บทที่ 10 ลูกอมแลกปลา
บทที่ 10 ลูกอมแลกปลา
ซ่งเยวี่ยนอนรวดเดียวจนถึงสิบโมงเช้า
เมื่อตื่นขึ้นมา โจ๊กที่วางอยู่บนตู้ก็เย็นชืดเสียแล้ว เธอยกขึ้นกินไปสองสามคำรู้สึกว่ารสชาติจืดสนิท จึงวางทิ้งไว้ข้างๆ
ในห่อพัสดุของเธอมีบิสกิตชิ้นเล็กๆ ที่พ่อกับแม่ส่งไปรษณีย์มาให้
ซ่งเยวี่ยหยิบบิสกิตมากินประทังท้องไปสองสามชิ้น ก่อนจะเตรียมตัวเริ่มทำมื้อเที่ยง
ทว่าในตอนนั้นเอง ภรรยาของหัวหน้ากองผลิต หรือที่ใครๆ เรียกว่าพี่สะใภ้หลี่ก็มาหาถึงบ้าน
“ยุวปัญญาชนซ่ง อยู่บ้านไหมจ๊ะ?”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นจึงรีบขานตอบทันที “พี่สะใภ้หลี่ ฉันอยู่ค่ะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนเลย”
“ยุวปัญญาชนซ่ง ร่างกายเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม?” พี่สะใภ้หลี่ถามด้วยความห่วงใยทันทีที่ก้าวเข้าประตูมา
ซ่งเยวี่ยยิ้มน้อยๆ แล้วตอบว่า “พี่สะใภ้หลี่ แผลของฉันเป็นแค่แผลภายนอก ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ วันนี้พักผ่อนอีกสักวัน พรุ่งนี้ก็ออกไปทำงานแลกแต้มค่าแรงได้แล้ว”
เธอย่อมรู้ดีว่าพี่สะใภ้หลี่มาหาด้วยเรื่องอะไร ที่นี่ต้องมีการบันทึกแต้มค่าแรง เธอพักมาสองวันแล้ว หากยังพักต่อไป หัวหน้ากองผลิตคงจะลำบากใจในการตอบคำถามคนอื่น
พี่สะใภ้หลี่ตรวจดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าซ่งเยวี่ยไม่มีบาดแผลฉกรรจ์อะไร พรุ่งนี้คงออกไปทำงานได้ไม่มีปัญหา
ก่อนจะมาที่นี่ ในใจของเธอยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เพราะซ่งเยวี่ยขึ้นชื่อว่าเป็นคนดังของกองผลิต วันๆ เอาแต่เชิดหน้าวางตัวเย่อหยิ่ง และดูท่าทางจะเข้าถึงยากไม่น้อย
ครอบครัวของซ่งเยวี่ยมักจะส่งของกินของใช้มาให้เสมอ ดังนั้นการจะหาแต้มค่าแรงได้มากหรือน้อยจึงไม่มีผลกระทบต่อเธอนัก ลำพังแค่ของที่ทางบ้านส่งมาให้ เธอก็ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายแล้ว
เมื่อนึกถึงว่าซ่งเยวี่ยดูบอบบางขนาดนี้ พี่สะใภ้หลี่จึงพูดเสริมว่า “ยุวปัญญาชนซ่ง โบราณว่าบาดเจ็บถึงกระดูกต้องพักเป็นร้อยวัน วันนั้นเห็นเธอเจ็บปวดเสียขนาดนั้น ถ้ากระดูกเป็นอะไรไปอย่าฝืนทนเชียวนะ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณพี่สะใภ้หลี่มากนะคะ แต่ฉันเจ็บแค่ข้างนอกจริงๆ ค่ะ ไม่ได้กระทบถึงกระดูกเลย พักอยู่ที่บ้านมาสองวันแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ไป คงอธิบายให้ทางหมู่บ้านฟังลำบาก
พี่สะใภ้หลี่ ทานลูกอมหน่อยค่ะ”
ซ่งเยวี่ยหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวที่เก็บไว้ออกมา
ทันทีที่เห็นลูกอมนมกระต่ายขาว พี่สะใภ้หลี่ก็รีบโบกมือปฏิเสธ “จะดีเหรอ? ของมีราคาขนาดนี้”
ซ่งเยวี่ยยิ้มพลางคะยั้นคะยอส่งให้ “มีราคาอะไรกันคะ ของนี่เขาก็มีไว้ให้คนกินทั้งนั้น ตอนนี้ฉันปวดฟันอยู่ ต้องกินของหวานให้น้อยลง พี่สะใภ้หลี่รับไปเถอะค่ะ ถือว่าช่วยฉันหน่อย”
