บทที่ 78 ช่วยเหลือ [2]

        ถึงแม้เจียวเจียวจะไม่หึง เขาก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้อยู่ดี!

       เขาจะอุ้มและกอดเพียงเจียวเจียวเท่านั้น!

       ทันใดนั้น อู๋เฟิ่งเสียก็ชี้ไปที่ด้านหลังของเซียวหยวนหมิงด้วยความตกใจ “ระวัง!”

       เซียวหยวนหมิงหันกลับไป ก็เห็นชายคนที่สลบไปเมื่อครู่ไม่รู้ว่าฟื้นขึ้นมาเมื่อไร แถมยังหยิบหินก้อนใหญ่ปลายแหลมขึ้นมา ทุบลงมาที่ศีรษะของเซียวหยวนหมิงอย่างแรง

       ในสถานการณ์คับขัน เซียวหยวนหมิงรีบใช้มือทั้งสองข้างป้องกันศีรษะไว้ หินก้อนนั้นฟาดลงบนแขนของเขา จนแขนเขาชา แล้วส่วนที่แหลมคมก็บาดแขนของเขาจนเป็นรอยเลือดลึกและยาว เลือดก็ไหลออกมาทันที

       เซียวหยวนหมิงใช้มือข้างหนึ่งป้องกันศีรษะไว้ อีกข้างหนึ่งก็คว้าหินจากมือของชายคนนั้น แล้วทั้งคู่ก็พันกันและต่อสู้กันอย่างดุเดือด

       เซียวหยวนหมิงมีพละกำลังมาก จึงได้เปรียบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

       ชายคนนั้นเห็นท่าไม่ดี รู้ตัวว่าสู้เซียวหยวนหมิงไม่ได้ จึงสะบัดเซียวหยวนหมิงออก แล้ววิ่งหนีลงไปตามเนินเขาอย่างโซซัดโซเซ

       เซียวหยวนหมิงไล่ตามไปสองสามก้าว ก็เพิ่งจะนึกถึงอู๋เฟิ่งเสียที่อยู่ข้างหลัง เขาตั้งใจจะถามเธอว่าจะลงจากเขาอย่างไร แต่ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป เจียวเจียวอยู่ที่เชิงเขา!

       “คุณรออยู่ที่นี่นะ อย่าวิ่งไปไหน เดี๋ยวผมจะหาคนมาช่วย!”

       เซียวหยวนหมิงรีบกำชับ แล้วก็รีบไล่ตามชายคนนั้นไปทันที

       ซูเจียวเจียวรออยู่ที่เชิงเขานานมาก ก็ยังไม่เห็นเซียวหยวนหมิงกลับมา จึงรู้สึกร้อนใจเดินไปมาอยู่กับที่ พร้อมกับเสียใจเล็กน้อยที่แต่แรกไม่ควรยุ่งเรื่องคนอื่น ไม่ควรปล่อยให้อาหมิงขึ้นเขาไปคนเดียว หากอาหมิงเจออันตรายบนเขาจะทำอย่างไร!

       ในขณะที่ซูเจียวเจียวกำลังลังเลว่าจะขึ้นเขาไปดูดีไหม ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างบน เหมือนมีคนกำลังลงจากเขามา

       ซูเจียวเจียวเผยสีหน้าดีใจ ตะโกนเรียกไปตามทางเดินบนเขาที่รกร้าง “อาหมิง! อาหมิง!”

       วินาทีต่อมา ร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาแทบจะชนหน้าเธอ

       ซูเจียวเจียวมองไปก็เห็นเป็นชายแปลกหน้า และชายคนนั้นก็ดูเหมือนกำลังตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก เขาไถลลงมาจากด้านบน กลิ้งมาจนถึงเท้าเธอ และใช้เวลานานกว่าจะลุกขึ้นยืนได้

       ซูเจียวเจียวสังเกตเห็นว่าชายคนนั้นใช้มือข้างหนึ่งกุมท้ายทอยไว้ และมีเลือดซึมออกมาจากฝ่ามือเล็กน้อย ชายคนนั้นมองไปที่เชิงเขาด้านหลังด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แล้วก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไป แม้แต่ซูเจียวเจียวที่อยู่ข้างๆ เขาก็ไม่สนใจ

       แต่ซูเจียวเจียวกลับรู้สึกถึงความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว คนคนนี้ต้องไม่ใช่คนดีแน่!

