บทที่ 86 แย่งชิง [2]

        เขารู้ดีว่าน้องเขยและน้องสะใภ้ไม่ชอบเขา ที่ผ่านมาเขาอ่อนแอและไร้ประโยชน์จนทำให้ภรรยาต้องทนทุกข์ทรมานใจหลายครั้ง การที่พวกเขาเกลียดเขาในตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

       ทุกครั้งที่เขามา เขาจะเห็นเซียวหยวนหมิงทำหน้าบึ้งตึงใส่ เขาทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ

       แต่เขาไม่คิดเลยว่า ซูเจียวเจียวจะเตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้เขาด้วย!

       ซูเจียวเจียวกล่าวว่า “นี่เป็นเสื้อผ้าที่ตัดตามขนาดตัวของพี่เขย อาหมิงใส่ไม่ได้หรอกค่ะ”

       เซียวหยวนซินจ้องเขาแล้วกล่าวว่า “เจียวเจียวให้คุณก็รับไปเถอะนะ ต่อไปคุณต้องดีกับน้องชายและน้องสะใภ้ของฉันให้มากๆ คุณดูพี่น้องฝั่งคุณสิ พวกเขาเคยทำเสื้อผ้าใหม่ให้คุณไหม เคยทำอาหารให้คุณกินทุกครั้งที่มาไหม พวกเขาเคยให้ไข่หยวนหยวนกินสักฟองไหม มีแต่พวกคุณคิดหาทางเอาเปรียบเราตลอดไม่ใช่หรือไง?”

       หลิวเฉิงเหว่ยพยักหน้า เห็นด้วยกับคำกล่าวของภรรยา

       หลังจากแยกบ้าน เขาก็มองเห็นอะไรชัดเจนขึ้น

       เพราะหยวนซินมาเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าที่นี่ ไม่มีใครอยู่บ้านทำอาหารและซักผ้า พี่ชายคนโตและพี่ชายคนรองของเขาก็ไม่เคยเรียกเขาไปกินข้าวสักมื้อ ส่วนพี่ชายคนที่สามและสะใภ้สามก็ไปตัวอำเภอ ไม่กลับมาครึ่งปีแล้ว…

       บางครั้งเขาก็ไปกินข้าวกับแม่ที่บ้านบ้าง

       คุณย่าหลิวกับคุณปู่หลิวไม่ดีกับลูกสะใภ้ แต่ก็ยังสงสารลูกชายตัวเอง

       แต่หลิวเฉิงเหว่ยก็ไปกินบ่อยๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นครอบครัวของพี่ใหญ่และพี่รองก็จะรู้สึกไม่พอใจ

       หลังจากนั้นแต้มคะแนนงานก็แยกกันคิด แต่ละครอบครัวก็คิดแต้มคะแนนงานของตัวเอง

       หลิวเฉิงเหว่ยรับเสื้อผ้าใหม่มาด้วยความเกรงใจ เขาลูบไล้ผ้าเบาๆ ผ้าผืนนี้นุ่มสบายมาก ดูเหมือนจะเป็นผ้าสักหลาดเนื้อดีที่หายาก นุ่มละมุนจริงๆ

       ซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงไปส่งทั้งสามคนถึงทางเข้าหมู่บ้าน ตลอดทางผู้คนในกองผลิตที่เห็นเซียวหยวนซินและหลิวเฉิงเหว่ยถือของพะรุงพะรัง ต่างก็อิจฉาจนตาแดงก่ำ

       ยุวชนซูนี่ใจกว้างจริงๆ!

       ไม่เพียงแต่สอนเซียวหยวนซินที่แต่งงานไปแล้วให้ตัดเย็บเสื้อผ้าเท่านั้น แต่ในวันปีใหม่ยังให้ของดีๆ มากมายอีกด้วย ดูจากสัมภาระพะรุงพะรังนั่นก็รู้ว่ามีของดีๆ ไม่น้อยเลย!

       หลังจากนั้นเซียวหยวนซินก็กลับไปที่กองผลิตตระกูลหลิวพร้อมกับหลิวเฉิงเหว่ยและลูกสาว

       คุณย่าหลิวแห่งตระกูลหลิวเฝ้ารอหลิวเฉิงเหว่ยและเซียวหยวนซินกลับมานานแล้ว เพราะเธอได้ยินมาว่าน้องสะใภ้ของเซียวหยวนซิน หรือก็คือยุวชนซูนั่นแหละ เก่งกาจมาก ไม่เพียงแต่มีคารมคมคาย แต่ยังเก่งเรื่องการทำงานหาเงินด้วย ได้เงินเดือนตั้งสามสิบเก้าหยวนต่อเดือน!

