บทที่ 57 การเปลี่ยนแปลงของเซียวหยวนซิน [3]

        ในบ้านมีแต่พวกผู้ชาย ไม่มีใครช่วยงานอะไรเลย ทุกคนกลับจากเลิกงานก็เอาแต่นอนรออาหาร และรอคนซักเสื้อผ้า…

       ไม่แปลกใจเลยที่น้องสะใภ้สี่ถึงได้หนีไป

       ทุกคนต่างแอบโล่งใจที่ไม่ได้ส่งลูกสาวตัวเองไปแต่งงานที่บ้านหลังนั้น มิฉะนั้นคงได้ถูกกลั่นแกล้งบีบคั้นจนตายเป็นแน่!

       ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่หลิวเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจ เธอฉวยโอกาสนี้แกล้งป่วยและนอนอยู่บนเตียง

       เมื่อพี่สะใภ้ใหญ่หลิว (แกล้ง) ป่วย งานทั้งหมดในบ้านก็ตกเป็นภาระของคุณย่าหลิวเพียงคนเดียว

       แต่ก่อนคุณย่าหลิวไม่เคยรู้สึกอะไร เพราะคิดว่าตนเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่เป็นสะใภ้จนกระทั่งเป็นแม่สามีมาแล้ว

       แต่หลังจากที่เธอได้เป็นแม่สามี เธอก็แทบจะปล่อยงานบ้านทั้งหมดให้สะใภ้ทำ จึงไม่เคยต้องลำบากเช่นนี้มาก่อน

       นี่ไง! เพิ่งทำได้แค่สามสี่วันก็ทนไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าร่างกายไม่สบายไปหมด ปวดเมื่อยไปทั่วทุกที่

       ท้ายที่สุด... ก็คงเป็นเพราะสังขารร่วงโรย

       ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องมีใครเอ่ยปาก คุณย่าหลิวก็คิดถึงเซียวหยวนซินขึ้นมาเอง เธอคิดว่าต้องรีบไปรับเซียวหยวนซินกลับมาแล้ว!

       เซียวหยวนซินทำงานเก่งมาก! แถมยังทำได้ดีอีกด้วย!

       ยิ่งไปกว่านั้น เซียวหยวนซินไปอยู่บ้านตระกูลเซียวมาแล้วยี่สิบวันแล้ว กลับไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ไม่แม้แต่จะกลับมาดูที่กองผลิตตระกูลหลิวสักครั้ง!

       เรื่องนี้คิดแล้วก็ได้แต่โมโห!

       แต่ก็ยังต้องไปเรียกหล่อนกลับมาอยู่ดี ไม่เช่นนั้นเธอก็คงจะเหนื่อยจนหมดแรง…

       ดังนั้นคุณย่าหลิวจึงเรียกหลิวเฉิงเหว่ยมา “เจ้าสี่ บ่ายนี้แกไม่ต้องทำงานแล้ว ไปเรียกหยวนซินกลับมา บอกว่าแม่ไม่ถือสาเอาความอะไรแล้ว หยวนซินเป็นภรรยาของลูก จะอยู่บ้านตระกูลเซียวตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ชาวบ้านเริ่มซุบซิบนินทากันไปใหญ่แล้ว”

       หลิวเฉิงเหว่ยเมื่อได้ยินก็รู้สึกตื่นเต้นทันที น้ำตาคลอเบ้าแล้วพยักหน้า “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”

       กล่าวจบเขาก็รีบกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาด แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังกองผลิตฉางซิงอย่างรวดเร็ว

       …

       ส่วนทางนี้ ซูเจียวเจียวทั้งสี่คนก็ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข

       หลายวันนี้เซียวหยวนซินช่วยงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ ส่วนเซียวหยวนหมิงก็ไปทำงานตามปกติทุกวัน ซูเจียวเจียวเองก็ทำเท่าที่ทำได้ และไปทำงานทุกวันเช่นกัน

       หากเลิกงานเร็ว เซียวหยวนหมิงก็จะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ป่าบ้าง ลู่เหว่ยหมินและหลี่ต้าเฉวียนเมื่อได้ยินว่าเซียวหยวนหมิงไปล่าสัตว์ ก็ตามไปด้วย เพราะที่บ้านไม่ค่อยมีเนื้อ พวกเขาก็คิดจะขึ้นเขาไปลองเสี่ยงโชคดู เผื่อจะได้เนื้อมาเพิ่มมื้ออาหารให้กับครอบครัวบ้าง

       เซียวหยวนหมิงไม่ได้ปฏิเสธ เขานำทั้งสองคนขึ้นเขาไปด้วยกัน

       ระหว่างทาง หลี่ต้าเฉวียนกล่าวด้วยความอิจฉาว่า “พี่อาหมิง ยุวชนซูดีกับพี่มากเลยนะ ผมได้ยินมาว่าเธอดีกับพี่หยวนซิน และดีกับหยวนหยวนมากๆ เลย”

       เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเซียวหยวนหมิงก็อ่อนโยนลง “อืม เธอดีมากจริงๆ”

       เจียวเจียวเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ ในช่วงนี้ ไม่เพียงแต่ดูแลบ้านเป็นอย่างดีแล้ว เธอยังยินดีที่จะรับพี่สาวและหยวนหยวนเข้ามาอีกด้วย ภรรยาที่ดีเช่นนี้เขาได้พบเจอแล้ว

       ลู่เหว่ยหมินหัวเราะ “อาหมิงเองก็ไม่เลวเหมือนกัน ดูหน้าตาและรูปร่างของอาหมิงสิ เป็นหนึ่งเดียวในหมู่บ้านเราเลย แถมอาหมิงยังทำงานเก่ง ได้แต้มคะแนนงานเต็มทุกวัน แล้วยังขึ้นเขาไปล่าสัตว์เพิ่มมื้ออาหารให้ครอบครัวได้อีกด้วย”

       หลี่ต้าเฉวียนพยักหน้าพลางเอ่ย “ใช่แล้ว ฉันสังเกตว่ายุวชนซูไม่ได้ผ่ายผอมลงเลย กลับอวบขึ้นเสียอีก ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งผุดผาด ต่างจากบรรดาสะใภ้คนอื่นๆ ในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด”

       เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซียวหยวนหมิงก็ฉายแววครุ่นคิด ผิวของเจียวเจียวดูเหมือนจะดีมาตลอด…

       อาจเป็นเพราะเจียวเจียวใช้ครีมบำรุงผิวหน้าก็ได้

       อืม ครั้งหน้าไปตัวเมืองมณฑลต้องซื้อมาให้เจียวเจียวสองกระปุก ให้พี่สาวด้วยหนึ่งกระปุก

       เซียวหยวนหมิงครุ่นคิดในใจ แล้วของชิ้นใหญ่ที่ฝากฉีเย่ไปจัดการเมื่อครั้งที่แล้ว ไม่รู้ว่าถึงแล้วหรือยัง?

       เมื่อฟ้าใกล้จะมืด เซียวหยวนหมิงก็กลับมาพร้อมแสงจันทร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ทันทีที่กลับถึงหน้าบ้าน เขาก็เห็นซูเจียวเจียวกำลังยืนชะเง้อรอเขากลับบ้านอยู่ตรงนั้น

       “เจียวเจียว!”

       เซียวหยวนหมิงก้าวเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว

       “อาหมิง กลับมาแล้วเหรอคะ” ซูเจียวเจียวหัวเราะแล้วเดินเข้าไปรับเขา เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ถามว่า “วันนี้ได้ของเยอะเลยใช่ไหม?”

       เซียวหยวนหมิงหัวเราะ “ก็ไม่เลวนัก”

       “ให้ฉันดูหน่อยสิคะว่าคุณเอาอะไรมาบ้าง” ซูเจียวเจียวกำลังจะมองเข้าไปในตะกร้าหลังของเขา แต่เซียวหยวนหมิงก็ขวางไว้ “ระวังนะ ในนั้นมีงู”

       เมื่อได้ยินว่างู ซูเจียวเจียวก็ตกใจจนกระโดดถอยหลังไปไกล สิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุดคือสิ่งมีชีวิตที่อ่อนนุ่มและตัวเป็นเมือกลื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นปลิง งู หรือไส้เดือน เธอล้วนกลัวทั้งหมด!

       เซียวหยวนหมิงพาซูเจียวเจียวเข้าไปในลานบ้าน ถึงห้องครัว เซียวหยวนหมิงเปิดฝาตะกร้าหลัง แล้วหยิบถุงกระสอบที่ทำจากหนังงูออกมา

       ปากถุงถูกมัดด้วยเชือกแน่น แต่ข้างในก็ยังคงมีเสียงดังออกมา เห็นได้ชัดว่าเจ้างูกำลังดิ้นรนอยู่

       หลังจากนั้นเซียวหยวนหมิงก็หยิบหมูป่าออกมาอีกหนึ่งตัว

       ดวงตาของซูเจียวเจียวเป็นประกาย ไม่แปลกใจเลยที่อาหมิงกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ผลการเก็บเกี่ยวครั้งนี้ดีเกินคาด

       ดูจากหมูป่าตัวนี้แล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีเนื้อถึงสี่สิบถึงห้าสิบชั่ง!

       ดวงตาของซูเจียวเจียวโค้งลงเล็กน้อย “อาหมิงของฉันนี่เก่งจริงๆ!”

