บทที่ 12 ฝีปากกล้า
บทที่ 12 ฝีปากกล้า
ซ่งเยวี่ยนั้นรักสวยรักงาม ซึ่งเธอก็มีต้นทุนมากพอให้ทำเช่นนั้นได้ ในวัยไล่เลี่ยกัน ผิวพรรณของซ่งเยวี่ยเนียนนุ่มราวกับจะบีบน้ำออกมาได้ ทั้งกองผลิตฉางเจียงไม่มีใครเทียบเธอได้เลย
แม้แต่หลิวเจีย อดีตดาวเด่นของกองผลิตฉางเจียงก็ยังต้องชิดซ้าย
ใบหน้าของหลิวเจียนั้นมีความคมเข้มแฝงอยู่ ผิวแม้จะไม่ถึงกับหมองคล้ำ แต่ก็ไม่อาจเทียบความขาวผ่องเนียนละเอียดของซ่งเยวี่ยได้เลย
หม่าเยี่ยนนีรีบเดินไปหาซ่งเยวี่ยและพี่สะใภ้หลี่ เมื่อสายลมพัดผ่าน เธอได้กลิ่นหอมจางๆ โชยมาจากร่างกายของคนทั้งสอง
หม่าเยี่ยนนีทักทายพวกเธอด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้หลี่ เยวี่ยเยวี่ย”
เมื่อเห็นว่าคนเริ่มทยอยมากันเกือบครบแล้ว พี่สะใภ้หลี่จึงลุกขึ้นพูดว่า “พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ ฉันจะไปดูหน่อยว่าของมาส่งหรือยัง”
ซ่งเยวี่ยที่สวมหมวกอยู่ อดไม่ได้ที่จะลอบกลอกตาภายใต้ปีกหมวกนั้น
ยัยคนนี้ช่างตามตื๊อไม่เลิกจริงๆ!
คราวก่อนก็จบกันไม่สวยแท้ๆ วันนี้ยังจะเสนอหน้ามาหาถึงที่อีกหรือ?
เมื่อเห็นพี่สะใภ้หลี่เดินจากไป หม่าเยี่ยนนีก็ขยับเข้าไปใกล้ทันทีและพูดว่า “เยวี่ยเยวี่ย เธอโกรธฉันเหรอ? ถ้าฉันทำอะไรผิดไป เธอบอกฉันได้นะ ฉันจะรีบแก้ไขทันที
เราสองคนลำบากตรากตรำจากบ้านเกิดมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน อย่างน้อยก็ควรจะมีอะไรคอยช่วยเหลือกัน ฉันน่ะเห็นเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเสมอเลยนะ”
ซ่งเยวี่ยแค่นยิ้มเย็น “เพื่อนที่ดีอย่างเธอ ฉันคงไม่อาจเอื้อมหรอกนะ”
เธอไม่ไว้หน้าหม่าเยี่ยนนีแม้แต่น้อย
สีหน้าของหม่าเยี่ยนนีเปลี่ยนไปในทันที ท่าทางดูราวกับจะร้องไห้ออกมา
“เยวี่ยเยวี่ย ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ? ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้?”
ซ่งเยวี่ยเป็นอะไรไป? ทำไมถึงราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เมื่อเห็นท่าทางสะอึกสะอื้นของอีกฝ่าย ซ่งเยวี่ยก็ยกมือขึ้นทำสัญญาณห้ามทันที “หยุด! ถ้าจะร้องไห้ก็เชิญไปร้องที่อื่น”
น้ำตาของหม่าเยี่ยนนีเอ่อคลออยู่ที่เบ้าตา “เยวี่ยเยวี่ย เธอเป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ ถึงได้ห่างเหินกับฉันขนาดนี้?
ถ้าฉันทำผิดไปจริงๆ ฉันยอมปรับปรุงตัวนะ ดีไหมจ๊ะ?”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร
ทว่าซ่งเยวี่ยกลับไม่หลงกล เธอเอียงคอถามกลับไปว่า “เธอจะปรับปรุงหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ?”
หวังซานซานที่ยืนอยู่ไม่ไกล เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหม่าเยี่ยนนี ก็รีบตรงดิ่งเข้ามาหาคนทั้งคู่ทันที
หม่าเยี่ยนนีพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งกว่าเดิม “เยวี่ยเยวี่ย เรามาที่นี่พร้อมกัน พักอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชนด้วยกัน ฉันคิดว่าเธอเป็นคนในครอบครัวมาตลอด จู่ๆ เธอมาทำกับฉันแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีเหตุผลให้ฉันบ้าง ฉันไม่อยากเสียเพื่อนอย่างเธอไปจริงๆ นะ”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะเยาะ “ขอร้องละ ช่วยเลิกคบทีเถอะ”
เธอรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่เช่นนี้ไว้ไม่ไหวหรอก
เพื่อนอย่างนั้นหรือ?
