บทที่ 76 ส่งมอบ

        หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เซียวหยวนซินและหลิวเฉิงเหว่ยก็เตรียมพาลูกน้อยหลิวหยวนหยวนกลับไปยังกองผลิตตระกูลหลิว

       ก่อนจากไป ซูเจียวเจียวจัดเตรียมของว่างให้หลิวหยวนหยวนมากมาย ทั้งลูกอมกระต่ายขาว กระป๋องผงนมมอลต์ ขนมปังกรอบ มะตูมดอง และผลไม้กวนหอบใหญ่ทีเดียว นอกจากนี้ยังมีเสื้อผ้าใหม่สองชุด เซียวหยวนซินกล่าวว่า “เธอให้ของว่างเยอะขนาดนี้ หยวนหยวนก็ไม่ได้กินมากเท่าไรหรอก สุดท้ายก็ตกไปอยู่ในท้องของคนอื่นอยู่ดี เธอเก็บไว้กินเองดีกว่า ค่อยๆ กินไปเดี๋ยวก็หมดแล้ว”

       เธอไม่อยากให้ของดีเหล่านี้ตกไปอยู่ในมือของคนพวกนั้น

       ซูเจียวเจียวกล่าว “ตอนนี้พวกเขาน่าจะกลับไปทำงานกันหมดแล้ว พี่สะใภ้แอบเอาของพวกนี้กลับบ้านไปซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าในห้องนอน ลงกลอนไว้ให้เรียบร้อย พอไม่มีใครอยู่ก็แอบเอาให้หยวนหยวนกินนิดหน่อยนะคะ”

       เซียวหยวนซินฟังแล้วเห็นด้วย จึงไม่ปฏิเสธ ปล่อยให้หลิวเฉิงเหว่ยเป็นคนแบกของเหล่านี้ไป

       สุดท้าย เซียวหยวนหมิงก็ไม่รู้ว่าไปเอาผงนมผงสองกระป๋องมาจากไหน “เจียวเจียวบอกว่าร่างกายของหยวนหยวนอ่อนแอเกินไป ต้องดื่มนมผงถึงจะแข็งแรง คุณชงให้หยวนหยวนดื่มวันละสองแก้ว เช้าเย็น ใช้แค่น้ำอุ่นเท่านั้นนะ อย่าใช้น้ำร้อนที่เพิ่งต้มเดือด เพราะนอกจากจะลวกเด็กแล้ว ยังทำให้สารอาหารสูญเสียไปอีกด้วย”

       ซูเจียวเจียวแอบประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเซียวหยวนหมิงพูดอย่างละเอียดเช่นนั้น ดูเหมือนเขาจะสอบถามเรื่องนี้มาเป็นอย่างดี

       เมื่อเห็นนมผงซึ่งเป็นของล้ำค่า เซียวหยวนซินก็ไม่กล้ารับ ส่วนหลิวเฉิงเหว่ยก็เช่นกัน ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเห็นนมผงเลย เขาเพียงเคยได้ยินชื่อเท่านั้น

       อีกทั้งนมผงกระป๋องหนึ่งนั้นแพงมาก! แพงกว่าผงนมมอลต์เสียอีก และยังหายากมากๆ ด้วย

       ซูเจียวเจียวหยิบนมผงสองกระป๋องยัดใส่ถุงของพวกเขา “นี่คือนมผงสำหรับเด็ก เราเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

       “พวกเธอเก็บไว้ก็ได้นะ พอมีลูกแล้วจะได้เอาให้ลูกดื่มไง”

       เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของซูเจียวเจียวก็เผยรอยยิ้มออกมา “ฉันกับอาหมิงจะรออีกสองสามปีค่อยมีลูกค่ะ หากรอจนถึงตอนนั้นอีกสองสามปีนมผงพวกนี้ก็หมดอายุพอดี อีกอย่าง นี่คืออาหมิงในฐานะของน้าชายตั้งใจหามาให้หยวนหยวนดื่มโดยเฉพาะเลยนะ”

       เมื่อคำนวณอายุแล้ว ตอนนี้ร่างกายของเธอก็เพิ่งจะอายุสิบแปดปีเท่านั้น การมีลูกตอนนี้ยังเร็วเกินไป อีกอย่างปี 1977 ก็จะมีการฟื้นฟูระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก หากมีลูกขึ้นมาก็คงไม่มีกำลังและเวลาดูแลเด็กแน่ๆ

       แม้เซียวหยวนหมิงจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็กล่าวว่า “ผมฟังเจียวเจียวครับ อีกสองสามปีค่อยมีลูกก็ได้”

       หลังจากเซียวหยวนซินและหลิวเฉิงเหว่ยจากไป ซูเจียวเจียวก็หันกลับไปโอบคอเขา แล้วกระซิบเบาๆ ว่า “ไม่พอใจเหรอคะ?”

