บทที่ 81 เงินที่ได้มาด้วยความเหนื่อยยาก

        สำหรับลูกศิษย์นั้น ปีแรกจะได้เพียงสามหยวน ปีที่สองจะได้สิบสี่หยวนห้าเหมา ปีที่สามจะได้สิบแปดหยวน และหลังจากเรียนจบครบหลักสูตรจะได้ยี่สิบห้าหยวน

       ช่างตัดเสื้อธรรมดาก็สามารถเรียนรู้จนจบหลักสูตรได้ภายในหนึ่งปี พอถึงตอนนั้น หากแอบรับงานพิเศษ เงินก็จะเพิ่มพูนขึ้นโดยอัตโนมัติ

       แน่นอนว่า การรับงานพิเศษนั้นต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่มีใครจับได้ หรือไม่มีใครแจ้งความ มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรง

       อีกสี่ปีข้างหน้าก็สามารถทำงานอิสระ เปิดกิจการส่วนตัวได้แล้ว ดังนั้นเงินเดือนในอนาคตจึงไม่สำคัญเท่าใดนัก

       เซียวหยวนซินยิ้มแล้วกล่าวว่า “ค่าแรงไม่ต้องให้ฉันหรอกนะ ฉันมาอยู่มาอาศัยที่นี่ กินอยู่กับเธอและอาหมิงตลอด จะไม่ให้ค่าใช้จ่ายได้อย่างไรล่ะ แต่เงินฉันมีอยู่น้อยนิด ทั้งสองคนก็อย่าได้รังเกียจไปเลยนะ”

       ค่าใช้จ่ายสามหยวนนั้นน้อยนิดจริงๆ เพราะต้องรวมค่าอาหารและเครื่องดื่มสำหรับเธอและหยวนหยวนสองคน

       แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เซียวหยวนซินเองก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายนัก รอปีหน้าได้ค่าจ้างมากขึ้นแล้วค่อยมาเติมให้ อาหมิงและเจียวเจียวจะได้ไม่เสียเปรียบ

       ซูเจียวเจียวพูดว่า “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าได้พูดจาเหมือนคนอื่นคนไกลสิคะ พี่กับหยวนหยวนก็ไม่ได้กินมากเท่าไร ไม่ต้องไปคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น เมื่อก่อนพี่ดูแลอาหมิงคนเดียวก็เหนื่อยมากแล้ว พี่กับหยวนหยวนแค่มาพักอยู่ที่นี่ก็พอค่ะ”

       เซียวหยวนซินรู้ดีถึงนิสัยของซูเจียวเจียวที่พูดคำไหนคำนั้น พอเธอพูดว่าจะไม่รับ ก็จะไม่รับจริงๆ ตอนนั้นเธอจึงคิดว่าจะให้เฉิงเหว่ยแบกข้าวมาให้เยอะๆ

       เซียวหยวนซินเรียนรู้อย่างตั้งใจ ซูเจียวเจียวพูดอะไรก็ฟังทุกคำ จดบันทึกอย่างละเอียด หากไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามด้วยความนอบน้อม ไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองอายุมากกว่าซูเจียวเจียวแล้วต้องเสียหน้าที่จะเชื่อฟังคำพูดของเธอ ตอนนี้เซียวหยวนซินเหมือนเป็นนักเรียนที่ใฝ่รู้และถ่อมตนอย่างยิ่ง...

       สำหรับเรื่องนี้ ซูเจียวเจียวรู้สึกพึงพอใจมาก

       เพราะเหลือเวลาอีกเพียงเดือนครึ่งก็จะถึงช่วงใกล้สิ้นปี งานพิเศษของซูเจียวเจียวก็มากขึ้นเรื่อยๆ งานที่ไม่น่าไว้ใจ เธอก็ปฏิเสธทั้งหมด เพื่อหลีกเลี่ยงการเสียแรงเปล่า สุดท้ายอาจถูกแจ้งความได้ ประการที่สองคือเธอมีเวลาไม่มากพอที่จะรับงานเยอะๆ ก่อนตรุษจีน

       เธอรับงานจากลูกค้าที่เฉินเจียอวี้แนะนำมาเพียงไม่กี่ราย ลูกค้าเหล่านั้นต้องการให้ตัดเสื้อผ้าใหม่ทั้งครอบครัวสำหรับตรุษจีน และให้ค่าจ้างอย่างใจกว้าง พูดคุยง่าย ไม่จุกจิก และที่สำคัญคือเชื่อถือได้ ไม่ปากมาก

       นอกจากนี้เธอยังต้องตัดเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเองและเซียวหยวนหมิง รวมถึงหลิวหยวนหยวนและเซียวหยวนซิน อีกทั้งยังมีของป้าหวังเหวินเม่ยบ้านข้างๆ และบ้านลู่เหว่ยหมิน รวมถึงอีกสองครอบครัวที่สนิทกันด้วย