พี่สะใภ้หลี่รับลูกอมมาอย่างเกรงอกเกรงใจ “ดูพูดจาเข้าสิ พวกยุวปัญญาชนนี่ไม่เหมือนกับผู้หญิงชนบทอย่างเราจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยส่งยิ้มหวาน “ไม่เหมือนตรงไหนกันคะ? พวกเราต่างก็เป็นแรงงานชนชั้นแรงงานเหมือนกัน ฐานะของทุกคนย่อมเท่าเทียมกันค่ะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ พี่สะใภ้หลี่ก็รู้สึกว่าซ่งเยวี่ยช่างต่างจากข่าวลือที่ได้ยินมาลิบลับ
เมื่อก่อนเธอไม่เคยได้คลุกคลีกับซ่งเยวี่ยมากนัก ได้แต่ฟังคนเขาพูดกันไปต่างๆ นานา พอได้ลองมาคุยด้วยวันนี้ ถึงได้รู้ว่าซ่งเยวี่ยเข้าถึงง่ายและเป็นกันเองมาก ไม่มีท่าทีถือตัวเลยสักนิด
“ยุวปัญญาชนซ่ง ในเมื่อเธอแต่งงานกับเสิ่นเหล่าซานแล้ว ต่อไปก็ถือเป็นคนของกองผลิตฉางเจียงของเรา ยุวปัญญาชนที่แต่งเข้าหมู่บ้านเราน่ะ เธอเป็นคนแรกเลยนะ ถึงภูมิหลังของเสิ่นเหล่าซานจะดูไม่ค่อยดีนัก แต่เขาเป็นคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็ง รับรองว่าต้องสร้างเนื้อสร้างตัวเลี้ยงดูครอบครัวได้แน่
ถ้าชีวิตความเป็นอยู่มีปัญหาหรือติดขัดตรงไหน ต่อไปก็ไปหาฉันกับสามีที่บ้านได้เลยนะ” พี่สะใภ้หลี่กุมมือซ่งเยวี่ยพลางพูดอย่างจริงใจ
ซ่งเยวี่ยยิ้ม “ได้ยินพี่สะใภ้หลี่พูดแบบนี้ ฉันก็สบายใจค่ะ งั้นฉันขอขอบคุณหัวหน้ากองผลิตกับพี่สะใภ้ล่วงหน้าเลยนะคะ”
“ขอบคงขอบคุณอะไรกัน? ยุวปัญญาชนซ่ง การที่เธอยอมอยู่ที่นี่น่ะเป็นโชคดีของกองผลิตเราเชียวนะ พวกเราดีใจจะตายไป”
“พี่สะใภ้หลี่ ถ้าฉันจำไม่ผิด ที่บ้านพี่มีลูกสี่คนใช่ไหมคะ? ฉันยังมีลูกอมเหลืออยู่อีกหน่อย พี่เอากลับไปให้เด็กๆ กินเถอะค่ะ”
“ไม่ได้หรอกจ้ะ ยุวปัญญาชนซ่ง ลูกอมนี่เธอเก็บไว้เถอะ” พี่สะใภ้หลี่รีบปฏิเสธ
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ? เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันไม่ให้พี่เปล่าๆ หรอกค่ะ ได้ยินมาว่าโก่วตั้นลูกชายพี่สะใภ้หลี่เป็นนักจับปลาขั้นเซียน ฉันให้ลูกอมพี่ไป แล้วรบกวนช่วยให้เขาจับปลามาให้ฉันสักตัวได้ไหมคะ พอดีตอนเย็นฉันอยากทำปลากินแก้อยากสักหน่อย แบบนี้ตกลงไหมคะ?”
ปีนี้พี่สะใภ้หลี่อายุสี่สิบกว่าแล้ว ลูกคนเล็กก็เกือบสิบขวบ ลูกชายคนที่สามมีชื่อเล่นว่าโก่วตั้น วันๆ เอาแต่ซนอยู่ตามป่าตามเขาและแม่น้ำ
พอมีข้ออ้างแบบนี้ พี่สะใภ้หลี่จึงยอมเก็บลูกอมลงกระเป๋า “ต่อให้ไม่มีลูกอมนี่ แค่จะให้เขาจับปลามาให้เธอสักตัว มันจะไปยากเย็นอะไรกันล่ะจ๊ะ? ยุวปัญญาชนซ่ง เธอน่ะเกรงใจเกินไปแล้ว เดี๋ยวฉันกลับไปจะรีบให้โก่วตั้นไปจับมาให้เลย”
ซ่งเยวี่ยยิ้มแก้มปริ “งั้นก็ขอบคุณพี่สะใภ้หลี่กับโก่วตั้นมากนะคะ”
“ไม่ต้องเกรงใจจ้ะ เรื่องแค่นี้เจ้าตัวแสบนั่นทำได้สบายมาก ถ้าเห็นลูกอมพวกนี้เข้า คงจะดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ อ้อ ยุวปัญญาชนซ่ง เมื่อกี้ตอนเดินเข้าประตูมา พี่อยากจะถามอยู่เชียว ในห้องเธอมีกลิ่นหอมอ่อนๆ หอมมากเลย มันคืออะไรเหรอจ๊ะ?”
ซ่งเยวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบตลับครีมบำรุงผิวที่วางอยู่บนตู้ข้างๆ ออกมา “พี่สะใภ้หลี่ หมายถึงกลิ่นนี้หรือเปล่าคะ?”