หม่าเยี่ยนนียังกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง!
“เยี่ยนนี เกิดอะไรขึ้น?” หวังซานซานเดินเข้ามาใกล้เห็นน้ำตาในดวงตาของหม่าเยี่ยนนี
หม่าเยี่ยนนีรีบปาดน้ำตาทันที “ซานซาน ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
เธอแสร้งทำท่าทางหวาดกลัวจนไม่กล้าพูด
หวังซานซานเห็นดังนั้นก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา “ซ่งเยวี่ย! แกอย่าให้มันมากนักนะ เยี่ยนนีเขาเห็นแกเป็นเพื่อนก็ถือว่าให้เกียรติแกมากแล้ว แกไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองบ้างล่ะว่าแกเป็นตัวอะไร?
เป็นถึงยุวปัญญาชนที่ได้รับการศึกษาดีแท้ๆ แต่กลับทำเรื่องสกปรกโสมมไม่เว้นแต่ละวัน หน้าด้านหน้าทนจริงๆ ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครไร้ยางอายเกินแกอีกแล้ว!”
ก่อนหน้านี้ เรื่องที่ซ่งเยวี่ยวิ่งไล่ตามเฉินเหวินปินนั้นโด่งดังไปทั่วทั้งตำบล เรื่องราวถูกเล่าลือไปอย่างแพร่หลาย จนซ่งเยวี่ยกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ถูกนำมาล้อเลียนในวงเหล้ายามว่างของชาวบ้านไปแล้ว
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองหวังซานซานแล้วหัวเราะเบาๆ “หมากัดคน คนจำเป็นต้องไปกัดหมาตอบด้วยงั้นเหรอ?”
เธอไม่รอให้อีกฝ่ายโต้กลับ ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินหนีไป
หวังซานซานได้ยินดังนั้นก็ยิ่งเดือดดาล “เฮ้ย! นังสารเลว แกด่าใครเป็นหมา?”
“นังสารเลวด่าใครอยู่ล่ะ?”
“นังสารเลวด่าแกไง!” หวังซานซานแผดเสียงด้วยความโมโห
ซ่งเยวี่ยไม่รีบร้อน เธอคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย “นังสารเลวเรียกฉันมีธุระอะไรเหรอ?”
เสียงหลุดหัวเราะ “พรืด” ดังมาจากคนรอบข้าง
“ฮ่าๆๆๆ”
บรรดาผู้หญิงในกองผลิตต่างก็พากันมาเข้างานแล้ว ทุกคนอยู่ไม่ไกลจากกันนัก เมื่อมีเรื่องสนุกสนานใหญ่โตขนาดนี้ พวกเธอย่อมไม่พลาด ต่างก็พากันมามุงดูเรื่องตลกกันทันที
เมื่อหวังซานซานได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากรอบข้าง ก็รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง “ถุย! ซ่งเยวี่ย แกนั่นแหละที่เป็นยัยสารเลว ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นว่าแกน่ะวิ่งไล่ตามเฉินเหวินปิน ถึงขั้นแก้ผ้าขึ้นเตียงกับเขา แต่เขาก็ยังไม่เอาแก แกยังมีหน้ามาด่าคนอื่นอีกเหรอ?”
คำพูดของหวังซานซานแม้จะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ก็ใกล้เคียงอยู่มาก
เธอเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ คิดว่าซ่งเยวี่ยจะต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ
ทว่าซ่งเยวี่ยกลับจัดหมวกของตนด้วยท่าทางสงบนิ่ง “ถึงฉันจะไม่รู้ว่าข่าวลือนั่นใครเป็นคนปล่อย แต่สมองของคนคนนั้นคงจะมีปัญหาอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ
ถ้าคนอย่างฉัน ซ่งเยวี่ยไม่มีใครเอาละก็ เธอก็คงยิ่งขายไม่ออกเข้าไปใหญ่ พ่อของฉันเป็นหัวหน้าแผนกโรงงานที่ตัวอำเภอ พี่ชายคนโตของฉันเป็นช่างฝีมือที่อายุน้อยที่สุดในอำเภอ พี่รองของฉันอยู่ในกองทัพ ส่วนพี่สามของฉันตอนนี้เป็นครูอยู่ในอำเภอ
ส่วนตัวฉันเรียนจบมัธยมปลาย เป็นยุวปัญญาชนที่ลงมาช่วยงานชนบท
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าพวกพี่ชายจะทะนุถนอมฉันขนาดไหน แต่ลำพังแค่หน้าตา รูปร่าง หรือระดับการศึกษาของฉัน ขอถามหน่อยเถอะว่าเธอมีอะไรที่เทียบฉันได้บ้าง?”
