บทที่ 11 อยู่ๆ ก็เย็นชาใส่
บทที่ 11 อยู่ๆ ก็เย็นชาใส่
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไปล้างมือก่อน
ทางด้านซ่งเยวี่ยได้ตักกับข้าวเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
ทันทีที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นมานั่งที่โต๊ะ เขาก็เห็นว่าตรงหน้าซ่งเยวี่ยคือโจ๊กที่เหลือจากเมื่อเช้า จึงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก “คุณไม่ชอบกินโจ๊กเหรอ?”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้าแล้วตอบว่า “เปล่าค่ะ เมื่อเช้าฉันกินบิสกิตไปแล้วเลยกินข้าวต้มไม่ลง”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรู้สึกว่าซ่งเยวี่ยเรื่องมากไม่น้อยเลยจริงๆ แต่ความเรื่องมากของเธอนั้นกลับทำให้คนหาข้อตำหนิไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แม้เธอจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งแต่เด็ก ทว่ากลับไม่เอาแต่ใจและไม่เสแสร้ง
ในสายตาของเสิ่นอวิ๋นจิ่น การที่เธอทำได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าน่าประทับใจมากแล้ว
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ได้พูดอะไรต่อและเริ่มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อกินเสร็จเขาก็อาสาไปล้างจานเองตามปกติ
ซ่งเยวี่ยไม่ได้เกรงใจอีกต่อไป เธอเดินกลับเข้าห้องเพื่อรอเขา
พอเสิ่นอวิ๋นจิ่นล้างจานเสร็จและเดินเข้ามาในห้อง ซ่งเยวี่ยก็รีบบอกทันที “พรุ่งนี้ฉันอยากไปซื้อของที่ตัวตำบลหน่อยค่ะ”
จากที่นี่ไปถึงตัวตำบล หากเดินเท้าต้องใช้เวลาไปกลับถึงสามชั่วโมง ยานพาหนะก็มีเพียงเกวียนวัวหรือไม่ก็รถลา ซึ่งความเร็วไม่ได้มากไปกว่ากันเท่าไรนัก แถมยังต้องรอจังหวะที่มีคนไปทำธุระในตำบลพอดีถึงจะขออาศัยติดรถไปได้
ของที่เธอต้องซื้อในตำบลมีไม่น้อย ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นไปด้วย จะได้มีคนช่วยถือของ
ใครจะไปรู้ว่าพอเสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที แววตากลับกลายเป็นเย็นชาขึ้นมา
ซ่งเยวี่ยยังไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเขา เธอสาละวนอยู่กับการจัดข้าวของของตัวเองพลางพูดต่อ “นวมในผ้าห่มของคุณมันจับตัวเป็นก้อนหมดแล้ว ฉันอยากซื้อชุดใหม่ให้คุณ แล้วก็พวกหม้อกระทะในบ้าน บางอย่างใช้มานานเกินไปแล้ว ฉันเลยอยากจะเปลี่ยนใหม่น่ะค่ะ”
ตัวเธอเองไม่ใช่คนทนความลำบากไม่ได้ บางครั้งก็พอจะถูไถใช้ชีวิตไปได้ แต่ข้าวของในบ้านของเสิ่นอวิ๋นจิ่นพวกนี้ มันเหลือจะทนจริงๆ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยเมยทันที “ตามใจคุณแล้วกัน”
อย่างไรเสียเขาก็ได้มอบทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้ซ่งเยวี่ยไปแล้ว ข้าวของในบ้านเธออยากจะจัดการอย่างไรก็สุดแท้แต่เธอ
ซ่งเยวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมท่าทีของเสิ่นอวิ๋นจิ่นถึงเปลี่ยนไปกะทันหันขนาดนี้
เขาเป็นอะไรไป? ทำไมถึงไม่พอใจ? หรือเป็นเพราะว่าการเปลี่ยนของพวกนี้ต้องใช้เงินเยอะ?
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองเสิ่นอวิ๋นจิ่น “พวกผ้าห่มอะไรพวกนี้ ถ้าใช้นานเกินไปนอกจากจะไม่ถูกสุขลักษณะแล้ว ยังทำให้นอนไม่สบายด้วย ส่วนพวกจานชามและตะเกียบ ถ้ามันบิ่นแล้วไม่เปลี่ยน ก็เป็นแหล่งสะสมเชื้อโรคได้ง่าย ใช้งานไปนานๆ จะทำให้ป่วยเอาได้นะ!”
