บทที่ 77 ช่วยเหลือ [1]

        ซูเจียวเจียวล้วงหยิบเงินสามหยวนออกจากกระเป๋า ทว่ากลับได้ยินเฉินเจียฉีกล่าวว่า “ไม่ต้องทอนเงินสามหยวนที่เหลือหรอกครับ เสื้อผ้าที่คุณทำดีกว่าในห้างสรรพสินค้าตัวเมืองมณฑลเสียอีก ราคานี้นับว่าคุ้มค่าแล้ว”

       แต่ซูเจียวเจียวก็ยังคงยืนกรานคืนเงินสามหยวนให้ “พวกเราตกลงกันไว้เท่าไรก็ต้องเท่านั้นค่ะ ฉันรับไปเปล่าๆ ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าพวกคุณคิดว่าเสื้อผ้าที่ฉันทำนั้นดีจริง ก็ช่วยแนะนำลูกค้าให้ฉันในภายหลังด้วยนะคะ”

       เฉินเจียฉีเข้าใจความคิดของซูเจียวเจียว จึงยิ้มรับเงินสามหยวนใส่กระเป๋าเสื้อไป “ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะช่วยแนะนำลูกค้าดีๆ ให้คุณแน่นอน!”

       เฉินเจียอวี้และเสี่ยวหมิ่นก็รับปากว่าจะช่วยแนะนำให้หากมีคนรู้จักที่ไว้ใจได้

       ซูเจียวเจียวกล่าวขอบคุณด้วยความยินดี แล้วจึงเดินจากไป

       ด้วยเงินสิบเจ็ดหยวนในกระเป๋า ซูเจียวเจียวเดินไปที่สหกรณ์อย่างอารมณ์ดี

       ไม่กี่วันก็ได้เงินตั้งสิบเจ็ดหยวนแล้ว!

       นอกจากนี้เธอยังทำงานที่กองผลิตมอบให้อีกด้วย มิฉะนั้นด้วยความเร็วของเธอ การทำชุดสูทกับชุดเจ้าสาวน่าจะใช้เวลาเพียงสามวันก็พอแล้ว

       น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ทำธุรกิจส่วนตัว ทุกอย่างต้องเป็นของรัฐบาลเท่านั้น

       จนกระทั่งปี 1979 จึงเริ่มมีผู้ประกอบการรายย่อยปรากฏขึ้น แต่ในเวลานั้นผู้ประกอบการรายย่อยทั่วประเทศมีเพียงหนึ่งแสนครัวเรือนเท่านั้น เมื่อเศรษฐกิจพัฒนาเร็วขึ้นในภายหลัง ผู้ประกอบการรายย่อยก็มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนผู้ประกอบการรายย่อยชุดแรกที่ออกทะเลไปทำธุรกิจ ต่างก็คว้าโอกาสได้สำเร็จและร่ำรวยเป็นส่วนใหญ่

       กล่าวคือยังเหลือเวลาอีกสี่ปีจึงจะมีการเปิดเสรีธุรกิจส่วนตัว ในช่วงสี่ปีนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะเก็บเงินเพิ่ม เพื่อใช้เป็นทุนสำหรับทำธุรกิจในอนาคต

       ครั้งนี้ซูเจียวเจียวไม่ได้ไปซื้อของที่สหกรณ์ ของกิน ของใช้ และเสื้อผ้าในบ้านก็เพียงพอแล้ว ต้องเก็บเงินเอาไว้

       รออยู่หน้าสหกรณ์สักครู่ เซียวหยวนหมิงก็กลับมา ทั้งสองคนจัดการธุระเรียบร้อยแล้ว จึงไปกินเกี๊ยวคนละชาม แล้วค่อยเดินทางกลับกองผลิตฉางซิง

       เพราะเวลายังเช้า ไม่มีรถประจำทางผ่าน ทั้งสองจึงโดยสารรถแทรกเตอร์บรรทุกปุ๋ยไป

       แต่รถแทรกเตอร์คันนี้ไม่ได้ไปกองผลิตฉางซิง แต่ไปกองผลิตอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกันมากนัก ห่างกันราวสิบลี้

       ดังนั้นซูเจียวเจียวจึงตัดสินใจโดยสารรถคันนี้ไปก่อน แล้วระยะทางที่เหลือค่อยเดินกลับกันเอง

