใจ ไม่รู้ว่าน้องชายของเธอจะฟังที่เธอพูดบ้างไหม พูดตามตรงก็คือเธอเองที่ทำให้น้องชายต้องลำบาก หากไม่ใช่เพราะเธอพาหยวนหยวนกลับมาละก็ น้องชายของเธอก็คงไม่ไปเสี่ยงทำเรื่องแบบนี้อีก

       ดังนั้นเซียวหยวนซินจึงอยากจะกลับไปยังกองผลิตตระกูลหลิว แต่ซูเจียวเจียวก็ห้ามเธอไว้

       เซียวหยวนซินเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ หากกลับไปเร็วขนาดนี้ ก็ไม่รู้ว่าคนตระกูลหลิวจะนินทาและกลั่นแกล้งเธออย่างไรบ้าง

       หลิวหยวนหยวนเองก็ไม่อยากไป แม้ว่าหลิวหยวนหยวนจะอายุเพียงสองขวบกว่าๆ และยังพูดไม่ค่อยได้ พูดได้แค่ไม่กี่คำง่ายๆ แต่หลิวหยวนหยวนรู้ว่าใครคือคนที่ปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจ ดังนั้นเธอจึงกอดซูเจียวเจียวไม่ยอมปล่อย "น้าสะใภ้ กอดๆ"

       เซียวหยวนซินจึงจำใจต้องอยู่ต่อ แล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารเช้า

       ซูเจียวเจียวให้เธอช่วยต้มโจ๊กหนึ่งหม้อ ต้มไข่สี่ฟอง และผัดผักหนึ่งจาน นั่นก็คืออาหารเช้าแล้ว

       หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เซียวหยวนหมิงก็ไปทำงาน หลังจากพักมาหลายวัน อาการบาดเจ็บของเขาก็หายดีแล้ว

       เซียวหยวนซินเป็นคนอยู่ไม่สุข พอว่างก็จะหาอะไรทำในลานบ้าน ซูเจียวเจียวห้ามไม่ได้ ก็เลยปล่อยเธอไป

       ทั้งสองช่วยกันซักผ้า แล้วไปถอนหญ้าที่สวนผักหลังบ้าน รดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยให้ผัก

       หลิวหยวนหยวนก็เล่นอยู่ข้างๆ

       หลังจากอยู่บ้านของเซียวหยวนหมิงมาสองวัน สีหน้าของเซียวหยวนซินก็ดูคลายความกังวลลงไปมาก อุปนิสัยของหลิวหยวนหยวนก็ร่าเริงขึ้นมาก ใบหน้าของเธอมักจะเปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความสุข แม้ว่าจะเล่นดินอยู่คนเดียว เธอก็เล่นอย่างสนุกสนาน

       เมื่อเห็นรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของหลิวหยวนหยวน เซียวหยวนซินก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม ที่นี่ไม่มีใครมาด่าลูกสาวของเธอว่าเป็นเด็กผู้หญิงไร้ค่า เป็นตัวกินเงินอีกแล้ว

       ที่บ้านตระกูลหลิว ผู้หญิงแม้แต่จะร่วมโต๊ะอาหารก็ยังไม่ได้ ส่วนข้าวและอาหารประเภทเนื้อสัตว์ มีเพียงผู้ชายและหลานชายเท่านั้นที่กินได้ ผู้หญิงกินได้แต่ผัก ส่วนหลานสาวก็ได้ดื่มแค่โจ๊กเหลวๆ

       เธอทำงานหนักทุกวัน สุดท้ายกลับกินข้าวไม่อิ่ม แม้แต่ลูกสาวของเธอก็ไม่มีข้าวอิ่มกินทุกวัน ยิ่งกว่านั้นยังไม่เคยกินไข่แม้แต่ฟองเดียว

       สองวันที่บ้านน้องชาย ไม่เพียงแต่ได้กินข้าวอิ่ม ยังได้กินข้าวสวยหอมๆ ได้กินเนื้อไก่ ได้กินไข่อีกด้วย!

       แม้แต่หยวนหยวนก็ได้ขึ้นนั่งที่โต๊ะอาหารแล้ว!