       เซียวหยวนหมิงส่ายหน้า “ผมไม่ได้ไม่พอใจ”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “ดูท่าทางผิดหวังของคุณสิ ฉันดูออกหรอกน่า ฉันไม่ใช่ไม่อยากมีลูกของเรานะ แต่ว่าตอนนี้ฉันยังเด็กเกินไป ไม่เหมาะกับการมีลูกเลย ผู้เฒ่าที่มากประสบการณ์ในหมู่บ้านฉันบอกว่า ผู้หญิงควรรอให้อายุเกิน 23 ปีขึ้นไป ร่างกายจะเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว จะไม่เพียงแต่คลอดบุตรได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น แต่เด็กที่เกิดมาก็จะฉลาดและแข็งแรงด้วย”

       เมื่อฟังคำอธิบายของซูเจียวเจียว เซียวหยวนหมิงก็เข้าใจทันที เขาโอบกอดเอวอันบอบบางของซูเจียวเจียวแน่น “งั้นเราก็รออีกสองสามปีค่อยมีลูกก็ได้”

       ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมต้องยึดความปลอดภัยของเจียวเจียวเป็นสำคัญ

       เซียวหยวนหมิงดึงซูเจียวเจียวเข้าห้อง ดึงเงินสิบแปดหยวนออกมาจากใต้หมอนแล้วยื่นให้ “เหลือแค่นี้แล้ว”

       ซูเจียวเจียววางเงินไว้ในมือเขา “คุณทำสิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้เงินทุนเหรอคะ? เงินพวกนี้ไม่ต้องให้ฉันหรอก คุณเก็บไว้เองเถอะ”

       เซียวหยวนหมิงกล่าว “ผมเข้าใจแล้ว”

       หลังจากเก็บเงินเรียบร้อย เขาก็ไปทำงาน

       ส่วนซูเจียวเจียวก็ยังคงตัดเสื้อผ้าต่อไป

       ก่อนวันส่งมอบหนึ่งวัน ในที่สุดซูเจียวเจียวก็ตัดชุดสูทและชุดเจ้าสาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

       เมื่อเห็นชุดสูทและชุดเจ้าสาว เซียวหยวนหมิงก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมไม่หยุด ภรรยาของเขามีฝีมือที่ประณีตจริงๆ! สามารถสร้างสรรค์ชุดเจ้าสาวและชุดสูทที่สวยงามและงดงามเช่นนี้ได้!

       เมื่อหันกลับมา ซูเจียวเจียวเห็นเซียวหยวนหมิงจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาร้อนแรง จนเธออดถามยิ้มๆ ไม่ได้ “จ้องทำไมคะ? บนหน้าฉันมีดอกไม้เหรอ?”

       เซียวหยวนหมิงก้าวเข้าไปโอบกอดเธอ ใช้หน้าผากจรดหน้าผากของเธอ “ผมต่างหากที่ได้เจอสมบัติล้ำค่าที่แท้จริง”

       เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และอ่อนโยนของเขาช่างน่าหลงใหลอย่างยิ่ง

       เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูเจียวเจียวก็จัดชุดสูทและชุดเจ้าสาวใส่ถุงอย่างเรียบร้อย แล้วไปตัวอำเภอพร้อมกับเซียวหยวนหมิง

       วันนี้กองผลิตได้หยุดงานหนึ่งวัน

       ทั้งสองนั่งรถแทรกเตอร์ไปตัวอำเภอ ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงตัวเมือง

       เซียวหยวนหมิงไปทำธุระ ส่วนซูเจียวเจียวก็เดินตรงไปยังบ้านของเฉินเจียอวี้อย่างคุ้นเคย เช้าวันนี้เฉินเจียอวี้ไม่มีสอน จึงกำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เมื่อเห็นซูเจียวเจียวมาถึงก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง

       “ฉันคิดว่าวันนี้คุณจะส่งของไม่ได้เสียแล้ว”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “ในเมื่อเราตกลงเวลากันไว้แล้ว ฉันก็ต้องทำให้ได้อยู่แล้วสิคะ”

       ขณะพูด ซูเจียวเจียวก็หยิบชุดสูทและชุดเจ้าสาวออกมาให้เฉินเจียอวี้ดู

       เพียงแวบเดียว เฉินเจียอวี้ก็ไม่อาจละสายตาได้ “พระเจ้าช่วย! ชุดเจ้าสาวนี้สวยเกินไปแล้ว! แม้แต่ในห้างสรรพสินค้าที่ตัวเมืองมณฑลฉันก็ยังไม่เคยเห็นชุดเจ้าสาวที่สวยงามขนาดนี้มาก่อนเลย! ยุวชนซู คุณทำได้อย่างไรกัน?”