       หลังจากทั้งสองลงจากรถแล้ว ก็ตัดสินใจเดินลัดกลับไป เพราะจะช่วยลดระยะทางไปได้กว่าครึ่ง แต่เส้นทางเดินก็ค่อนข้างลำบาก เพราะเป็นทางเดินบนภูเขาที่ขรุขระและเต็มไปด้วยวัชพืช

       แต่เซียวหยวนหมิงมักจะไปล่าสัตว์ที่หลังเขาอยู่บ่อยๆ จึงเคยเดินบนเส้นทางที่รกกว่านี้มาแล้ว จึงไม่กลัว

       เซียวหยวนหมิงถือของเดินนำหน้าไป ซูเจียวเจียวเดินตามหลัง มองดูร่างสูงใหญ่ของเขาแล้วก็รู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง

       เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง ซูเจียวเจียวก็เห็นคราบเลือดกองหนึ่งอยู่ข้างเท้า แถมยังเป็นคราบเลือดที่สดใหม่ ที่สำคัญกว่านั้นคือมีรอยเท้าเป็นแถวเดินขึ้นเขาไป

       ซูเจียวเจียวรีบกระตุกมือของเซียวหยวนหมิงทันที “อาหมิง คุณดูสิ มีคราบเลือดด้วย”

       “แต่ทำไมถึงมีคราบเลือดอยู่บนทางขึ้นภูเขาล่ะ?” เซียวหยวนหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าวข้อสงสัยในใจว่า “ถ้ามีคนบาดเจ็บ ก็ต้องลงเขาเพื่อขอความช่วยเหลือสิ ไม่ใช่ขึ้นเขาไปแบบนี้…”

       ซูเจียวเจียวฟังการวิเคราะห์ของเขาแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย “คุณพูดถูกค่ะ เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ เราจะขึ้นไปดูกันไหมคะ?”

       “คุณรอผมอยู่ข้างล่างเถอะ ผมจะขึ้นไปดูคนเดียว” เซียวหยวนหมิงวางของที่ถืออยู่ลง แล้วมองไปรอบๆ ก็พบไม้ท่อนหนึ่งบนพื้น เขาก้มลงหยิบขึ้นมาถือวัดน้ำหนักแล้วรู้สึกว่าถนัดมือ จึงถือไว้ในมือ

       ซูเจียวเจียวอยากจะตามไปด้วย แต่เมื่อคิดว่าตนเองบอบบางเช่นนี้ แม้จะไปด้วยก็คงช่วยอะไรไม่ได้ จึงเชื่อฟังและรอเขาอยู่ข้างล่าง

       ซูเจียวเจียวจับมือเขาไว้ “อาหมิง คุณต้องระวังตัวด้วยนะคะ ถ้าเจออะไรไม่ชอบมาพากล ก็รีบลงมาทันทีเลยนะ”

       ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากกองผลิตฉางซิงแล้ว บริเวณนี้เป็นที่ดินของกองผลิตฉางซิงทั้งหมด เมื่อก่อนเซียวหยวนหมิงเคยมาทำงานที่นี่ จึงค่อนข้างคุ้นเคย

       เซียวหยวนหมิงถือไม้ตามรอยเท้าขึ้นเขาไป แม้บนเขาจะเต็มไปด้วยวัชพืช แต่สองข้างทางก็มีร่องรอยการเหยียบย่ำ และตลอดเส้นทางมีคราบเลือดติดอยู่บนพุ่มไม้มากขึ้นเรื่อยๆ

       เมื่อประกอบกับรอยเท้าเหล่านี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเลือดเหล่านี้เป็นเลือดของคน ไม่ใช่สัตว์

       แต่คนที่วิ่งหนีกลับขึ้นเขาไปเรื่อยๆ นี่ช่างแปลกประหลาดเสียจริง!

