บทที่ 9 ร่วมมือกันอย่างราบรื่น
บทที่ 9 ร่วมมือกันอย่างราบรื่น
ซ่งเยวี่ยเพิ่งจะเช็ดเท้าเสร็จ เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เดินเข้ามากะละมังล้างเท้าไปเท
“ฉันจัดการเองได้ค่ะ” ซ่งเยวี่ยพูดขึ้นทันทีด้วยความรู้สึกเกรงใจ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นตอบกลับว่า “ให้ผมทำเถอะ คุณให้ผมยืมกะละมัง ผมทำงานแลกเปลี่ยนให้บ้างก็เป็นเรื่องที่ควรแล้ว”
เขาแยกแยะเรื่องราวได้อย่างชัดเจน เพราะเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ใช่คนประเภทที่ชอบติดค้างอะไรใคร
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองรองเท้าของตนที่วางอยู่บนพื้นก่อนจะตอบรับ “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นยกกะละมังล้างเท้ามานั่งลงตรงข้ามกับซ่งเยวี่ย
ชั่วขณะหนึ่งซ่งเยวี่ยไม่รู้จะชวนคุยเรื่องอะไรดี ในยุคสมัยที่บ้านส่วนใหญ่ยังไม่มีทั้งโทรศัพท์มือถือและโทรทัศน์ การที่คนสองคนต้องมานั่งอยู่ด้วยกันแบบนี้จึงกลายเป็นการนั่งจ้องตากันไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะละลายพฤติกรรมอันน่าอึดอัดนี้ได้อย่างไร
เสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่งตัวตรง เขาละสายตาจากซ่งเยวี่ยพลางใช้นิ้วชี้ถูไปมาบนขากางเกงไม่หยุด เขาเหลือบมองไปทางซ่งเยวี่ยแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
ความรู้สึกในใจของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเปลี่ยนไปมาอยู่หลายรอบ จนในที่สุดเขาก็เปิดปากพูดขึ้นว่า “ในหีบบนเตียงคังมีหนังสืออยู่หลายเล่ม คุณช่วยหยิบเล่มล่างสุดออกมาหน่อย”
ซ่งเยวี่ยทำตามที่เขาบอก
แม้หนังสือที่อยู่ล่างหีบเหล่านั้นจะถูกกดทับไว้ แต่ทุกเล่มถูกห่อปกไว้อย่างประณีตและเรียบร้อยมาก ดูออกเลยว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นรักและหวงแหนของพวกนี้ยิ่งนัก
เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากก้นหีบ
เธอพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจและยินดี “คุณชอบอ่านเล่มนี้ด้วยเหรอคะ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้า
“ฉันก็ชอบอ่านเหมือนกัน!” ซ่งเยวี่ยอุทานอย่างตื่นเต้น
ในที่สุดเธอก็หาความชอบที่ตรงกันเจอเสียที อย่างน้อยหลังจากนี้พวกเขาก็ไม่ต้องมานั่งจ้องตากันให้ลำบากใจแล้ว
ซ่งเยวี่ยเปิดหนังสือออกดู ทว่าเธอกลับต้องชะงักไป เพราะข้างในนั้นไม่ใช่เนื้อหาหนังสือทั่วไป แต่กลับเต็มไปด้วยเงินและคูปองอาหาร
ซ่งเยวี่ย: “...”
ความไม่ระวังทำให้คูปองอาหารร่วงลงพื้นไปหลายใบ
ซ่งเยวี่ยรีบก้มลงเก็บคูปองเหล่านั้นขึ้นมาทันที
“นี่คือเงินกับคูปองอาหารที่ผมเก็บสะสมไว้ ต่อไปคุณต้องเป็นคนดูแลเรื่องอาหารการกินในบ้าน ผมขอมอบทั้งหมดนี้ให้คุณจัดการ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นนำทรัพย์สินทั้งหมดที่มีออกมาวางตรงหน้าเธอ
ซ่งเยวี่ยอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก เธอไม่คาดคิดเลยว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะทำถึงขนาดนี้
เขากำลังมอบสมบัติทั้งชีวิตให้เธอ หรือพูดง่ายๆ คือการส่งเงินทั้งหมดให้ “ภรรยา” เก็บไว้อย่างนั้นหรือ?
นี่มันช่างตรงไปตรงมาและบริสุทธิ์ใจเกินไปไหม?
ซ่งเยวี่ยตกตะลึงกับการกระทำของเสิ่นอวิ๋นจิ่นจนพูดไม่ออก
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดต่อว่า “ไม่ว่าคุณจะหย่ากับผมเมื่อไร แต่ตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่ คุณก็คือภรรยาของผม มันเป็นหน้าที่ของผมที่ต้องเลี้ยงดูคุณ จะให้คุณมาเลี้ยงผมทุกวันไม่ได้หรอก”
ซ่งเยวี่ยอ้าปากค้างไปแล้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นคงได้ยินสิ่งที่เธอคุยกับหม่าเยี่ยนนี เขาเลยคิดว่าสักวันพวกเธอจะต้องหย่ากันแน่ๆ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังยอมมอบทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้เธอ
นี่มันช่างจู่โจมหัวใจเสียจริง!