       สำหรับเสื้อผ้าของป้าหวังเหวินเม่ยและครอบครัวอื่นๆ ซูเจียวเจียวบอกว่าจะไม่คิดเงิน แต่ขอแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของแทน เช่น ไข่ไก่ ผัก หรือธัญพืช ซึ่งจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายในการซื้ออาหารของเธอไปได้

       แม้ว่าซูเจียวเจียวจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา แต่ก็ไม่สามารถตัดให้โดยไม่คิดเงินได้ทั้งหมด เพราะมีเสื้อผ้าที่ต้องทำมากเกินไป หากแค่หนึ่งหรือสองชิ้นก็คงไม่เป็นไร

       เมื่อป้าหวังเหวินเม่ยและครอบครัวอื่นๆ ได้ยินว่าสามารถแลกเปลี่ยนด้วยธัญพืชและไข่ได้ พวกเขาก็ดีใจอย่างยิ่ง

       พวกเขาอาจจะไม่ค่อยอยากใช้เงิน แต่ถ้าเป็นธัญพืช ผัก หรือไข่ พวกเขาก็ยังพอมีให้ได้บ้าง

       เพราะก่อนสิ้นปี กองผลิตจะแบ่งปันธัญพืช และแต้มคะแนนงานที่เหลือก็จะถูกเปลี่ยนเป็นเงินสด แต่เงินสดนั้นมีไม่มากนัก ทุกครอบครัวจึงไม่กล้าใช้จ่ายและพยายามเก็บออมไว้

       ที่ซูเจียวเจียวบอกว่าจะแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้บางคนอิจฉาและไปแจ้งความว่าเธอรับงานพิเศษ หาเงินจากการเก็งกำไร

       หากแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของ คนอื่นก็ไม่มีเหตุผลที่จะกล่าวหาเธอได้ ตอนนั้นเธอก็สามารถบอกได้ว่าเธอช่วยตัดเสื้อให้โดยไม่คิดเงิน คนเหล่านั้นซาบซึ้งใจจึงนำธัญพืชและผักมาให้ แบบนี้ก็จะไม่ถือว่าเป็นการเก็งกำไร

       การแลกเปลี่ยนสิ่งของต่อสิ่งของ ถือเป็นเรื่องปกติ

       ส่วนคนอื่นๆ ที่มาหา ซูเจียวเจียวก็ปฏิเสธทั้งหมด เพราะเหลือเวลาอีกเพียงเดือนครึ่งก็จะถึงช่วงสิ้นปี เธอมีเวลาพอที่จะทำได้แค่ของป้าหวังเหวินเม่ยและลู่เหว่ยหมินเท่านั้น ของคนอื่นๆ ไม่ทันจริงๆ เพราะเธอมีแค่สองมือ

       ดังนั้นเมื่อหลี่จินฮวา เฉินซิ่วฮวา และป้าหวังมาหา ซูเจียวเจียวก็ปฏิเสธไป ทำให้หลี่จินฮวาและคนอื่นๆ หน้าเสียทันที และแอบนินทาซูเจียวเจียวลับหลังอย่างหนัก

       เรื่องนี้ซูเจียวเจียวก็ไม่ใส่ใจ พวกเขาอยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไป ขอแค่เธอไม่ได้ยินก็พอ ไม่อย่างนั้นเธอคงโต้ตอบพวกเขาจนต้องเงียบกริบ

       แต่หลี่จินฮวาและพวกก็เป็นคนฉลาด ต่อหน้าทำเป็นยิ้มแย้ม แต่ลับหลังกลับพูดถึงซูเจียวเจียวว่าทำเป็นวางตัวสูงส่ง หลังจากเป็นช่างตัดเสื้อก็ไม่เห็นหัวใคร พอไปหาให้ตัดเสื้อให้ก็บ่ายเบี่ยง

       หลี่จินฮวายังยุแยงใส่ร้ายโจวเม่ยอีกว่า “ยุวชนโจว คุณไม่ใช่ว่าสนิทกับยุวชนซูเหรอ ทำไมยุวชนซูถึงตัดเสื้อให้ป้าหวังเหวินเม่ยกับลู่เหว่ยหมินโดยไม่คิดเงิน แต่ไม่ตัดให้คุณด้วยล่ะ”

       โจวเม่ยได้ยินดังนั้นแทบจะโมโหตาย ใครๆ ก็รู้ว่าตอนนี้เธอกับซูเจียวเจียวไม่ถูกกันแล้ว?