       เขามีบาดแผลที่ศีรษะ ซึ่งอาจเป็นบาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้กับอาหมิง!

       อาหมิงยังไม่ลงมา หรือว่าเขาทำร้ายอาหมิง?

       เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูเจียวเจียวก็ยิ่งไม่ยอมปล่อยให้เขาหนีไป จึงหยิบถุงหนังงูที่อยู่บนพื้นโยนใส่เขา

       ชายคนนั้นไม่ทันระวัง จึงสะดุดล้มลงไปอีกครั้ง

       ชายคนนั้นมองซูเจียวเจียวด้วยสีหน้าดุร้าย “รนหาที่ตาย!”

       ชายคนนั้นลุกขึ้น แล้วพุ่งเข้าใส่ซูเจียวเจียว

       ซูเจียวเจียวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว

       ขณะนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาจากด้านบน พุ่งเข้าใส่ชายคนนั้น ชนเขากระเด็นไปตกยังคันนาข้างทาง

       ทั้งสองคนกลิ้งตัวอยู่ในโคลนทันที

       เซียวหยวนหมิงไม่สนใจบาดแผลบนร่างกายของตนเอง แล้วเข้าต่อสู้กันอีกครั้ง พร้อมกับรู้สึกโชคดีเล็กน้อยที่เขาวิ่งเร็วพอ มิฉะนั้นหากคนนี้ทำร้ายเจียวเจียว เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้!

       ทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกรับอย่างดุเดือด

       ซูเจียวเจียวยืนอยู่บนทางเดินเล็กๆ มองดูด้วยความร้อนใจ หัวใจของเธอเต้นระรัว

       การต่อสู้แบบนี้ เธอไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ทำได้เพียงร้อนใจเท่านั้น

       โชคดีที่เซียวหยวนหมิงเป็นฝ่ายได้เปรียบ และในไม่ช้าก็กดอีกฝ่ายลงกับพื้นแล้วซ้อมอย่างหนัก ไม่นานคนคนนั้นก็ถูกซ้อมจนหน้าตาปูดบวมและมีบาดแผลทั่วตัว

       หลังจากเซียวหยวนหมิงควบคุมอีกฝ่ายไว้ได้แล้ว ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหน้า พร้อมกับเสียงพูดคุยกันว่า “รอยเท้าอยู่แถวนี้ รีบหน่อย!”

       หัวใจของซูเจียวเจียวเต้นระรัว สีหน้าเผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าคนที่มาเป็นพวกเดียวกันกับชายคนนี้หรือไม่…

       แล้วเธอก็เห็นกลุ่มคนในเครื่องแบบตำรวจเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยมีชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปีเป็นหัวหน้า

       ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นซูเจียวเจียว เซียวหยวนหมิง และชายคนที่ถูกควบคุมตัว

       ซูเจียวเจียวทราบว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ชื่ออู๋จวิ้น เป็นนายอำเภอคนใหม่

       ส่วนชายที่ถูกควบคุมตัวผู้นี้ชื่อเฉาเจี้ยนหัว เป็นคนจรจัดที่มักจะก่ออาชญากรรมเล็กๆ น้อยๆ และเคยฆ่าคนตายโดยไม่ได้ตั้งใจครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็หลบหนีคดี พวกเขาตามจับมานาน แทบจะจับได้อยู่แล้ว แต่เขากลับหนีไปได้

       ครั้งนี้เขาลักพาตัวอู๋เฟิ่งเสีย ลูกสาวคนเล็กของอู๋จวิ้นเพื่อแก้แค้น แต่กลับถูกเธอและเซียวหยวนหมิงบังเอิญเจอเข้า

       ก่อนหน้านี้อู๋จวิ้นได้ส่งคนขึ้นไปช่วยอู๋เฟิ่งเสียแล้ว ส่วนเฉาเจี้ยนหัวก็ถูกคนของอู๋จวิ้นควบคุมตัวไว้

       ไม่นาน อู๋เฟิ่งเสียก็ถูกคนแบกลงมาจากเขา เธอมีใบหน้าซีดเผือด สีหน้าซูบตอบ เห็นได้ชัดว่าอาการไม่ค่อยดีนัก แต่เมื่อเธอเห็นเซียวหยวนหมิง ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย แล้วเอ่ยขอบคุณเซียวหยวนหมิง