เธออธิบายให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นฟังอย่างใจเย็น
ทำไมคนสมัยก่อนถึงอายุสั้น ก็เพราะการแพทย์ยังไม่เจริญ อีกทั้งยังไม่ใส่ใจเรื่องสุขอนามัย โรคภัยส่วนใหญ่เข้าทางปาก ของที่กินเข้าไปต้องสะอาดสะอ้าน อุปกรณ์ใส่อาหารต้องเปลี่ยนตามวาระและหมั่นฆ่าเชื้อบ่อยๆ
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินคำอธิบายของซ่งเยวี่ย เขาก็รับรู้ได้ว่าสีหน้าของตัวเองดูแย่มาก และรู้ว่าเธอกำลังเข้าใจผิด
เขาจึงพูดว่า “ผมรู้แล้ว คุณจัดการตามที่เห็นสมควรเถอะ”
หวังว่าเขาจะคิดผิดไปเอง และหวังว่าซ่งเยวี่ยคงจะไม่ใช่คนแบบที่เขาจินตนาการไว้
ซ่งเยวี่ยรู้สึกว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นดูเหมือนมีเรื่องในใจ แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร และขี้เกียจจะเซ้าซี้ พรุ่งนี้เธอต้องการคนช่วยถือของ ไม่ว่าในใจเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะเต็มใจหรือไม่ ตราบใดที่เขาไม่ปฏิเสธ เธอก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ปกติเธอเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อม จึงถามไปตรงๆ ว่า “เสิ่นอวิ๋นจิ่น พรุ่งนี้คุณพอจะมีเวลาไหม? ลางานไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นอึ้งไปเล็กน้อย “คุณจะให้ผมไปเป็นเพื่อน?”
“ใช่ค่ะ พี่สะใภ้หลี่บอกให้ฉันไปทำงานพรุ่งนี้ แต่เพราะร่างกายฉันไม่ค่อยแข็งแรง เธอเลยจัดงานเบาๆ ให้ ฉันน่าจะทำเสร็จช่วงเที่ยง คุณลาพักช่วงบ่าย แล้วเราค่อยไปซื้อของในตำบลด้วยกัน”
นานๆ ทีจะได้เข้าเมือง เธอตั้งใจจะกว้านซื้อของขนานใหญ่เลยทีเดียว
พอเสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ยิ่งขรึมลงกว่าเดิม
หรือว่าเธอยังไม่ถอดใจ? นี่กะจะใช้เขาเป็นเครื่องมืออีกแล้วเหรอ?
ในใจของเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่พอใจอย่างมาก แต่เขาก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา
“ถ้าคุณอยากไป ผมจะไปเป็นเพื่อน”
เขาเก็บข้าวของแล้วเดินออกไปผ่าฟืนข้างนอก
ซ่งเยวี่ยยืนงงอย่างไม่เข้าใจ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงโมโหใส่กันเฉยเลย?
เมื่อเห็นว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นอารมณ์ไม่ดี ซ่งเยวี่ยก็ไม่อยากจะเอาหน้าไปเอาอกเอาใจใครให้เสียเที่ยว อย่างไรเสียก็แค่ใช้ชีวิตร่วมกันไปวันๆ ไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ เสียหน่อย เป็นแค่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมห้องเท่านั้น ขอแค่ต่อหน้าไม่ผิดใจกันก็พอแล้ว
แม้ในใจจะบอกตัวเองแบบนั้น แต่ลึกๆ เธอก็เสียความรู้สึกอยู่บ้าง เดิมทีเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้พอจะคบหาดูใจได้แท้ๆ ใครจะไปคิดว่าจะอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้
ทว่าไม่นานนัก ซ่งเยวี่ยก็ถูกเรื่องการซื้อของในวันพรุ่งนี้ดึงความสนใจไปจนหมด
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันเลยจนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น ตอนออกจากบ้านก็เดินตามหลังกันไป ไปคนละทิศละทางเพราะที่ทำงานคนละส่วนกัน พอถึงทุ่งนาจึงแยกย้ายกันไป
เมื่อมาถึงขอบทุ่งนา พี่สะใภ้หลี่เดินเข้ามาทักทาย “เมียเหล่าซานมาแล้วเหรอ”
ซ่งเยวี่ยส่งยิ้มหวานให้ “พี่สะใภ้หลี่ โก่วตั้นบ้านพี่เก่งจริงๆ เลยค่ะ เมื่อวานปลาที่จับได้ตัวใหญ่มาก”
พูดตามตรง ปลาในแม่น้ำแถวชนบทนั้นเนื่องจากคุณภาพน้ำดี เนื้อปลาจึงไม่มีกลิ่นคาวโคลนและรสชาติสดหวานมาก วันไหนถ้าจับปลาตะเพียนมาได้ เอามาเคี่ยวทำซุปปลาตะเพียนคงจะดีไม่น้อย