ที่เขาว่ากันว่าการแสดงออกอย่างไม่ได้ตั้งใจนั้นมีอานุภาพทำลายล้างหัวใจได้มากที่สุด คงจะเป็นเรื่องจริงสินะ
ในฐานะพลเมืองผู้ซื่อตรงแห่งยุคสมัยอันแสนเรียบง่ายนี้ เสิ่นอวิ๋นจิ่นคงคิดเพียงแค่ว่า ในเมื่อคุณเป็นภรรยา ผมก็ควรจะเลี้ยงดูคุณ และมอบทุกอย่างที่มีให้คุณ
ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายผุดขึ้นในใจของซ่งเยวี่ย
เธอรู้สึกจริงๆ ว่าถ้าเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่เข้าสู่ด้านมืดไปเสียก่อน เขาจะต้องเป็นคนดีมากคนหนึ่งแน่ๆ
ผู้คนในยุคแห่งความจริงใจมักมีความคิดที่เรียบง่ายเช่นนี้ ไม่มีความต้องการทางวัตถุที่ฟุ้งเฟ้อ ไม่มีกระเป๋าแบรนด์เนม รถหรู หรือบ้านหลังใหญ่โต ในยุคสมัยนี้ ขอแค่คนสองคนได้กินอิ่มไปด้วยกัน นั่นก็คือความสุขที่แท้จริงแล้ว
เพียงชั่วพริบตา ซ่งเยวี่ยก็คิดฟุ้งซ่านไปไกล
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซ่งเยวี่ยเงียบไปแต่เขาก็ไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบ
ลึกๆ ในใจเขาก็รู้สึกกังวลอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แท้จริงแล้วเขากำลังเดิมพัน เดิมพันกับการตัดสินใจของซ่งเยวี่ย
ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบ
ซ่งเยวี่ยครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาว่า “เสิ่นอวิ๋นจิ่น เรื่องที่เราแต่งงานกันมันเกิดจากความใจร้อนของฉันเอง เมื่อวานฉันวู่วามเกินไป แต่ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว ถ้าจะไปหย่ากันตอนนี้เลยมันคงไม่ส่งผลดีต่อเราทั้งคู่
แต่คุณกับฉันเรายังไม่รู้จักกันดีพอ การแต่งงานมันควรจะมีรากฐานมาจากความรัก แต่เราสองคนยังไม่มีสิ่งนั้นเลย เอาเป็นว่าตอนนี้เราอยู่ด้วยกันในฐานะเพื่อนร่วมห้องไปก่อนก็แล้วกัน ลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสักพัก ถ้าสุดท้ายแล้วไปกันไม่ได้จริงๆ เราค่อยมาคุยเรื่องอื่นกันอีกที”
เธอเดินมาถึงจุดนี้แล้ว ไม่มีทางถอยกลับ เธอได้แต่ต้องเดินหน้าต่อไปอย่างเด็ดเดี่ยว
ทั้งรูปร่างหน้าตาและนิสัยใจคอของเสิ่นอวิ๋นจิ่นต่างก็ทำให้เธอค่อนข้างพอใจ ขอเพียงแค่เขาไม่กลายเป็นคนโหดเหี้ยมไปเสียก่อน ชีวิตก็น่าจะดำเนินไปได้ด้วยดี ดังนั้นเรื่องหย่าจึงยังไม่อยู่ในความคิดของเธอในตอนนี้
เดิมทีเสิ่นอวิ๋นจิ่นคิดว่าซ่งเยวี่ยไม่ตอบตกลงที่จะอยู่ต่อ ก็คงจะยืนกรานขอหย่าขาด แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเธอจะให้คำตอบที่คลุมเครือเช่นนี้ นี่หมายความว่าจะลองบ่มเพาะความสัมพันธ์อย่างนั้นหรือ?
มีหวังย่อมดีกว่าไร้หนทาง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้าและตอบว่า “ทุกอย่างแล้วแต่คุณ งั้นก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันไปก่อน ส่วนคูปองอาหารกับเงินพวกนี้คุณเก็บไว้เถอะ เอาไว้ใช้จ่ายสำหรับค่ากินอยู่ในบ้าน”
ซ่งเยวี่ยกะประมาณเงินของเสิ่นอวิ๋นจิ่นคร่าวๆ อย่างน้อยก็น่าจะมีสักแปดสิบหรือร้อยหยวน ไม่รู้ว่าเขาต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเก็บออมมาได้เท่านี้
ตอนนี้เขาเอาเงินและคูปองอาหารทั้งหมดออกมา แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของเขา
จากนั้นเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ลดเสียงต่ำลงพลางกำชับว่า “หนังสือเล่มนี้อ่านอยู่แค่ในบ้านพอนะ อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด”
ซ่งเยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า หนังสือเล่มนี้ในยุคนี้ยังถือว่าเป็นหนังสือต้องห้าม ไม่นึกเลยว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะกล้าฝากสิ่งที่อาจเป็นภัยร้ายแรงเช่นนี้ไว้ในมือเธอ
เรื่องการใช้ชีวิตร่วมกันในครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่นอน!
หลังจากตกลงกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นเรียบร้อย ซ่งเยวี่ยรู้สึกว่าอากาศรอบตัวสดชื่นขึ้นไม่น้อย คนสองคนไม่ต้องฝืนทำตัวเป็นสามีภรรยา และไม่ต้องเป็นศัตรูที่คอยจ้องจับผิดกัน ความสัมพันธ์จึงผ่อนคลายลงได้มาก
ในตอนนี้เธอไม่มีทางรู้เลยว่า เส้นทางที่ยาวไกลที่สุดที่เธอได้ก้าวผ่านมา ก็คือแผนการของเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่นเอง
เมื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่ชัดเจนขึ้น ปัญหาเรื่องการนอนจึงไม่ต้องมานั่งลำบากใจกันอีก ต่างคนต่างมีผ้าห่มคนละผืน แยกกันนอนโดยไม่ก้าวก่ายกันและกัน
ด้วยความที่ต้องทำงานหนักมาทั้งวัน พอเสิ่นอวิ๋นจิ่นล้มตัวลงนอนไม่นานเขาก็หลับสนิท
ฝ่ายซ่งเยวี่ยเองวันนี้ก็ไม่ได้ว่างเว้น หลังจากนอนลงได้ไม่นานเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปเช่นกัน
เช้าตรู่วันถัดมา หลังจากเสิ่นอวิ๋นจิ่นตื่นขึ้นเขาก็ไปต้มโจ๊กทันที
ตอนที่ซ่งเยวี่ยตื่นขึ้นมา เธอได้กลิ่นหอมของข้าวโชยมาแตะจมูก เธอแทบจะพยุงตัวลุกขึ้นมาจากเตียง
ด้วยความที่ต้องทำงานเมื่อวานบวกกับอาการเจ็บระบมก่อนหน้า ทำให้เธอยังรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว
เสิ่นอวิ๋นจิ่นยกชามโจ๊กที่เพิ่งต้มเสร็จขึ้นมา “กินโจ๊กหน่อยนะ”
ซ่งเยวี่ยพูดว่า “คุณกินก่อนเถอะ ฉันยังไม่ได้แปรงฟันเลย ยังไม่อยากกินอะไรตอนนี้”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงวางชามโจ๊กลง
“ผมต้องไปทำงานแล้ว วันนี้คุณพักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ ถ้าทำงานไม่ไหวก็ไม่ต้องทำ ร่างกายสำคัญที่สุด”
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเหมือนจะพัฒนาจากคนแปลกหน้ากลายมาเป็นเพื่อน
ซ่งเยวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า “ฉันรู้แล้วค่ะ ตอนทำงานคุณก็หาเวลาพักบ้างนะ อย่าไปยืนตากแดดนานๆ ล่ะ”
ถึงแม้ผู้ชายจะไม่ต้องใส่ใจเรื่องรูปร่างหน้าตามากนัก แต่ก็ต้องรู้จักดูแลตัวเองบ้าง ตากแดดนานๆ เสี่ยงจะเป็นมะเร็งผิวเอาได้ ระวังไว้หน่อยก็ดี
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
พอเขาเดินพ้นประตูบ้านก็เจอกับหลี่เม่าที่กำลังเดินมาหาพอดี
ทันทีที่หลี่เม่าเห็นท่าทางของเสิ่นอวิ๋นจิ่น เขาก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วแซวว่า “พี่สาม พอมีเมียแล้วนี่ไม่เหมือนเดิมจริงๆ นะ เมื่อคืนหลับสบายเลยใช่ไหมล่ะ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรู้ดีว่าหลี่เม่าแค่เย้าแหย่ จึงตอบไปว่า “ไปไกลๆ เลย ร่างกายเธอยังไม่หายดี”
หลี่เม่าทำท่าทางเหมือนเพิ่งเข้าใจ “อ๋อ ร่างกายเธอยังไม่หายดีนี่เอง พี่สามเก่งจริงๆ นะเนี่ย”
คำพูดของเขาเริ่มจะออกนอกลู่นอกทางไปเสียแล้ว
เสิ่นอวิ๋นจิ่นวิ่งไล่ตามไปเขกหัวเขาหนึ่งที “อย่ามาพูดจาเลอะเทอะ”
“ผมพูดเลอะเทอะที่ไหนล่ะพี่สาม ดูสิ พี่น่ะยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้ว” หลี่เม่าหัวเราะร่าพลางวิ่งหนีไป
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองตามหลี่เม่าไปพลางส่ายหัวอย่างระอา แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับกว้างขึ้นกว่าเดิม
ซ่งเยวี่ยถูกตามใจและบอบบางเหมือนอย่างที่มีข่าวลือจริงๆ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็มีความต่างออกไปจากข่าวลือเหล่านั้น หากเธอต้องการที่จะใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างจริงจัง เขาก็พร้อมจะทุ่มเทดูแลเธอให้ดีที่สุดด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี