บทที่ 65 กลับไป [1]

        หลิวเฉิงเหว่ยขมวดคิ้ว เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องราวมากมายเช่นนี้ แต่พอหวนคิดถึงภาพอาหารมื้อก่อนๆ ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ภรรยาของเขาเหนื่อยยากลำบากทำกับข้าวเต็มโต๊ะ แต่พอเธอยังไม่ทันตักข้าว กับข้าวก็ถูกแย่งกินไปจนเกือบหมดแล้ว…

       เซียวหยวนซินมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง ไม่คิดจะสนใจเขาอีกต่อไป

       ซูเจียวเจียวฟังแล้วรู้สึกสงสารจับใจ คนบ้านตระกูลหลิวช่างเอาเปรียบเหลือเกิน! พี่หยวนซินทำงานเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมยังต้องทำกับข้าว พอทำเสร็จกลับไม่ได้กินเอง!

       คิดแล้วก็โกรธ!

       ในไร่นา ซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนซินกำลังทำงาน ส่วนหลิวหยวนหยวนก็นั่งเล่นดินเล่นทรายอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย

       หลิวเฉิงเหว่ยเห็นว่าตัวเองพูดดีแค่ไหนก็ไม่เป็นผล จึงหันไปเอาใจหลิวหยวนหยวนแทน

       เขามองหลิวหยวนหยวนด้วยรอยยิ้มเอ็นดูใจดี พยายามลดเสียงให้เบาลงที่สุด “หยวนหยวน คิดถึงพ่อไหมลูก?”

       หลิวหยวนหยวนจ้องมองเขาด้วยความงุนงง เด็กน้อยขมวดคิ้วเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างยากลำบากว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี

       สักพักเด็กน้อยก็ส่ายหน้าก่อน อาจจะคิดว่าไม่ถูกต้อง จากนั้นจึงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตใสแป๋ว ไม่พูดอะไร

       หลิวเฉิงเหว่ยยิ้ม “หยวนหยวนของพ่อคิดถึงพ่อใช่ไหม พ่อก็คิดถึงหยวนหยวนเหมือนกัน มาให้พ่อกอดหน่อยสิลูก”

       “ไม่… เอา…”

       หลิวหยวนหยวนส่ายหน้าปฏิเสธเล็กน้อย ในความทรงจำของเจ้าตัวเล็ก พ่อแทบไม่เคยกอดเธอเลย และไม่เคยดูแลอะไรเธอเลย มีเพียงแม่ น้าสะใภ้ และน้าชายเท่านั้นที่ใจดีกับเธอ

       สีหน้าของหลิวเฉิงเหว่ยพลันแข็งค้าง

       เขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวแท้ๆ จะไม่ยอมให้เขากอด!

       หยวนหยวนเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้เพียงยี่สิบวัน ทำไมถึงได้ห่างเหินกับเขามากขนาดนี้?

       เขาอดทนถาม “พ่อเป็นพ่อของหนู ทำไมหนูถึงไม่ยอมให้พ่อกอดล่ะ?”

       หลิวหยวนหยวนยังเด็ก จิตใจก็ยังบริสุทธิ์ จึงตอบว่า “พ่อดุ เสียงดังน่ากลัว”

       หลิวเฉิงเหว่ยจึงนึกขึ้นได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง หยวนหยวนต้องการให้เขาอุ้ม ตอนนั้นเขาเพิ่งกลับมาจากทำงาน เหงื่อไหลไคลย้อย แถมยังเหนื่อยมาก จึงไม่อยากอุ้ม แล้วผลักเธอให้เซียวหยวนซินดูแล แต่กลับใช้แรงมากเกินไป จนหยวนหยวนล้มลงหัวเข่าแตก เลือดไหลไม่หยุด

       ตอนนั้นเขาตั้งใจจะไปดูอาการ แต่แม่ของเขาพูดว่าแค่แผลถลอกเลือดออกจะอะไรนักหนา มันไม่ถึงตายหรอก เด็กเล็กคนไหนตอนเด็กไม่เคยหกล้ม ไม่เคยผิวถลอกบ้าง?