       แต่หลังจากอยู่บ้านเซียวมาอีกสองวัน เซียวหยวนซินก็อยู่ไม่เป็นสุข เธอนึกอยากจะกลับบ้านตระกูลหลิวแล้ว อย่างแรกคือ เธอกลัวว่าหลิวเฉิงเหว่ยจะไม่ต้องการเธอจริงๆ ถึงเวลานั้นผู้หญิงตัวคนเดียวที่พาลูกสาวอย่างหยวนหยวนจะใช้ชีวิตอย่างไร อย่างที่สองคือเธอแต่งงานออกไปแล้ว ถึงน้องชายและน้องสะใภ้จะดีกับเธอ แต่เธอก็ไม่ควรรู้สึกไม่ละอาย หากอยู่ไปนานๆ ก็จะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของน้องชายและน้องสะใภ้เป็นแน่…

       ซูเจียวเจียวเห็นสีหน้าของเธอที่ดูเร่งร้อน จึงดึงเซียวหยวนซินมานั่ง แล้วถามเธออย่างจริงจัง "พี่หยวนซินคะ พี่เคยคิดไหมคะว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร?"

       คืนแรกที่เธอกลับมา เธอเห็นบาดแผลบนร่างกายของเซียวหยวนซิน รอยหยิกเขียวช้ำจำนวนมาก เป็นรอยหยิกที่จิกเนื้อเข้าไปอย่างแรง เมื่อซ่อนไว้ภายในจึงไม่มีใครสังเกต ช่างเป็นความอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัว

       และตระกูลหลิวก็ไม่ให้ความสำคัญกับผู้หญิงเลย แม้แต่หลานสาวแท้ๆ ก็ยังไม่สนใจ ดวงตามีแต่หลานชาย การกลับไปบ้านแบบนั้นก็เท่ากับกลับไปสู่ขุมนรกเท่านั้น

       เซียวหยวนซินแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย ดูเหมือนคนไร้จุดหมาย

       ซูเจียวเจียวกล่าวว่า "พี่หยวนซินคะ ถ้าพี่กลับไปแบบนี้ พวกเขาก็ต้องกลั่นแกล้งพี่อย่างหนักอีกแน่ หยวนหยวนยังเด็ก กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ถ้าได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ นอกจากจะตัวไม่สูงแล้ว ยังจะพัฒนาการช้าอีกด้วย..."

       "พี่อยู่ต่ออีกสองวันนะคะ ถึงเวลานั้นพวกเขาก็ต้องส่งคนมารับพี่เองค่ะ พอพวกเขาขอโทษพี่แล้ว พี่ค่อยกลับไปนะคะ แต่ถ้าพวกเขาไม่มา พี่ห้ามกลับไปเองเด็ดขาด ยิ่งกว่านั้นกลับไปแล้วพี่ก็ห้ามเชื่อฟังพวกเขาไปซะทุกเรื่องด้วยนะ ห้ามยอมอ่อนข้อเด็ดขาด!"

       "ไม่ใช่แค่เพื่อตัวพี่เองนะคะ แต่เพื่อหยวนหยวนด้วย!"

       เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวหยวนซินก็เงียบไป เธอนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดตามคำพูดของซูเจียวเจียว

       ใช่แล้ว เธอจะอ่อนแอแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว!

       ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อหยวนหยวนต่างหาก!

       เธอทำงานหนักทุกวันเพื่ออะไรกัน? ก็เพื่อลูกไม่ใช่หรือ?

       แม่สามีของเธอบอกว่าจะชดเชยแต้มคะแนนงานให้ครอบครัวของเธอ เธอก็ไม่เชื่อ มันเป็นไปไม่ได้เลย!

       เฉิงเหว่ยได้แต้มคะแนนงานเต็มทุกวัน เธอเองก็ได้แปดแต้มคะแนนงานทุกวัน เธอและเฉิงเหว่ยมีลูกสาวเพียงคนเดียวคือหยวนหยวน สามีภรรยาเลี้ยงลูกหนึ่งคน ไม่มีปัญหาเลย แถมยังมีเหลืออีกด้วย!

       ถ้าจะบอกว่าชดเชย ก็คงจะเอาแต้มคะแนนงานของเธอและเฉิงเหว่ยไปชดเชยให้บ้านพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สามต่างหาก!

