บทที่ 98 แค่คิดก็ยากแล้ว

        ในความมืดมิด เซียวหยวนหมิงรู้สึกกระหายและเหนื่อยล้าไปทั้งตัว ลมหายใจก็ดูเหมือนจะขาดห้วง เขาราวกับตกลงสู่โลกแห่งความมืดมิดที่เต็มไปด้วยน้ำเย็นเฉียบกำลังจะกลืนกินเขา

       เขาเชื่อว่าตนเองว่ายน้ำเก่ง แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ว่ายหนีไม่พ้น ได้แต่เฝ้ามองกระแสน้ำอันไร้ปรานีกลืนกินเขาไป

       จากนั้นเขารู้สึกเหมือนกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้บ้าน ลอยเคว้งคว้างไปทั่ว...

       แล้วเขาก็เห็นสาวงามคนหนึ่ง ใบหน้าของเธองดงามเหมือนเจียวเจียวของเขาไม่มีผิด!

       แต่เธอกลับมีเสน่ห์ที่แตกต่าง เจียวเจียวของเขายังสาวสะพรั่ง สวยงามและมีชีวิตชีวา เปล่งประกายราวกับดวงตะวัน

       ส่วนเจียวเจียวคนนี้ดูเหมือนจะผ่านกาลเวลามานาน ทุกอิริยาบถล้วนอ่อนช้อยงดงาม

       เขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ได้แต่เดินตามหลังเธอไปเงียบๆ

       แล้วเขาก็เห็นเธอเดินเข้าไปในโรงเก็บศพ เขาเห็นเธอกอดศพชายคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน ร้องไห้ปานจะขาดใจ พลางเรียกชื่อเขาซ้ำๆ "อาหมิง... อาหมิง... คุณกลับมาเถอะนะ... อาหมิง... ฉันผิดไปแล้ว... คุณกลับมาได้ไหม..."

       "อาหมิง... คุณยังไม่ได้ยินฉันบอกรักเลยนะ... คุณอย่าเพิ่งไป... คุณลืมตาขึ้นมามองฉันสิ!"

       เขาตกใจ เธอคือเจียวเจียว! คือเจียวเจียวของเขา!

       และตัวเขาเองก็ตายไปแล้ว!

       เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาก็พลันเศร้าหมอง ดวงตาฉายแววสิ้นหวังยิ่งขึ้น

       เขายังไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับเธออีกยาวนาน ยังไม่ได้ให้ชีวิตที่ดีกับเธอ เขาก็ต้องตายจากไปเสียแล้ว...

       มองดูเธอที่เศร้าโศกเสียใจถึงเพียงนั้น เขาก็อยากจะเดินเข้าไปปลอบโยน แต่เมื่อเขายื่นมือออกไป มือของเขากลับทะลุร่างของเธอไป

       เขาทำได้เพียงมองเธอที่นั่งร้องไห้อย่างเจ็บปวดอยู่ในโรงเก็บศพเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ถูกคนดึงออกไป และได้แต่มองร่างของเขาถูกเผาเป็นเถ้าธุลี

       เขาไม่ยอมจากไป จึงตามหลังเธอไปอย่างเงียบๆ อยู่อย่างนั้น การได้อยู่ข้างเธอเช่นนี้ คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำได้...

       เขาเห็นเธอเดินเตร่อย่างเหม่อลอยบนถนน รถคันหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาชนเธอ เขาตะโกนเสียงดัง "เจียวเจียว! หลบเร็วเข้า! หลบเร็วเข้า!"

       แต่เธอไม่ได้ยิน

       เขารีบพุ่งเข้าไปบังเธอ แต่กลับทะลุร่างเธอไป สุดท้ายก็ได้แต่เฝ้ามองร่างของเธอถูกรถชนกระเด็นไปไกล ราวกับผีเสื้อปีกหักร่วงลงสู่พื้นดิน

       เลือดสีแดงฉานค่อยๆ แผ่กระจายใต้ร่างของเธอ

       สีแดงสดเจิดจ้าบาดตา

       "เจียวเจียว!"

       เซียวหยวนหมิงครางเสียงต่ำ ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้น

       เขาลืมตาโพลงขึ้นมาทันที และพบว่ารอบตัวยังคงมืดมิดและหนาวเย็น อากาศเบาบางจนแทบจะหายใจไม่ออก ความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก

       เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาถูกขังอยู่ใต้โคลนถล่ม นอกจากเขาแล้วยังมีลู่เหว่ยหมินและคนอื่นๆ อีก...

       อากาศที่นี่เหลือน้อยเต็มที ทั้งยังไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ ไม่รู้ว่าจะทนอยู่ได้อีกนานแค่ไหน

       ทันใดนั้นเขาพลันนึกถึงความฝันเมื่อครู่ สีหน้าก็พลันมืดครึ้มลง ความสิ้นหวังในดวงตาก็ลึกล้ำขึ้นอีกหลายเท่า

       หรือว่าเขาจะต้องตายจริงๆ ...

       เหมือนในความฝัน

       แล้วเจียวเจียวก็จะร้องไห้ปานจะขาดใจ และเขาทำได้เพียงมองเจียวเจียวกอดเขาร้องไห้ มองร่างของเขาถูกเผา สุดท้ายเจียวเจียวก็จะตายตามไป...

       ไม่!

       ไม่!

       เขาจะตายไม่ได้! เจียวเจียวก็ห้ามตาย!

       เซียวหยวนหมิงกัดลิ้นตัวเอง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ทำให้สติที่เกือบจะแตกสลายของเขาคืนกลับมาบ้าง

       ในความเลือนราง เขาราวกับได้ยินเสียงของเจียวเจียว

       "อาหมิง! อาหมิง!"

       ความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตรอดเปล่งประกายเจิดจ้าในดวงตาที่สิ้นหวังของเซียวหยวนหมิง

       คือเจียวเจียว!

       เจียวเจียวมาหาเขาแล้ว!

       เพื่อป้องกันว่าเขาอาจจะหูฝาดไปเอง เขาจึงตั้งใจฟังหลายครั้ง และพบว่านั่นคือเสียงของซูเจียวเจียวจริงๆ

       "เจียวเจียว! เจียวเจียว!"

       เขาพยายามเปิดปากตะโกน แต่กลับพบว่าลำคอแห้งผากจนแสบไหม้

       เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าราวกับนาฬิกาทรายที่แตกหัก หยาบคายและฟังดูยากเย็น

       ไม่รู้ว่าซูเจียวเจียวจะได้ยินหรือไม่

       เขาตอบกลับไปสองสามครั้ง แต่รู้สึกว่าเสียงเบาเกินไป

       เขานึกถึงเหล็กเส้นในมือ จึงคว้าเหล็กเส้นขึ้นมาทุบแผ่นหินสีเขียวที่ขวางอยู่ด้านนอกอย่างสุดแรงเกิด

       ทันใดนั้น ก็มีเสียงของซูเจียวเจียวที่ฟังดูตื่นเต้นกว่าเดิมดังขึ้นมา "หัวหน้าคะ! พวกเขาอยู่ข้างล่าง!"

       ไม่นานนัก ก็มีแสงเจิดจ้าสาดส่องลงมาจากด้านบน พร้อมกับเสียงเรียกอย่างยินดีปรีดา

       "พวกเขาอยู่ข้างล่าง!"

       "พวกเขาอยู่ข้างล่างจริงๆ!"

       "รีบช่วยพวกเขาขึ้นมา!"

       ไม่นานนัก เซียวหยวนหมิงกับคนอื่นๆ ก็ถูกยกขึ้นมา

       ในบรรดาคนเหล่านั้น มีเพียงเซียวหยวนหมิงที่ยังคงมีสติอยู่บ้าง ส่วนลู่เหว่ยหมินและคนอื่นๆ ต่างก็หมดสติไปแล้ว

       "อาหมิง!"

       ซูเจียวเจียวพุ่งเข้าใส่ คว้าเซียวหยวนหมิงมากอดไว้แน่น ร่างกายของเขาเย็นเฉียบราวกับก้อนเหล็ก

       ทว่าน้ำตาที่ไหลออกมาจากใบหน้าของซูเจียวเจียวกลับร้อนระอุ หยดลงบนลำคอของเซียวหยวนหมิง

       "ฮือๆๆ ... อาหมิง... ในที่สุดฉันก็เจอคุณแล้ว..."

       ความอบอุ่นที่ลำคอทำให้เซียวหยวนหมิงได้สติคืนมา เขากอดซูเจียวเจียวกลับไว้แน่น นี่ไม่ใช่ความฝัน เขารอดแล้วจริงๆ!