       หลังจากเดินไปได้สักพัก เซียวหยวนหมิงก็ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วๆ ราวกับเสียงผู้หญิง

       เซียวหยวนหมิงระมัดระวังตัวขึ้นมาทันที พร้อมกับกำไม้ในมือแน่นขึ้น เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ แล้วก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา

       “พี่ชายของคุณทำร้ายผม ทำให้ผมต้องไร้บ้าน ไร้ที่พึ่ง ตอนนี้ผมจะทำให้คุณต้องไร้บ้านเช่นกัน! ไม่เพียงแค่ไร้บ้าน แต่ยังจะทำให้คุณไม่สามารถเจอผู้คนได้ตลอดชีวิต!”

       เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิต

       เซียวหยวนหมิงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้แล้วมองดู ก็เห็นชายร่างกำยำสูงใหญ่ยืนหันหลังให้เขา ชายคนนั้นพูดไปพลาง ก็ปลดกางเกงไปพลาง แล้วก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายพุ่งเข้าใส่หญิงสาวที่อยู่ใต้ต้นไม้

       เซียวหยวนหมิงเห็นหญิงสาวถูกมัดปากด้วยผ้าแถบ และขาขวาที่เปลือยพ้นกระโปรงก็มีเลือดไหลไม่หยุด คงเป็นเลือดที่หยดไปตลอดทาง

       ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะทำมิดีมิร้ายกับหญิงสาว ไม้ในมือของเซียวหยวนหมิงก็ฟาดลงไปอย่างแรง กระหน่ำตีไปที่ท้ายทอยของชายคนนั้น

       เซียวหยวนหมิงมีพละกำลังมาก การฟาดด้วยไม้ครั้งเดียวก็ทำให้ชายคนนั้นมึนงง เขาหันกลับมามองเซียวหยวนหมิงด้วยสายตามาดร้าย ก่อนจะหมดสติล้มลงไป

       ไม่นานก็มีเลือดไหลออกมาจากท้ายทอยของเขา

       เซียวหยวนหมิงรู้สึกหวาดผวาเล็กน้อย เขาจึงรีบเข้าไปตรวจดูอาการของชายคนนั้น เห็นว่าเขายังหายใจอยู่ เพียงแค่หมดสติไปก็โล่งใจแล้ว

       แม้จะเป็นการช่วยเหลือคน แต่เขาก็ไม่อยากต้องรับผิดชอบชีวิตคน มิฉะนั้นในภายหลังสถานะของเขาอาจจะแย่ลงไปอีก

       เซียวหยวนหมิงจึงมองเห็นหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างชัดเจน เธอมีใบหน้าสวยงาม ดูเหมือนอายุราวสิบแปดถึงสิบเก้าปี ผมสั้นประบ่า ดวงตาสองคู่ที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน ราวกับลูกกวางที่ตกใจกลัว

       เซียวหยวนหมิงเดินเข้าไปหาเธอ แต่หญิงสาวกลับหวาดกลัวจนถอยร่นไปด้านหลัง

       เซียวหยวนหมิงมองไปที่ขาขวาของเธอที่ยังคงมีเลือดไหลอยู่ ใบหน้าแข็งกร้าวของเขาพยายามอ่อนโยนลง “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ใช่คนร้าย ตอนนี้ผมจะช่วยคุณแก้มัดก่อน”

       อู๋เฟิ่งเสียยังคงมองเขาด้วยความกังวลและระแวดระวัง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า

       มะ...มีคนมาช่วยเธอแล้วใช่ไหม?

       เกือบไปแล้ว เธอเกือบจะถูกไอ้สารเลวนั่นย่ำยีแล้ว!

       เซียวหยวนหมิงช่วยเธอแก้เชือก แล้วก็ช่วยดึงผ้าที่มัดปากของเธอออก

       “คุณเป็นอย่างไรบ้าง? เดินได้ไหม?”

       อู๋เฟิ่งเสียพยายามยืนขึ้น แล้วก็ล้มลงไปอีกครั้ง ใบหน้าอันงดงามของเธอซีดเผือด น่าสงสารจนน่าเวทนา เธอเงยหน้ามองเขา “ฉะ...ฉันเดินไม่ไหวค่ะ”

       พูดพลางเธอก็เกือบจะร้องไห้ออกมา

       เซียวหยวนหมิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ ตอนนี้เขามีภรรยาแล้ว จะไปกอดหรือแบกผู้หญิงคนอื่นมั่วซั่วไม่ได้ มิฉะนั้นเจียวเจียวจะหึงเอาได้!

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^