พี่สะใภ้หลี่หัวเราะ “ปลาไม่กี่ตัวจะไปสู้ลูกอมราคาแพงของเธอได้ยังไง เจ้าเด็กเหลือขอโก่วตั้นนั่นเมื่อวานยังบ่นพึมพำอยู่เลยว่าลูกอมของเธออร่อยมาก น้องสะใภ้เหล่าซาน วันหลังถ้าอยากกินปลาก็เรียกใช้เขาได้เลยนะ แต่เรื่องลูกอมอะไรนั่นไม่ต้องให้แล้ว คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน อย่าทำเป็นคนอื่นคนไกลไปหน่อยเลย”
ปลาในแม่น้ำมีมากมาย จะจับเมื่อไรก็ได้ แต่ลูกอมนมไม่ใช่ของที่ใครอยากจะได้ก็จะได้มาง่ายๆ
“ขอบคุณมากค่ะพี่สะใภ้ ถ้าอย่างนั้นวันหน้าฉันคงต้องรบกวนโก่วตั้นบ่อยๆ แล้วล่ะค่ะ”
“จะขอบคุณทำไมกัน ยุวปัญญาชนซ่งแต่งเข้ากองผลิตของเรา ถือเป็นโชคดีของกองผลิตเราแล้ว”
ซ่งเยวี่ยยิ้มอย่างเขินอาย “พี่สะใภ้หลี่เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ”
ขณะที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่ บรรดาผู้หญิงคนอื่นๆ ในกองผลิตก็ทยอยกันมาเตรียมตัวทำงาน
ภารกิจของซ่งเยวี่ยในวันนี้เบามาก แต่ก่อนออกจากบ้านเธอก็ยังแต่งตัวเสียจัดเต็ม นอกจากจะทาครีมบำรุงผิวแล้ว ยังสวมหมวกฟาง และใต้หมวกฟางยังผูกผ้าโปร่งไว้ด้วย เรียกได้ว่าทำมาตรการป้องกันแสงแดดแบบสุดตัว
เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนรักสวยรักงามและใส่ใจการบำรุงผิวพรรณอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนตอนทำงานมักจะชอบอู้งาน จึงไม่ค่อยโดนแดดเท่าไร
ผู้หญิงคนอื่นๆ ในกองผลิตเห็นซ่งเยวี่ยที่เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่เดียว และแต่งกายมิดชิด ต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อไปตามๆ กัน
หวังซานซานและหม่าเยี่ยนนีมองเห็นซ่งเยวี่ยที่แต่งตัวจนจำแทบไม่ได้มาแต่ไกล
ตอนที่หม่าเยี่ยนนีและซ่งเยวี่ยอาศัยอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชนด้วยกัน ของของซ่งเยวี่ยก็เหมือนเป็นของของหม่าเยี่ยนนี หม่าเยี่ยนนีหยิบใช้ของของซ่งเยวี่ยตามใจชอบ มักจะยึดเอาไปเป็นของตัวเอง และยังเอาของของซ่งเยวี่ยไปเอาใจคนในหมู่บ้านอยู่บ่อยๆ
ครีมบำรุงผิวครึ่งกระปุกของซ่งเยวี่ยถูกหม่าเยี่ยนนีหมายตาไว้นานแล้ว หม่าเยี่ยนนีบอกว่าจะเอาไปให้หวังซานซานเป็นของขวัญวันเกิด ทว่าการไปหวังลาภลอยครั้งล่าสุดกลับไม่ได้อะไรติดมือมาเลยสักอย่าง
ในใจของหม่าเยี่ยนนีสุมไปด้วยเพลิงโทสะ พอคิดถึงเรื่องที่ซ่งเยวี่ยทวงเงินทวงของคืน หม่าเยี่ยนนีก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด
เมื่อเห็นซ่งเยวี่ยในตอนนี้ หม่าเยี่ยนนีก็คิดว่าวันนั้นซ่งเยวี่ยคงแค่โกรธชั่วคราว เพราะในกองผลิตฉางเจียงแห่งนี้ นอกจากเธอแล้วซ่งเยวี่ยก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนอีก ใครต่อใครในกองผลิตต่างก็พากันหัวเราะเยาะและดูถูกเธอไม่ใช่หรือ?
หม่าเยี่ยนนีบอกกับหวังซานซาน “ซานซาน ซ่งเยวี่ยมาแล้ว ฉันไปดูเธอหน่อยนะ”
หวังซานซานได้ยินดังนั้นก็มองไปทางซ่งเยวี่ยด้วยสายตาเหยียดหยาม “วันนั้นทำเรื่องน่าอายขายหน้าขนาดนั้น เธอยังกล้าโผล่หน้าออกมาอีกเหรอ? ถ้าเป็นฉันคงมุดดินหนี ซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกมาสู้หน้าคนหรอก”
หม่าเยี่ยนนีแสร้งทำเป็นคนดีแล้วพูดว่า “ซานซาน วันนั้นซ่งเยวี่ยแค่ดื่มเหล้ามากไปหน่อยเลยขาดสติ ปกติเธอไม่ได้เป็นคนแบบนั้นหรอก”
หวังซานซานพูดอย่างอารมณ์เสีย “เยี่ยนนี มีแต่เธอนั่นแหละที่ใจดี ที่นี่ก็มีแค่เธอที่ทำดีกับยัยนั่น ฉันเห็นท่าทางคุณหนูของยัยนั่นแล้วก็รู้สึกรำคาญใจจริงๆ”
หม่าเยี่ยนนียิ้มอย่างอ่อนโยน “เธอรอฉันตรงนี้นะ ฉันจะเข้าไปหาเธอหน่อย”