ช่างเป็นคำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และตบหน้าอย่างจัง
ซ่งเยวี่ยไม่ได้ไว้หน้าใครเลยแม้แต่นิดเดียว
เธอเล่นประกาศประวัติครอบครัวที่แสนจะทรงพลังออกมา และหลังจากจบการแนะนำตัวนี้ บรรดาหญิงสาวในกองผลิตต่างก็พากันอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที ภูมิหลังของซ่งเยวี่ยนั้นช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
ผู้หญิงเมื่อแต่งงานไปแล้วก็ถือว่าเป็นคนของบ้านอื่น แต่บ้านเดิมของฝ่ายหญิงนั้นคือที่พึ่งพิงและให้การสนับสนุน
การสนับสนุนของซ่งเยวี่ยช่างแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อเทียบกับซ่งเยวี่ยแล้ว ครอบครัวของเสิ่นอวิ๋นจิ่นช่างเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว อยู่ตัวคนเดียว มีเพียงพี่สาวน้องสาวสองคนซึ่งก็แต่งงานห่างไกลออกไป ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเขาได้เลย
แต่ทางบ้านของซ่งเยวี่ยนั้นต่างออกไป พวกเขาต่างพากันส่งของดีๆ มาให้ และตามอกตามใจซ่งเยวี่ยสารพัด
ช่างเป็นเรื่องจริงที่ว่า ใครได้แต่งกับซ่งเยวี่ย คนคนนั้นก็เหมือนได้ครอบครองสมบัติล้ำค่า
หวังซานซานถูกซ่งเยวี่ยตอกกลับจนมือไม้สั่นด้วยความโกรธ “แก... แกนังคนไร้ยางอาย”
“ที่พื้นมีหน้าตกอยู่แผ่นหนึ่ง เธอจะเอาไหมล่ะ?” ซ่งเยวี่ยตอบกลับอย่างประชดประชัน
พี่สะใภ้หลี่เห็นทั้งสองเริ่มทะเลาะกันรุนแรง จึงรีบเข้ามาห้าม “เอาละๆ พอกันได้แล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ซานซาน น้องสะใภ้เหล่าซาน พอได้แล้ว ต้องเริ่มงานแล้วนะ พวกเธอจะมาทะเลาะอะไรกันตรงนี้?”
คราวนี้หม่าเยี่ยนนีเลิกทำท่าทางน้อยใจแล้ว เธอเดินเข้าไปหาหวังซานซาน ดึงแขนเธอไว้แล้วกระซิบเบาๆ “ซานซาน ฉันทำให้เธอต้องลำบากไปด้วยเลย พอกันแค่นี้เถอะจ้ะ”
เธอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนที่อยู่ตรงหน้านี้คือซ่งเยวี่ย ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ซ่งเยวี่ยฝีปากกล้าจัดจ้านได้ถึงขนาดนี้?
“ยังจะทำงานกันอยู่ไหม? พวกเธอทำอะไรกันตรงนั้นน่ะ!” เสียงตะโกนของหัวหน้าทีมหญิงดังมาจากที่ไกลๆ
พี่สะใภ้หลี่กระซิบกับซ่งเยวี่ยเบาๆ “ยุวปัญญาชนซ่ง เห็นแก่หน้าฉันเถอะนะ อย่าไปถือสาหาความเธอเลย”
ซ่งเยวี่ยที่สวมหมวกอยู่พยักหน้าและพูดว่า “แน่นอนค่ะพี่สะใภ้หลี่ ฉันจะไปทำงานแล้ว”
วันนี้เธอไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่นิดเดียว เธอต้องการให้ทุกคนได้รับรู้ว่า เธอไม่ใช่คนที่ใครจะมาข่มเหงรังแกได้ง่ายๆ
หม่าเยี่ยนนีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลากหวังซานซานไปทำงาน
พี่สะใภ้หลี่บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
ภรรยาของหลี่เม่าขยับเข้ามาใกล้พลางพูดกับซ่งเยวี่ย “พี่สะใภ้ ตระกูลหวังเป็นครอบครัวใหญ่ในหมู่บ้านนะ พี่สะใภ้ไปทะเลาะกับหวังซานซานแบบนั้น วันหลังเธอคงจะหาเรื่องใส่ร้ายพี่สะใภ้ไม่หยุดแน่ๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มและพูดว่า “เธออยากจะใส่ร้ายยังไงก็เชิญ ขอแค่ฉันมีความสุขก็พอแล้ว”
ภรรยาของหลี่เม่าพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นก็จริงจ้ะ แต่ว่านะพี่สะใภ้ มีบางเรื่องที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดออกมาดีไหม”
เธอมีท่าทางลังเลอย่างเห็นได้ชัด