พี่สะใภ้หลี่ก้มลงดม “ใช่เลย กลิ่นนี้แหละ หอมจริงๆ!”
“มันคือครีมบำรุงผิวค่ะ เอาไว้ทาหน้าตอนเช้ากับเย็น ตลับนี้ยังเหลืออยู่อีกเกือบครึ่ง ถ้าพี่สะใภ้ไม่รังเกียจ ก็เอากลับไปใช้เถอะค่ะ” ซ่งเยวี่ยเอ่ยอย่างใจกว้างพลางยัดของใส่มือ
พี่สะใภ้หลี่เห็นดังนั้นก็รีบโบกมือ “ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน? ยุวปัญญาชนซ่ง ไม่ได้เด็ดขาด แบบนี้ไม่ได้จริงๆ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ? พี่สะใภ้หลี่ ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ต่อไปคงมีเรื่องต้องพึ่งพาพี่สะใภ้อีกมาก เรื่องการใช้ชีวิตพวกนี้ฉันไม่รู้อะไรเลย ต่อไปคงต้องรบกวนพี่สะใภ้อีกไม่น้อยค่ะ”
“ไม่เอาหรอกจ้ะ ฉันรับลูกอมมาแล้ว ถ้ายังจะรับของอย่างอื่นอีก มันจะดูไม่ดีนะ” พี่สะใภ้หลี่ยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง
“หรือว่าพี่สะใภ้หลี่จะรังเกียจที่มันเหลือแค่นิดเดียวคะ?”
“เปล่าจ้ะ ฉันแค่รับของชิ้นนี้ไว้ไม่ได้จริงๆ!” พี่สะใภ้หลี่ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ซ่งเยวี่ยยิ้มแล้วพูดต่อว่า “พี่สะใภ้หลี่คะ ที่ฉันให้สิ่งนี้เพราะมีเรื่องจะขอร้องพี่จริงๆ ค่ะ ฉันอยากจะขอแลกผักสดกับพี่หน่อย เย็นนี้ปลาน่ะมีแล้ว แต่ในสวนหน้าบ้านหลังบ้านของฉันยังไม่ได้ปลูกผักอะไรเลย ตอนพี่ให้โก่วตั้นเอาปลามาส่ง ช่วยเอาผักสดติดไม้ติดมือมาให้ฉันด้วยได้ไหมคะ?”
พูดจบ ซ่งเยวี่ยก็ดันตลับครีมบำรุงผิวใส่มือพี่สะใภ้หลี่ทันที
“ถ้าพี่ไม่รับของสิ่งนี้ไว้ ฉันก็รับผักของพี่ไม่ได้เหมือนกันค่ะ” ซ่งเยวี่ยพูดเสริม
พี่สะใภ้หลี่มีสีหน้าลำบากใจ “แบบนี้... แบบนี้พี่ก็เอาเปรียบเธอแย่สิ”
“ถ้าตั้งใจทำให้ลำบากใจถึงจะเรียกว่าเอาเปรียบค่ะ แต่นี่เราแลกเปลี่ยนของกันอย่างเท่าเทียม จะเรียกว่าเอาเปรียบได้ยังไงกัน? พี่สะใภ้หลี่รับไว้เถอะค่ะ”
“ยุวปัญญาชนซ่ง ในเมื่อเธอพูดถึงขนาดนี้แล้ว ฉันก็คงต้องรับไว้ งั้นฉันจะรีบกลับไปให้โก่วตั้นเอาผักมาให้เธอนะ” พี่สะใภ้หลี่เป็นคนนิสัยใจร้อน คิดจะทำอะไรก็ต้องทำทันที
ซ่งเยวี่ยยิ้มส่งพี่สะใภ้หลี่จนลับสายตา ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องเพื่อเตรียมทำอาหาร
ครีมบำรุงผิวครึ่งตลับนี้มีคนคอยจ้องจะเอาอยู่แล้ว การนำมาแลกของจากพี่สะใภ้หลี่นอกจากจะเป็นการใช้ของให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้ว ยังเป็นการตบหน้าใครบางคนไปในตัวด้วย อีกอย่าง พี่สะใภ้หลี่เป็นถึงภรรยาหัวหน้ากองผลิต การผูกมิตรกับเธอไว้ยังไงก็มีแต่ได้กับได้
มื้อเที่ยงวันนี้เธอตั้งใจจะทำยำแตงกวา ใส่เกลือ ผงชูรส น้ำมันงา แล้วโรยพริกป่นลงไปนิดหน่อย เท่านี้ยำแตงกวาก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
จากนั้นก็ผัดมะระใส่หมูชิ้น เนื้อหมูนั้นคือส่วนที่เหลือมาจากเมื่อวาน เนื่องจากที่บ้านไม่มีตู้เย็น หากวันนี้กินไม่หมด ก็คงเก็บไว้ถึงพรุ่งนี้ไม่ได้
พอผัดเสร็จยกออกจากเตา เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็กลับมาถึงพอดี