       เขาคิดแล้วก็เห็นด้วย หลังจากนั้นจึงไม่ได้สนใจอะไร กลับเข้าห้องนอนไป

       อีกครั้งหนึ่ง เขากำลังกินไข่ต้มอยู่ หยวนหยวนเห็นเข้าก็อยากกินจนน้ำลายไหล จ้องมองเขาด้วยแววตาละห้อย “พ่อจ๋า หนูหิว หนูอยากกินด้วย”

       เขากำลังจะแบ่งครึ่งหนึ่งให้เธอ แต่แม่ของเขากลับพูดว่าลูกผู้หญิงจะกินไข่ทำไม กินของดีขนาดนั้นทำไม เดี๋ยวโตขึ้นก็ต้องไปแต่งงานกับคนอื่นอยู่ดี! เป็นพวกของขาดทุน!

       สุดท้ายแม่ของเขาก็ให้เขากินไข่จนหมด บอกว่าเขาต้องทำงาน ต้องใช้แรงงาน ต้องบำรุงร่างกายให้ดี

       เขาจำได้ว่าตอนนั้นหยวนหยวนร้องไห้เสียใจอย่างหนัก แต่กลับถูกแม่ของเขาตีที่ก้นหลายครั้ง และบอกเธอว่าต่อไปห้ามอยากกินอะไรอีก ไม่อย่างนั้นจะตีอีก

       ในดวงตาของหยวนหยวนเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยใจ เธอจึงไม่กล้าร้องไห้อีกต่อไปเพราะกลัวถูกตี…

       ดูเหมือนว่าหลังจากนั้นหยวนหยวนก็ไม่ค่อยสนิทสนมกับเขาเท่าไรนัก

       เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ หลิวเฉิงเหว่ยก็รู้สึกผิดอย่างมากในใจ เขาเป็นพ่อที่ไม่เอาไหนจริงๆ …

       หลิวหยวนหยวนเห็นเขามองตัวเองด้วยสายตาเลื่อนลอย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวเล็กน้อย เธอรีบวิ่งไปหาซูเจียวเจียว “น้าสะใภ้… น้าสะใภ้…”

       ซูเจียวเจียวคิดว่าเธอเป็นอะไรไป รีบวางจอบลงแล้วอุ้มเธอขึ้น “เป็นอะไรไปหรือหยวนหยวน?”

       หลิวหยวนหยวนตอบ “เปล่าค่ะ แค่เห็นหนอนผีเสื้อ… น่ากลัว”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะอย่างอ่อนโยน “หยวนหยวนไม่ต้องกลัวนะ หนอนผีเสื้อไม่กัดคนหรอก”

       หลิวหยวนหยวนพยักหน้าอย่างน่ารัก

       “หนูหิวหรือยังเอ่ย?”

       หลิวหยวนหยวนลูบท้องน้อยของตัวเอง คิดอย่างจริงจัง “หิวค่ะ”

       ซูเจียวเจียวเผยรอยยิ้มบาง จากนั้นก็ล้วงไข่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “น้าสะใภ้ต้มไข่ให้หนูแล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวพาไปล้างมือ แล้วเราค่อยกินไข่อร่อยๆ กัน”

       เพื่อบำรุงร่างกายหยวนหยวน เมื่อวานเธอซื้อไข่มาไม่น้อยจากร้านค้าสหกรณ์ ไข่ฟองละหนึ่งเหมา แถมยังต้องใช้บัตรแลกไข่ แต่ก็ยังไม่พอ

       หลังจากนั้นก็ไปซื้อมาอีกสามสิบฟองจากตลาดมืด แต่ที่ตลาดมืดฟองละสองเหมา ไม่ต้องใช้บัตร

       ซูเจียวเจียวตั้งใจจะให้หลิวหยวนหยวนกินไข่วันละฟอง ตอนเช้าชงผงนมมอลต์ให้หนึ่งแก้ว ส่วนตอนบ่ายเวลานี้ก็ให้กินไข่หนึ่งฟอง

       ส่วนเรื่องนมผง ซูเจียวเจียวให้เซียวหยวนหมิงไปถามทางหงฉีเย่ว่ามีของไหม ถ้ามีก็อยากหาทางมาสักสองกระป๋อง

       หลิวเฉิงเหว่ยจึงเห็นซูเจียวเจียวอุ้มหลิวหยวนหยวนอย่างอ่อนโยน พาเธอไปล้างมือที่ลำธารข้างๆ จากนั้นก็แกะเปลือกไข่ แล้วป้อนเข้าปากหลิวหยวนหยวน

       หลิวหยวนหยวนป้อนไข่ต้มสีขาวนวลให้ซูเจียวเจียวชิมก่อน ซูเจียวเจียวไม่ยอมกิน หลิวหยวนหยวนก็ดื้อไม่ยอมกินเช่นกัน ยืนกรานจะให้ซูเจียวเจียวกัดคำหนึ่งก่อน