       ซูเจียวเจียวหัวเราะ “ขอแค่พวกคุณพอใจก็พอค่ะ”

       “พอใจ! พอใจแน่นอน! เชื่อว่าน้องชายของฉันกับเสี่ยวหมิ่นก็จะพอใจมากๆ ด้วย!” เฉินเจียอวี้กล่าว “เดี๋ยวฉันจะโทรหาน้องชายกับเสี่ยวหมิ่นให้มาดูตอนนี้เลยค่ะ”

       ที่บ้านของเฉินเจียอวี้มีโทรศัพท์ เธอจึงหมุนหมายเลขและโทรออก ทางเฉินเจียฉีบอกว่าจะรีบมาทันที

       เนื่องจากงานแต่งงานจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ เฉินเจียฉีจึงได้ลาหยุดงานแต่งงานเอาไว้ สามารถมาได้ตลอดเวลา

       ประมาณหนึ่งก้านธูป เฉินเจียฉีกับคู่หมั้นของเขาวังหมิ่นก็มาถึง

       รูปร่างของวังหมิ่นใกล้เคียงกับเฉินเจียอวี้ ผิวขาวผ่อง หน้าตาสะอาดสะอ้าน ถักเปียผมสีดำ ใส่ชุดกระโปรงสีน้ำเงิน

       เมื่อวังหมิ่นเห็นชุดเจ้าสาวก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมไม่หยุด ลูบไล้ด้วยความรักใคร่ “สวยจริงๆ เลย”

       แขนเสื้อของชุดเจ้าสาวเป็นทรงแบบแขนตุ๊กตา คอเสื้อเปิดต่ำเล็กน้อย ดูเย้ายวนใจแต่ไม่ดูไร้มารยาท กำลังพอดีทีเดียว

       ส่วนตรงช่วงเอวมีการออกแบบให้เข้ารูป เน้นรูปร่างให้ดูมีเอว แต่ไม่ดูอ้วนเทอะทะ และด้านหลังของชุดเจ้าสาวก็มีชายกระโปรงผ้าลูกไม้ลากพื้นอีกด้วย

       ซูเจียวเจียวใช้ผ้าลูกไม้ที่เหลือมาทำผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวอีกด้วย

       การออกแบบชุดสูทก็ดูดีและเรียบร้อยมาก การตัดเย็บเป็นเอกลักษณ์ กระดุมที่ทำออกมาก็ประณีต ไม่เหมือนกระดุมหยาบๆ ที่ขายในตลาดตอนนี้ ดูแล้วไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร

       ผ้าที่เหลือ ซูเจียวเจียวก็เอามาทำเสื้อกั๊กสูทสีเดียวกัน สามารถใส่ด้านในได้

       สรุปแล้ว ทั้งชุดสูทและชุดเจ้าสาว เฉินเจียฉีและวังหมิ่นต่างก็พอใจเป็นอย่างมาก

       วังหมิ่นตื่นเต้นจนโอบกอดเฉินเจียฉี “ขอบคุณที่มอบของขวัญชิ้นนี้ให้ฉันนะคะ ฉันชอบมาก” พูดพลางก็มองซูเจียวเจียวแล้วยิ้ม “ยุวชนซู ขอบคุณที่ตัดชุดเจ้าสาวออกมาได้สวยงามขนาดนี้”

       เฉินเจียฉีก็ยิ้มพลางกล่าว “ตัดออกมาได้สวยกว่าที่เราคาดไว้เสียอีก”

       ซูเจียวเจียวตอบด้วยรอยยิ้ม “พวกคุณชอบก็พอแล้วค่ะ”

       เฉินเจียฉีหยิบเงินยี่สิบหยวนออกมาส่งให้ซูเจียวเจียว “ยุวชนซู นี่คือค่าจ้างของคุณครับ”

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^