       มันช่างจี้ใจดำอะไรเช่นนี้

       โจวเม่ยโต้กลับไปว่า “ทำไมคุณไม่ไปหายุวชนซูให้ตัดเสื้อให้ล่ะคะ คุณก็เป็นเพื่อนบ้านใกล้กันไม่ใช่หรือ?”

       พูดจบก็ส่งเสียงฮึดฮัด เบ้ปากแล้วเดินจากไป

       มองดูเงาร่างที่เดินจากไปของโจวเม่ย หลี่จินฮวาก็พ่นลมหายใจอย่างดูถูก

       “มีอะไรดีนักหนา ก็แค่ยุวชนที่มาอยู่ชนบทเท่านั้นแหละ”

       ...

       เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลืออีกเพียงห้าวันก็จะถึงช่วงสิ้นปี

       งานพิเศษที่ซูเจียวเจียวรับไว้ก็สำเร็จลุล่วงตามกำหนด ในช่วงเดือนครึ่งที่ผ่านมา เธอเกือบหมดแรงไปเสียแล้ว

       โชคดีที่งานทุกอย่างเสร็จสิ้น เดือนครึ่งที่ผ่านมา นอกจากเงินเดือนแล้ว เธอยังรับงานพิเศษได้เกือบสองร้อยหยวน! ซึ่งเทียบเท่ากับเงินเดือนของเธอหลายเดือนเลยทีเดียว!

       ซูเจียวเจียวรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

       บวกกับเงินเดือนสี่เดือนที่ผ่านมา รวมเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบหกหยวน เมื่อรวมกันก็เกือบสี่ร้อยหยวน!

       ในช่วงสองสามเดือนนี้ เซียวหยวนหมิงจะเดินทางไปอำเภอทุกห้าวัน แต่ละครั้งเขาสามารถหาเงินได้หลายสิบหยวน บางครั้งก็มากกว่าหนึ่งร้อยหยวน ดังนั้นเขาจึงหาเงินได้เกือบหนึ่งพันหยวนเพียงลำพัง!

       เมื่อรวมกับเงินเก็บก่อนหน้านี้แปดร้อยกว่าหยวน ทั้งหมดจึงเป็นสองพันสามร้อยหกสิบเจ็ดหยวน!

       นี่คือผลจากการที่เธอและเซียวหยวนหมิงพยายามมาครึ่งปี

       ซูเจียวเจียวตัดสินใจที่จะพักผ่อนให้เต็มที่ในช่วงห้าวันสุดท้าย จะไม่รับงานใดๆ อีกแล้ว

       ในช่วงเดือนครึ่งที่ผ่านมาที่ยุ่งมากจนไม่มีเวลาอ่านหนังสือเลย

       “พี่หยวนซิน พรุ่งนี้ฉันจะไปอำเภอเพื่อส่งเสื้อผ้า พวกเราไปเดินเล่นที่อำเภอด้วยกันไหมคะ ไปซื้อของสำหรับวันตรุษจีนด้วยกันค่ะ” ซูเจียวเจียวพูดพลางยิ้ม

       เซียวหยวนซินไม่เพียงแต่เรียนรู้เร็วเท่านั้น เธอยังคล่องแคล่วว่องไวและทำงานได้ดี ช่วยให้เธอประหยัดปัญหาไปได้มาก

       ที่สำคัญคือสามารถรับงานพิเศษได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับได้

       ดังนั้นซูเจียวเจียวจึงให้ค่าจ้างพิเศษแก่เซียวหยวนซินอีกห้าสิบหยวน

       เซียวหยวนซินรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้ช่วยอะไรมาก เสื้อผ้าพวกนี้เธอเป็นคนตัดเองทั้งหมด ฉันจะรับเงินของเธอได้อย่างไร”

       ซูเจียวเจียวบังคับยัดเงินใส่มืออีกฝ่าย “นี่คือค่าจ้างส่วนตัวที่ฉันให้พี่ พี่รับไว้เถอะค่ะ จะได้มีเงินใช้ช่วงตรุษจีนไง”

       “ไม่ได้ ไม่ได้สิ!” เซียวหยวนซินไม่ยอมรับเงินนั้นไม่ว่าจะอย่างไร “ฉันแค่ช่วยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่คุ้มกับเงินจำนวนนี้เลย”

       “พี่หยวนซิน ถ้าพี่ไม่รับมัน ฉันจะโกรธจริงๆ แล้วนะคะ” ซูเจียวเจียวแกล้งทำหน้าบึ้ง “ช่วงนี้พี่ก็ทำงานล่วงเวลาจนถึงสามสี่ทุ่มอยู่บ่อยๆ แถมยังตื่นแต่เช้ามาช่วยจุดไฟทำอาหารอีก นี่เป็นเงินที่พี่หามาด้วยความเหนื่อยยากต่างหากล่ะคะ”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^