       "ผมไม่ดีเอง ที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วงขนาดนี้"

       ทางด้านแม่ของลู่เหว่ยหมินและหลี่จินฮวาก็พากันวิ่งเข้ามา

       โดยเฉพาะหลี่จินฮวาที่เห็นหลี่เอ้อร์โก่วหมดสติไปแล้ว ก็ร้องไห้ปานจะขาดใจ ใครๆ ก็ปลอบว่า "คุณอย่าเพิ่งร้องไห้เลย เอ้อร์โก่วของคุณยังไม่ตาย ยังสบายดีอยู่ คุณทำอย่างกับร้องไห้ให้คนตาย มันไม่เป็นมงคลนะ"

       แต่กลับถูกหลี่จินฮวาต่อว่ากลับไปยกใหญ่

       เซียวหยวนหมิงและลู่เหว่ยหมินกับคนอื่นๆ ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยรถพิเศษทันที ส่วนซูเจียวเจียว แม่ของลู่เหว่ยหมิน และหลี่จินฮวาต่างก็ขึ้นรถแทรกเตอร์ไปด้วยกัน

       นอกจากเซียวหยวนหมิงและคนอื่นๆ แล้ว แม้แต่หลินเฟิงก็อยู่ในกลุ่มนี้

       อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ของหลินเฟิงค่อนข้างอันตรายและถูกนำตัวไปผ่าตัด

       ลู่เหว่ยหมินและคนอื่นๆ โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนใหญ่เป็นเพียงรอยถลอก

       ทุกคนหมดสติไปเพราะขาดอาหารและน้ำ รวมถึงอากาศที่ไม่เพียงพอ โชคดีที่ถูกช่วยออกมาทัน จึงไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เพียงแค่ต้องพักฟื้นสักสองสามวันเท่านั้น

       ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซูเจียวเจียวไม่ได้กลับบ้าน เธออยู่ในโรงพยาบาลดูแลเซียวหยวนหมิงไม่ห่าง ทำให้ลู่เหว่ยหมินและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ อิจฉาตาร้อน

       นอกจากการดูแลเอาใจใส่แล้ว ซูเจียวเจียวยังสั่งน้ำแกงกระดูกหมู แกงจืดไก่ และอื่นๆ จากร้านอาหารข้างๆ โรงพยาบาลมาทุกวัน แต่บางครั้งเธอก็แบ่งให้ลู่เหว่ยหมินและคนอื่นๆ กินบ้าง

       หลินเฟิงได้รับแจ้งว่าได้เข้ารับการผ่าตัดและพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เขาอาจจะต้องนอนพักรักษาตัวบนเตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือน

       ได้ยินมาว่าซี่โครงของเขาหักหลายซี่ ขาหัก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยถลอก เซียวหยวนหมิงและคนอื่นๆ พบหลินเฟิงที่ล้มอยู่ในป่า จึงแบกเขากลับมา ระหว่างทางจึงเสียเวลาไป มิฉะนั้นพวกเขาคงกลับมาถึงอย่างปลอดภัยนานแล้ว

       ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ภรรยาของลู่เหว่ยหมินก็อยู่ที่นี่เพื่อช่วยดูแล เธอถอนหายใจด้วยความเสียใจ "ครั้งนี้พี่อาหมิงกับสามีฉันอันตรายจริงๆ แต่ก็โชคดีที่รอดมาได้ เกือบจะ... ทั้งหมดเป็นเพราะยุวชนหลิน ทำไมถึงได้วิ่งวุ่นไปทั่ว เป็นการทำร้ายตัวเองและคนอื่นจริงๆ!"

       ซูเจียวเจียวพยักหน้าเห็นด้วย จะไม่ให้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร! ตอนนี้เธอเกือบจะเกลียดหลินเฟิงเข้าไส้แล้ว! เขาเกือบทำให้หลายชีวิตต้องจากไป!

       ภรรยาของลู่เหว่ยหมินพูดต่อ "เจ้าลิงผอมตายแล้วนะ ภรรยาของเขาเพิ่งจะตั้งท้องได้สี่เดือน ต่อไปจะใช้ชีวิตยังไง! ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องเลี้ยงลูก แค่คิดก็ยากแล้ว!"

!!! จากการตอบรับที่ล้นหลาม !!!
ยอดเก็บเข้าชั้นถึง 3000 คน!!!
ทางสำนักพิมพ์จึงเพิ่มจำนวนตอนอัปเดตต่อวันเป็น 3 ตอน เป็นเวลา 5 วัน 
ตั้งแต่วันที่ 1-5 กรกฎาคม 2569
.
ทั้งนี้ หากยอดเก็บเข้าชั้นถึง 6000 คน ทางเราจะแจกตอนฟรีเพิ่มอีกเป็นวันละ 3 ตอน นับตั้งแต่วันที่ยอดถึงเป็นเวลาไปอีก 5 วัน
.
หากคุณนักอ่านชอบเรื่องนี้ สามารถกดเก็บเข้าชั้น / Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปลและนักเขียนกันเยอะ ๆ นะคะ ^^