       ตอนนี้ใกล้ปีใหม่แล้ว เซียวหยวนซินก็น่าจะนำของกลับมาเยอะแยะเลยใช่ไหม?

       นอกจากคุณย่าหลิวแล้ว ยังมีพี่ใหญ่หลิวและพี่สะใภ้ใหญ่หลิว รวมถึงลูกๆ ทั้งสามของเธอที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวถามว่า “คุณแม่คะ เอ่อ… น้องสะใภ้สี่ทำไมยังไม่กลับมาอีกหรือคะ?”

       แม้แต่ลูกๆ ทั้งสามของเธอก็ยังถามว่า “น้าสะใภ้สี่จะกลับมาเมื่อไรครับ/คะ?…”

       พวกเขาได้ยินคุณย่ากับแม่บอกว่า เมื่อน้าสะใภ้สี่กลับมาแล้ว จะต้องมีของอร่อยๆ มาเยอะแยะเลย

       คุณย่าหลิวชะเง้อคอมองออกไปข้างนอก “อย่าเพิ่งรีบสิ อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

       หลังจากที่คุณย่าหลิวและคนอื่นๆ เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ในที่สุดหลิวเฉิงเหว่ยก็พาภรรยาและลูกสาวกลับมาถึงบ้าน

       เซียวหยวนซินมองเห็นผู้คนมากมายที่ยืนรออยู่แต่ไกล ใบหน้าของเธอก็พลันหุบยิ้มลงทันที

       ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขามายืนรออยู่หน้าประตูเพื่ออะไร เธอไม่คิดว่าคุณย่าหลิวและพี่สะใภ้ใหญ่หลิวจะกระตือรือร้นต้อนรับเธอกลับบ้านขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะของที่อยู่ในมือเธอหรอกหรือ?

       แต่ของพวกนี้เธอเป็นคนหาเงินซื้อมาเอง แถมยังเป็นของที่น้องสะใภ้ให้มา ทำไมเธอถึงต้องให้พวกเขาด้วยล่ะ?

       หลิวเฉิงเหว่ยไม่คิดมากขนาดนั้น เขาเห็นมีคนจำนวนมากรออยู่ ก็ยิ้มออกมา “แม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเรากลับมาแล้วครับ”

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวยิ้มกว้างราวกับดอกไม้บาน “โอ้ น้องสี่ ในที่สุดนายก็พาน้องสะใภ้กลับมาแล้ว มาๆๆ รีบเข้าบ้านเถอะนะ ข้างนอกอากาศหนาวใช่ไหม? ในบ้านมีเตาถ่านด้วย รีบเข้ามาผิงไฟก่อนนะ”

       พูดพลางเธอก็เอื้อมมือไปหยิบถุงผ้าสองใบจากมือของเซียวหยวนซิน “หยวนซินจ๊ะ ฉันช่วยถือเข้าไปในบ้านนะ”

       เซียวหยวนซินหลบมือของเธอ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันถือเองได้ ของแค่นี้ไม่หนักเท่าไร”

       มือของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวชะงักไปชั่วขณะ เพียงพริบตาเดียวเซียวหยวนซินก็เดินเข้าไปในลานบ้านแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่หลิวจึงทำได้เพียงหันไปมองหลิวเฉิงเหว่ย “น้องสี่อุ้มลูกแล้วยังต้องถือของอีก คงหนักมากเลยใช่ไหม มาเถอะมา ให้ฉันช่วยถือนะ”

       หลิวเฉิงเหว่ยกําลังจะส่งของในมือให้ไป แต่จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาอันเย็นชาของภรรยาที่ส่งมา ทำให้เขาตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม รีบปฏิเสธว่า “ไม่ต้องหรอก เรากลับมาถึงบ้านแล้วนี่นะ”

       แล้วเขาก็รีบเดินตามเข้าไปในบ้านทันที

       คุณย่าหลิวเดิมทีตั้งใจจะช่วย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร หลิวเฉิงเหว่ยและเซียวหยวนซินก็เดินผ่านเธอเข้าไปในบ้านแล้ว ทำให้ใบหน้าของเธอพลันมืดครึ้มลงทันที

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวกล่าวเบาๆ ว่า “ไม่ให้แม้แต่แตะเลย ต้องมีของดีๆ เยอะแยะแน่ๆ”

       คุณย่าหลิวจ้องตาเขม็ง แล้วรีบตามเข้าไปในบ้านทันที พี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็รีบตามหลังไปติดๆ ลูกๆ ทั้งสามของเธอก็ตามหลังเข้าไปทันที

       คุณย่ากับแม่บอกว่าคุณน้าสะใภ้สี่เอาของดีๆ กลับมาเยอะแยะเลย ข้างในต้องมีของอร่อยๆ เต็มไปหมดแน่ๆ!

