บทที่ 66 กลับบ้าน [2]

        เมื่อหลิวเฉิงเหว่ยพรวนดินเสร็จ ตะวันก็คล้อยต่ำเกือบจะลับฟ้าแล้ว

       เขาต้องรีบกลับบ้านก่อนค่ำคืนจะมาเยือน มิเช่นนั้นยามราตรีมาถึง เส้นทางบนเขาจะเดินลำบากมาก

       แต่ภรรยาของเขากลับไม่ยอมกลับ หากเขากลับไปคนเดียว แม่ของเขาจะต้องต่อว่าเขาจนหูชาเป็นแน่

       ดังนั้นหลิวเฉิงเหว่ยจึงจำต้องแบกจอบกลับไปหาเซียวหยวนซิน แต่เซียวหยวนซินกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

       เขาพร่ำรำพันโน้มน้าวด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน “ที่รัก กลับไปกับผมเถอะนะ ผมสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวในภายภาคหน้า อีกอย่างเธอก็ไม่อาจพาหยวนหยวนไปอาศัยอยู่กับน้องชายและน้องสะใภ้ตลอดไปได้หรอกนะ ทั้งสองคนก็ต้องใช้ชีวิตของตนเอง น้องสะใภ้ของเธอนั้นเป็นคนดี แม้ปากจะไม่เอ่ยสิ่งใด แต่ใครจะรู้เล่าว่าในใจของเธอคิดอะไรอยู่ นานวันเข้าอาจทำให้เธอรำคาญใจได้ นี่ไม่ใช่การสร้างความลำบากใจให้ผู้อื่นหรือ? อีกอย่างลูกของเรายังเล็กนัก หยวนหยวนน้อยยังขาดพ่อไม่ได้นะ!”

       คำพูดของเขาทำให้เซียวหยวนซินขมวดคิ้ว ก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิด ใช่แล้ว... คำพูดของเขาก็มีเหตุผล เธอคงไม่อาจอาศัยอยู่กับน้องชายต่อไปได้จริงๆ

       เพราะการที่เซียวหยวนซินกับหยวนหยวนมาอยู่ด้วยนั้น สร้างความลำบากให้แก่บ้านนี้ไม่น้อย ทำให้น้องสะใภ้ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินไปมากมาย ถึงแม้เธอจะช่วยงานบ้าน แต่สิ่งที่เธอทำนั้นมีค่าสักเท่าไรเชียว

       เซียวหยวนซินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “อืม”

       หลิวเฉิงเหว่ยเห็นเซียวหยวนซินในที่สุดก็พยักหน้าตอบรับ ก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

       เซียวหยวนซินกลับเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้า

       ซูเจียวเจียวเห็นเธอกำลังเก็บเสื้อผ้า จึงเอ่ยถาม “พี่หยวนซิน พี่จะกลับไปกับเขาหรือคะ?”

       เซียวหยวนซินพยักหน้า “อืม ฉันตั้งใจจะกลับไปกับเขาแล้ว ฉันมาอยู่ที่นี่กับเธอได้ยี่สิบวันแล้ว จะรบกวนเธอกับอาหมิงไปตลอดได้อย่างไร พวกเธอก็ต้องใช้ชีวิตของพวกเธอเหมือนกัน”

       เซียวหยวนซินเอ่ยจบก็จับมือซูเจียวเจียว “เจียวเจียว ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ขอบคุณมากนะที่ให้ฉันกับหยวนหยวนได้พักพิง รบกวนเธอกับอาหมิงแล้วจริงๆ”

       น้องสะใภ้คนนี้แสนดีเหลือเกิน ดีต่อเธออย่างสุดซึ้ง หากเป็นน้องสะใภ้คนอื่นละก็ พี่สาวที่แต่งงานออกไปแล้วอาจถูกต่อว่าจนบ้านแตกเพียงแค่พักอยู่หนึ่งวันด้วยซ้ำไป ไม่ต้องพูดถึงการได้กินดีอยู่ดี ได้สวมเสื้อผ้าใหม่ที่ทำจากผ้าที่ซื้อมาใหม่ด้วยซ้ำไป

       อาหมิงเพิ่งจะพบคู่ครองที่ดีเช่นนี้ เธอจะไปทำลายความสุขของพวกเขาได้อย่างไร

       เธอเองไม่สุขสมหวังก็ช่างเถอะ ชีวิตของเธอก็คงเป็นเช่นนี้แล้ว เป็นชีวิตที่มองเห็นจุดจบได้ในทันที เพียงหวังว่าน้องชายและน้องสะใภ้จะรักกันและมีความสุขตลอดไป…