       สมัยนี้บ้านอื่นมักจะหาเนื้อกินได้ยาก แต่บ้านของเธอแทบจะมีอาหารที่มีเนื้อสัตว์หรือไข่ให้เห็นทุกวัน ไม่มีวันไหนขาดเลย

       เงินห้าร้อยหยวนที่ขายโสมเมื่อคราวก่อนก็ยังเก็บอยู่!

       เซียวหยวนซินเมื่อเห็นเซียวหยวนหมิงนำหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้กลับมาก็ดีใจไม่แพ้กัน “หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ ขายได้เงินเยอะเลยใช่ไหม?”

       หลายวันนี้หลังจากได้อยู่บ้าน เซียวหยวนซินก็ร่าเริงขึ้นมาก เธอไม่ขุ่นมัวเหมือนเมื่อก่อน แถมยังอ้วนท้วนขึ้นเล็กน้อย เมื่อก่อนผอมเหมือนไม้ซีก ลมพัดมาก็ปลิวหายไปได้

       เนื้อหมูป่าจากคราวก่อน รวมถึงเนื้อวัวและขาหมูที่เซียวหยวนหมิงนำกลับมา ทุกอย่างถูกนำมาทำอาหาร มีอาหารประเภทเนื้อสัตว์ใหญ่ทุกสี่วัน และอาหารประเภทเนื้อสัตว์เล็กทุกสองวัน หลิวหยวนหยวนจึงอ้วนขึ้นจนตัวกลม นอกจากนี้เธอยังได้ดื่มผงนมมอลต์หนึ่งแก้วทุกวัน ทำให้ร่างกายของเธอก็ดีขึ้นมาก

       ดังนั้นตอนนี้เซียวหยวนซินจึงกล้าพูดว่าจะนำหมูป่าไปขาย เมื่อก่อนเธอไม่กล้า เพราะกลัวจะถูกจับว่าเป็นการค้ากำไรเกินควร

       เซียวหยวนหมิงหัวเราะ “หมูป่าตัวนี้เราไม่ขาย เราเก็บไว้กินเรื่อยๆ ส่วนในถุงนี้ผมจับงูมาหนึ่งตัว ไม่มีพิษ คิดว่าน่าจะขายได้เงินบ้าง”

       ซูเจียวเจียวพยักหน้าเห็นด้วย “หมูป่าเราเก็บไว้กิน ส่วนงูเอาไปขายเถอะค่ะ” ยังไงเธอก็ไม่กล้ากินงู แค่คิดก็กลัวแล้ว ถึงแม้จะไม่มีพิษก็ไม่กล้าอยู่ดี!

       “หลี่ต้าเฉวียนกับลู่เหว่ยหมินพวกเขาได้อะไรบ้างไหมคะ?” ซูเจียวเจียวพลันนึกขึ้นได้แล้วถามขึ้น

       เซียวหยวนหมิงกล่าวว่า “อืม แต่ละคนจับไก่ป่าได้หนึ่งตัวกับกระต่ายป่าอีกหนึ่งตัว”

       ซูเจียวเจียวพยักหน้า “อืม แบบนี้ก็ไม่เลวหรอก อย่างน้อยก็เพิ่มมื้ออาหารได้”

       ซูเจียวเจียวเห็นเซียวหยวนหมิงยังอยากวุ่นวายอยู่ จึงดึงเขาให้ลุกขึ้น “ไปกินข้าวก่อนเถอะค่ะ พี่สาวทำอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเรากินข้าวเสร็จแล้วค่อยจัดการเรื่องพวกนี้”

       “ได้สิ” เซียวหยวนหมิงพยักหน้า แล้วไปล้างมือ ทั้งสี่คนในครอบครัวจึงนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

       มื้อเย็นซูเจียวเจียวทำหมูป่าตุ๋นน้ำแดงถั่วเหลือง เซียวหยวนซินผัดมะระ และยังมีพริกหยวกทอดอีกจาน

       ขาหมูคราวก่อนกินไปหมดแล้ว ส่วนหมูป่านี้เป็นหมูป่าตัวเดียวกับคราวก่อนที่ซูเจียวเจียวทำหมูเค็ม เอาเกลือทาหมักไว้ ถึงแม้ในน้ำแกงจะไม่ได้ใส่เกลือ แต่ก็ยังคงเค็มเล็กน้อย

       ช่วยไม่ได้ สมัยนี้ไม่มีตู้เย็น ก็ต้องใส่เกลือเยอะหน่อย ไม่อย่างนั้นจะเสียง่าย

       เมื่อเค็มก็เหมาะที่จะกินกับข้าว ทำให้กินข้าวได้หลายชาม

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^