       พวกเขาอยากกินของอร่อย!

       “น้องสี่ หยวนซิน พวกเธอเอาของดีๆ อะไรกลับมาบ้างเนี่ย ของพะรุงพะรังขนาดนี้” พี่สะใภ้ใหญ่หลิวเอ่ยถามอย่างเปิดเผย

       คุณย่าหลิวยิ้มแล้วกล่าวต่อว่า “ยังไงซะก็ยังดีที่น้องสี่กับหยวนซินรู้ว่าใกล้จะปีใหม่แล้ว ก็เลยซื้อของไหว้เจ้ากลับมา ไม่อย่างนั้นปีนี้คงจะไม่ได้ฉลองปีใหม่อย่างสุขสบายหรอก”

       เซียวหยวนซินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอเพิ่งจะวางของลง ก็หันกลับไปมองคุณย่าหลิวและพี่สะใภ้ใหญ่หลิวที่เดินตามเข้ามาในห้อง “ไม่มีของดีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ผักแห้งกับเสื้อผ้าค่ะ”

       พูดจบ เธอหันกลับไปก็เห็นลูกๆ ทั้งสามของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวได้เปิดถุงผ้าที่อยู่ริมสุด และพลิกสิ่งของข้างในกระจัดกระจายไปทั่วแล้ว

       หลิวเกาพลิกไปพลิกมาพลางบ่นอย่างไม่พอใจว่า “ไม่มีอะไรเลย มีแต่เสื้อผ้า! คุณน้าสะใภ้สี่ ไม่ได้เอาอะไรมากินเลยเหรอครับ?”

       ใบหน้าของเซียวหยวนซินพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง “พวกเธออย่าได้แตะต้องสิ่งใดโดยไม่ได้รับอนุญาต…”

       อีกด้านหนึ่ง คุณย่าหลิวและพี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็ได้เปิดถุงผ้าอีกใบ ข้างในมีผักแห้ง เนื้อรมควัน ปลาเค็ม เมล็ดแตงโม ถั่วลิสง ลูกอมกระต่ายขาว ลูกอมรสมอลต์ และนมผงสำหรับเด็กที่ยังดื่มไม่หมดหนึ่งกระป๋อง

       เมื่อเห็นของเหล่านี้ ดวงตาของคุณย่าหลิวและพี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวยิ้มแล้วพูดกับคุณย่าหลิวว่า “แม่คะ คืนนี้เราเอาเนื้อรมควันไปตุ๋นหน่อไม้หน้าหนาวกันดีไหมคะ หอมอร่อยแน่นอน!”

       คุณย่าหลิววางเนื้อรมควันและปลาเค็มไว้ข้างหนึ่ง “ดี! คืนนี้ตุ๋นเนื้อรมควันกับหน่อไม้หน้าหนาว”

       พูดพลาง คุณย่าหลิวก็เอื้อมมือไปหยิบเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และลูกอม

       ลูกๆ ทั้งสามของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวเมื่อเห็นลูกอม ก็พากันส่งเสียงเอะอะโวยวาย “ผมจะกินลูกอม หนูจะกินลูกอม!”

       “ได้ๆๆ กินลูกอมกันทุกคนเลย” คุณย่าหลิวยิ้มพลางกำลังจะเปิดซองลูกอม แต่ไม่ทันไรก็ถูกมือหนึ่งคว้าไป

       คนที่คว้าลูกอมไปก็คือเซียวหยวนซิน

       ในเวลานี้เซียวหยวนซินทำหน้าบึ้งตึงไม่พอใจสุดขีด “พวกคุณไม่ได้ขออนุญาตฉัน แล้วจะเปิดของของฉันเองได้ยังไง”

       พี่สะใภ้ใหญ่หลิวได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจทันที “น้องสะใภ้สี่ ทำไมถึงขี้เหนียวขนาดนี้ล่ะ? แค่ลูกอมไม่กี่เม็ดเอง เด็กๆ อยากกิน ทำไมเธอต้องจุกจิกขนาดนี้ด้วย? อีกอย่างหลิวเกาก็เป็นหลานชายของเธอเหมือนกันนะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ!”

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^