       ซูเจียวเจียวนึกถึงท่าทางอันอ่อนแอของหลิวเฉิงเหว่ย ก็อดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ “พี่หยวนซิน ฉันเห็นว่านิสัยของพี่เขยคนนั้นเป็นคนอ่อนแอ ไม่สู้คน และไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดี ทั้งยังคงเชื่อฟังคำพูดของแม่อยู่เสมอ ถ้าพี่กลับไปง่ายๆ แบบนี้ ต่อไปเรื่องราวก็จะยังคงเป็นเช่นเดิม พี่ลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่พี่อยู่ที่บ้านตระกูลหลิว แม่ของเขาปฏิบัติต่อพี่อย่างไร? ทั้งตีทั้งด่า ใช้พี่เยี่ยงวัวควายเชียวนะคะ…”

       “พี่หยวนซิน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงความไม่ดีของพวกเขาหรอกนะคะ แต่พี่หยวนซินคิดยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ?”

       เธอกระวนกระวายใจ พูดไปมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์

       เซียวหยวนซินใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ “แต่ถ้าฉันไม่กลับไปกับเขา แล้วฉันจะไปไหนได้เล่า? ฉันแต่งงานเข้ากองผลิตตระกูลหลิวไปแล้ว ที่นี่ฉันก็ไม่มีที่นาสักผืน ทะเบียนบ้านของฉันก็ลงไว้ที่กองผลิตตระกูลหลิว…”

       ซูเจียวเจียวขมวดคิ้ว

       ในยุคนี้การหย่าร้างมีน้อยมาก และเมื่อหย่าร้างไปแล้ว บรรดาป้าๆ น้าๆ ในหมู่บ้านก็คงจะซุบซิบนินทาไปตลอดชีวิต…

       เธอเองก็ไม่อาจคะยั้นคะยอให้หย่าได้ หากตอนนี้เซียวหยวนซินยังไม่อยากหย่า แต่เธอกลับบังคับให้หย่า หากภายหลังเซียวหยวนซินโทษเธอขึ้นมา ก็จะกลายเป็นความผิดของเธอเสียเอง…

       ดังนั้นเซียวหยวนซินจึงต้องคิดได้ด้วยตัวเอง

       ซูเจียวเจียวครุ่นคิดแล้วกล่าว “พี่หยวนซิน หากพี่จะกลับไปกับเขาก็ได้ แต่พี่ต้องทำให้เขารู้ว่าเขาทำผิดไปแล้ว และต่อไปเมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา จะต้องไม่คิดที่จะทำร้ายพี่ฝ่ายเดียว พี่ถึงจะกลับไปกับเขาได้ อีกอย่าง พี่กลับไปก่อน ให้หยวนหยวนอยู่กับฉันที่นี่ก่อนนะคะ ฉันจะอยู่ที่บ้านเย็บผ้า สามารถดูแลหยวนหยวนได้ ส่วนพวกพี่ก็ต้องลงไปทำนา ไม่มีใครดูแลเด็กที่บ้าน เกรงว่าหยวนหยวนจะถูกหลิวเกาและคนอื่นๆ รังแกอีก”

       คำพูดของซูเจียวเจียวทำให้เซียวหยวนซินรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา แต่ก็กลัวว่าการที่หยวนหยวนอยู่ที่นี่จะรบกวนชีวิตของเธอและน้องชาย จึงลังเลใจเป็นอย่างมากในทันที

       ซูเจียวเจียวยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่หยวนซิน พี่เป็นพี่สาวของอาหมิง ก็เป็นพี่สาวของฉันด้วย หยวนหยวนก็เป็นหลานสาวของฉัน ฉันจะดูแลเธออย่างดีเองค่ะ”

       เซียวหยวนซินรีบส่ายหน้า “ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะดูแลไม่ดีหรอกนะ แต่ฉันกลัวว่าหยวนหยวนจะส่งเสียงดังที่นี่ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอกับอาหมิง…”

       “ไม่เลยสักนิด หยวนหยวนเป็นเด็กดีและเชื่อฟังขนาดนี้” ซูเจียวเจียวทรุดตัวลงมองหลิวหยวนหยวน แล้วถามว่า “หยวนหยวน หนูอยากอยู่บ้านน้าสะใภ้ไหมคะ? กลางคืนนอนกับน้าสะใภ้ไง”

       “ดีจัง ดีจังเลย หยวนหยวนชอบน้าสะใภ้ หยวนหยวนจะนอนกับน้าสะใภ้ค่ะ” หลิวหยวนหยวนปรบมืออย่างมีความสุข ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันน้ำนมเรียงสวย