       เนื่องจากเซียวหยวนหมิงได้รับบาดเจ็บ และเป็นคนจับเฉาเจี้ยนหัวได้ อู๋จวิ้นจึงให้เซียวหยวนหมิงกลับไปด้วยกัน เพื่อทำแผลและใส่ยา

       เซียวหยวนหมิงได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่โชคดีที่บาดแผลไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต โดยมีซูเจียวเจียวคอยประคอง เขาทั้งคู่เดินออกมาจากทางเดินบนเขา มาถึงถนนดินสีเหลือง และมีรถยนต์หลายคันจอดอยู่ริมถนน

       ซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงขึ้นรถไปด้วยกัน คนขับรถที่ชื่อเสี่ยวเฉิงขับรถพาพวกเขาไปยังสถานีอนามัย เพื่อทำความสะอาดและใส่ยาให้บาดแผลของเซียวหยวนหมิง ซูเจียวเจียวจึงได้เห็นว่าบาดแผลบนแขนของเขาบาดลึกเพียงใด

       ก่อนหน้านี้เนื่องจากแขนของเซียวหยวนหมิงเปื้อนโคลนมาก เลือดจึงหยุดไหล และมองไม่เห็นบาดแผล

       ซูเจียวเจียวมองดูแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจ เธอไม่คิดเลยว่าการลัดทางจะทำให้เกิดเรื่องมากมายเช่นนี้ วันนี้ก็อันตรายมาก แต่โชคดีที่อาหมิงเอาชนะคนร้ายได้

       ซูเจียวเจียวคิดในใจว่า คราวหน้าจะต้องไม่เข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่นอีกแล้ว

       เซียวหยวนหมิงกลัวเธอเป็นห่วง จึงปลอบเธอว่า “ผมไม่เป็นไรหรอก คุณดูสิ ผมยังสบายดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

       หลังจากทำแผลเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวเฉิงคนขับรถของอู๋จวิ้น ก็มารับเซียวหยวนหมิงและซูเจียวเจียวไปทำบันทึก

       เสี่ยวเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ แค่ทำบันทึกเท่านั้น นี่เป็นขั้นตอนที่เราต้องทำ หลังจากทำบันทึกเสร็จแล้ว ผมจะขับรถไปส่งพวกคุณกลับ”

       เซียวหยวนหมิงพยักหน้าด้วยสีหน้าแข็งทื่อเล็กน้อย

       ซูเจียวเจียวไปทำบันทึกพร้อมกับเขา แล้วก็ได้พบกับอู๋จวิ้นอีกครั้ง

       อู๋จวิ้นขอบคุณเซียวหยวนหมิงเป็นการส่วนตัว “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องราชการ ผมก็ต้องขอบคุณคุณเป็นอย่างมากครับ หากคุณไม่จับเฉาเจี้ยนหัวไว้ทันละก็ เขาอาจก่อเรื่องที่เลวร้ายกว่านี้อีกในอนาคตได้ คุณไม่เพียงแต่จับคนร้ายได้ แต่ยังช่วยลูกสาวของผมไว้ได้อีกด้วย เดี๋ยวผมจะยื่นเรื่องขอให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องรีบทำเรื่องเสนอเบื้องบนเพื่อมอบเกียรติคุณให้ครับ”

       เซียวหยวนหมิงกล่าวว่า “พวกเราแค่บังเอิญผ่านมาเห็นเท่านั้นเองครับ”

       เนื่องจากเรื่องราวทั้งหมดนี้ เวลาก็ล่วงเลยจนมืดค่ำแล้ว อู๋จวิ้นจึงให้เสี่ยวเฉิงพาเซียวหยวนหมิงและซูเจียวเจียวไปกินข้าวที่โรงอาหาร แล้วจึงให้เสี่ยวเฉิงขับรถไปส่งพวกเขาทั้งสองกลับ

       เนื่องจากเซียวหยวนหมิงได้รับบาดเจ็บ และเสี่ยวเฉิงได้ไปบอกหลี่เกินเซิงด้วยตัวเอง เซียวหยวนหมิงจึงสามารถพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านได้หลายวัน ไม่จำเป็นต้องรีบไปทำงาน

ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3,000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะๆ นะคะ ^^