       ซูเจียวเจียวจำใจกัดไปคำเล็กๆ หลิวหยวนหยวนก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ถือไข่ต้มวิ่งไปหาเซียวหยวนซิน “แม่คะ หม่ำๆ นะ”

       เซียวหยวนซินหยุดมือ เช็ดเหงื่อบนใบหน้า มองลูกสาวที่น่ารักและฉลาดหลักแหลมในใจก็เต็มไปด้วยความสุข “แม่ไม่หิวหรอก หยวนหยวนกินเถอะ”

       หลิวหยวนหยวนส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น “แม่หม่ำๆ!”

       เซียวหยวนซินก็จำใจกัดไปคำเล็กๆ ทุกครั้งที่หยวนหยวนได้ของอร่อย เธอมักจะป้อนให้เธอกับเจียวเจียวชิมก่อน แล้วค่อยกินเอง เป็นเด็กดีที่ฉลาดหลักแหลมจริงๆ

       หลิวหยวนหยวนจึงค่อยๆ กินไข่ต้มอย่างเอร็ดอร่อย เต็มไปด้วยความสุข พอเธอกินไปเรื่อยๆ ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเงยหน้ามองหลิวเฉิงเหว่ยที่นั่งยองๆ อยู่ข้างคันนา เห็นดวงตาสีแดงของเขา ดูเหมือนจะร้องไห้

       เธอจึงก้าวขาเล็กๆ เดินไปหาหลิวเฉิงเหว่ย แล้วค่อยๆ บิไข่ขาวออกมาหนึ่งชิ้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ขมวดคิ้วแน่น “ให้คุณหม่ำๆ จะได้ไม่ร้องไห้”

       หลิวเฉิงเหว่ยตะลึงไปชั่วครู่ ไม่คิดเลยว่าหลิวหยวนหยวนจะให้ไข่เขา เธอคิดว่าเขาไม่มีไข่กินถึงได้ร้องไห้หรือ?

       หลิวเฉิงเหว่ยจึงรู้สึกว่าตัวเองช่างเลวร้ายเหลือเกินในอดีต

       เขาเชื่อคำพูดของแม่ รู้สึกว่าตัวเองเป็นเสาหลักของครอบครัว ต้องทำงานใช้แรงงาน ดังนั้นจึงกินไข่จนหมด ไม่แบ่งให้หยวนหยวนเลยแม้แต่คำเดียว แต่ตอนนี้หยวนหยวนกลับเต็มใจที่จะแบ่งไข่ให้เขา เขายังไม่ดีเท่าเด็กคนหนึ่งเลย…

       “พ่อไม่หิวหรอก ลูกกินเถอะ”

       หลิวหยวนหยวนยื่นมือเล็กๆ ออกมาไม่ยอมเก็บกลับ หลิวเฉิงเหว่ยหัวเราะ “พ่อไม่หิวจริงๆ พ่อกินแล้ว ลูกกินเถอะ”

       หลิวหยวนหยวนจึงเก็บมือกลับ ไข่หนึ่งฟองถูกเธอกินจนหมดในพริบตา หลังจากกินไข่แล้วรู้สึกฝืดคอ หลิวเฉิงเหว่ยจึงรีบถอดกระติกน้ำที่สะพายอยู่บนตัวมาให้เธอดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง

       แม้เขาจะกินข้าวกลางวันมาแล้ว แต่ตอนนี้ก็รู้สึกหิวเล็กน้อย แต่ถึงเขาจะหิวแค่ไหนก็ไม่สามารถแย่งอาหารจากเด็กได้

       หลังจากหลิวเฉิงเหว่ยปลอบหลิวหยวนหยวนแล้ว หลิวหยวนหยวนก็สนิทสนมกับเขามากขึ้น ทำให้เขาโล่งใจ

       จากนั้นหลิวเฉิงเหว่ยก็ไปปลอบเซียวหยวนซิน และเสนอจะช่วยเธอทำงาน แต่เซียวหยวนซินไม่ยอมให้ช่วยเด็ดขาด หลิวเฉิงเหว่ยแย่งจอบมาทำงาน เซียวหยวนซินก็ดึงซูเจียวเจียวแล้วอุ้มหลิวหยวนหยวนกลับบ้านไป ปล่อยให้หลิวเฉิงเหว่ยทำงานอยู่คนเดียว

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^