       บ้านพี่ใหญ่มีลูกสามคน ลูกชายคนโตหลิวเกาอายุเก้าขวบ แล้วยังมีลูกสาวสองคน บ้านพี่รองมีลูกชายสองคนลูกสาวหนึ่งคน บ้านพี่สามมีลูกชายหนึ่งคน และอีกคนอยู่ในท้อง ตอนนี้น้องสะใภ้สามกำลังตั้งครรภ์ ไม่ต้องทำงานทุกวัน แต้มคะแนนงานของพี่สามคนเดียวเลี้ยงลูกหนึ่งคนและหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่ง ไม่เพียงพออย่างแน่นอน!

       เอาแต้มคะแนนงานของเธอและเฉิงเหว่ยไปชดเชยให้พวกเขา แล้วยังปฏิบัติกับลูกสาวของเธออย่างโหดร้าย ให้เธอกินรำกินผักทุกวัน สุดท้ายยังถูกผลักลงน้ำ ยังต้องถูกด่าว่าเป็นเด็กผู้หญิงไร้ค่า พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาปฏิบัติต่อลูกสาวของเธอแบบนี้!

       ยิ่งคิด เซียวหยวนซินก็ยิ่งรู้สึกโกรธ และยิ่งรู้สึกน้อยใจ

       แล้วเฉิงเหว่ย สามีของเธอล่ะ ก็เอาแต่บอกให้เธออดทน ปล่อยเรื่องให้มันจบๆ ไป ทำให้เธอถูกรังแกมาตลอด ลูกสาวของเธอก็ถูกรังแกไปด้วย!

       ครั้งนี้เธอจะไม่ทนอีกแล้ว!

       เมื่อคิดได้อย่างนั้น เซียวหยวนซินก็เงยหน้ามองซูเจียวเจียว พยักหน้าตอบ "เจียวเจียว เธอพูดถูก! ฉันจะกลับไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคราวหน้าพวกเขาก็จะรังแกฉันกับลูกอีก! แม้ไม่มีตระกูลหลิว ฉันคนเดียวก็เลี้ยงหยวนหยวนได้ แค่ต้องลำบากหน่อยเท่านั้นเอง!"

       ซูเจียวเจียวเห็นเซียวหยวนซินคิดได้เร็วขนาดนี้ ก็อดแปลกใจไม่ได้ เธอนึกว่าเซียวหยวนซินจะต้องใช้เวลาคิดนานกว่านี้เสียอีก!

       ไม่ใช่ว่าเธออยากให้เซียวหยวนซินหย่าร้างนะ การหย่าร้างในยุคนั้น คำนินทาก็สามารถกดหัวคนจนตายได้จริงๆ

       แต่ชาติที่แล้วเซียวหยวนซินและหลิวเฉิงเหว่ยไม่ได้อยู่ด้วยกันจนจบ เพราะหยวนหยวนเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก เซียวหยวนซินก็ซึมเศร้าเสียใจอยู่นานจนร่างกายทรุดโทรม อีกทั้งยังทำงานหนักมาตลอด ขาดสารอาหาร ทำให้ยากที่จะมีบุตรได้อีก

       สิบปีต่อมาทั้งสองก็ยังไม่มีลูก คุณย่าหลิวจึงยุยงให้ลูกชายหย่ากับเซียวหยวนซิน แล้วแต่งงานใหม่

       ต่อมาเมื่อเซียวหยวนหมิงทำธุรกิจร่ำรวยแล้ว ก็ได้พาเซียวหยวนซินมาอยู่ด้วยกัน

       แต่ถึงแม้จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแล้ว ใบหน้าของเซียวหยวนซินก็ไม่เคยมีรอยยิ้มอีกเลย เธออายุเพียงสี่สิบปี แต่ดูเหมือนคนแก่ห้าสิบหกสิบปี ดูแก่ชราจนแทบไม่น่าเชื่อ

       ดังนั้นซูเจียวเจียวจึงหวังว่าชาติภพนี้เซียวหยวนซินจะมีตอนจบที่ดี

       ซูเจียวเจียวเดิมทีคิดว่าจะต้องเกลี้ยกล่อมนาน หรือค่อยๆ เปลี่ยนความคิดของเซียวหยวนซินอย่างช้าๆ แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะคิดได้เร็วขนาดนี้

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^