       หลังจากนั้นเซียวหยวนซินก็กลับไปกับหลิวเฉิงเหว่ย โดยทิ้งหลิวหยวนหยวนไว้กับซูเจียวเจียว สาเหตุหลักก็คือเธอกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเช่นคราวก่อนขึ้นอีก

       ก่อนจากไป เซียวหยวนซินฝากให้ซูเจียวเจียวบอกเซียวหยวนหมิงว่าเธอได้กลับไปที่กองผลิตตระกูลหลิวแล้ว

       ซูเจียวเจียวตั้งใจจะให้เซียวหยวนซินนำไข่ เนื้อ และเส้นบะหมี่อบแห้งสองห่อกลับไปด้วย แต่เซียวหยวนซินกลับไม่ยอมเอาไปสักอย่าง เธอยังกล่าวอีกว่า “ของพวกนี้เป็นของที่เธอกับอาหมิงหามาได้ด้วยความยากลำบาก ฉันจะนำกลับไปให้บ้านสามีได้อย่างไรกัน? ถึงแม้เธอจะให้ฉัน ฉันก็เอาไปไม่ได้! ช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันอาศัยกินอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่มีเงินให้เธอเลย แล้วจะเอาของของเธอไปได้อย่างไร! ยิ่งไปกว่านั้น ของพวกนี้เมื่อนำกลับไปแล้ว จะมีสักกี่ชิ้นที่ตกถึงท้องฉัน? สุดท้ายก็ยังถูกพวกเขายึดไปอยู่ดีไม่ใช่หรือ?”

       “เธอบอกอาหมิงด้วยว่าไม่ต้องไปส่งไก่ป่าหรือกระต่ายป่าให้ฉันอีกแล้ว ถ้าพวกเธอหาเนื้อสัตว์ได้เมื่อไร ก็เก็บไว้กินกันเองเถิด จะได้ไม่เสียของดีๆ ให้พวกเนรคุณเหล่านั้น”

       เมื่อก่อนอาหมิงเห็นว่าหยวนหยวนสุขภาพไม่ดี จึงส่งเงินมาให้จำนวนหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะให้เธอเอาไปซื้อของบำรุงร่างกายให้หยวนหยวน แต่สุดท้ายแม่สามีก็ยึดไปหมด เหลือให้เธอเพียงไม่กี่ก้อนเท่านั้น

       ดังนั้น หลังจากนั้นเธอก็ไม่ให้อาหมิงส่งเงินมาอีกแล้ว อาหมิงจึงเปลี่ยนมาส่งยาแทน

       ยาเป็นสิ่งที่พวกเขาแย่งไปไม่ได้ จึงไม่ได้แตะต้อง

       ซูเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยเล็กน้อย จริงดังที่กล่าวมา เซียวหยวนซินมีพ่อแม่สามีเช่นนั้น ต่อให้ให้ของดีแค่ไหน สุดท้ายก็คงไม่ได้ตกถึงมือเธอมากนัก

       “ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นต่อไปถ้าหาเนื้อสัตว์ได้ ฉันก็จะเก็บไว้ แล้วจะไปเรียกพี่ที่กองผลิตตระกูลหลิวให้มาทานด้วยกัน”

       เซียวหยวนซินถูกซูเจียวเจียวทำให้หัวเราะออกมาได้ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องลำบากถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะ เธอกับอาหมิงกินเยอะๆ เถอะ ถือว่ากินเผื่อฉันด้วยแล้วกัน”

       เซียวหยวนซินไม่ได้คุยกับซูเจียวเจียวนานนัก กลัวว่าจะค่ำเกินไปหากกลับไป จึงได้ออกเดินทางไปกับหลิวเฉิงเหว่ย

       ทั้งสองคนเร่งเดินทางจนกลับมาถึงกองผลิตตระกูลหลิวก่อนฟ้าจะมืด

       ตอนนี้คุณปู่หลิวและคุณย่าหลิวเพิ่งจะเลิกงานไม่นาน ผู้ชายแต่ละคนนั่งพักผ่อนอยู่ในลานบ้าน ส่วนคุณย่าหลิวก็พาพี่สะใภ้ใหญ่หลิวมาเลือกผัก ล้างข้าว เตรียมทำอาหารเย็น

       คุณย่าหลิวเห็นเซียวหยวนซินกลับมา ดวงตาพลันเปล่งประกายใบหน้าเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและยินดี “หยวนซินเอ๋ย ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว!”

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^