บทที่ 13 สาเหตุของความโกรธ
บทที่ 13 สาเหตุของความโกรธ
ซ่งเยวี่ยพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอกค่ะ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ได้เลย”
ภรรยาของหลี่เม่าจึงรีบพูดทันที “พี่สะใภ้ ในเมื่อพี่พูดแบบนี้ ฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ สำหรับผู้หญิง สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตก็คือการได้เจอคนดีๆ พี่สามเป็นคนดี ขอแค่พี่ตั้งหน้าตั้งตาใช้ชีวิตกับเขาให้ดี เขาไม่มีวันทำให้พี่ต้องลำบากแน่นอน
หลายปีมานี้พี่สามมีชีวิตที่ยากลำบากมาก แต่เขาดีกับคนรอบข้างมากจริงๆ ถึงแม้ที่บ้านจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น แต่ในกองผลิตหรือในหมู่บ้าน พี่สามก็เป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม ใครได้แต่งงานกับเขานับว่าโชคดีมาก”
ซ่งเยวี่ยฟังจนเข้าใจ ที่แท้อีกฝ่ายก็มาเตือนเพื่อให้เธอใช้ชีวิตกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นให้ดีนั่นเอง
ต่อให้คนอื่นไม่บอกเธอก็รู้อยู่แล้วว่าชีวิตคู่ครั้งนี้ต้องประคับประคองให้ดี
เธอยิ้มเล็กน้อย “ฉันรับรู้ถึงความหวังดีของเธอนะ ฉันจะใช้ชีวิตกับเขาให้ดีแน่นอน”
พอภรรยาของหลี่เม่าได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าพระอาทิตย์แทบจะขึ้นทางทิศตะวันตก พี่สามนี่ช่างเก่งกาจเสียจริง แต่งงานได้เพียงไม่กี่วัน ซ่งเยวี่ยก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“แบบนั้นก็ดีแล้ว ดีจริงๆ” ภรรยาของหลี่เม่าพูดด้วยความดีใจ
ซ่งเยวี่ยคุยไปทำงานไปกับเธอ เวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เพียงไม่นานงานของเธอก็เสร็จสิ้น
หัวหน้ากองผลิตเดินเข้ามาตรวจดู “ถึงจะยังสู้คนอื่นไม่ได้ แต่ก็ถือว่าก้าวหน้าขึ้นมาก สหายซ่งเยวี่ยพอแต่งงานแล้วก็มีจิตสำนึกที่ดีขึ้นรวดเร็วเชียว นับเป็นเรื่องดีจริงๆ”
พี่สะใภ้หลี่ ภรรยาของหัวหน้ากองผลิตตะโกนบอก “ก็ต้องเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าคุณบอกหรอกหรือว่าเหล่าซานลาพักช่วงบ่ายจะพาเมียเข้าตำบล คุณอย่าไปรั้งเวลาเมียเหล่าซานไว้เลย ป่านนี้เหล่าซานคงกลับไปรอที่บ้านแล้วมั้ง”
หัวหน้ากองผลิตหัวเราะ “จริงด้วยๆ ยุวปัญญาชนซ่ง คุณรีบกลับไปเถอะ กว่าจะไปถึงตัวตำบลต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่เลย”
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอบคุณหัวหน้ากองผลิต ขอบคุณพี่สะใภ้ด้วยค่ะ”
เมื่อซ่งเยวี่ยกลับถึงบ้าน เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เตรียมตัวพร้อมอยู่แล้ว ทว่าสีหน้าของเขากลับดูไม่สู้ดีนัก
เธอแอบคิดในใจ ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก? ทำไมตั้งแต่รู้ว่าเธอจะเข้าตำบลเมื่อวานนี้ ก็ไม่เคยทำหน้าตาดีๆ ใส่เลย หรือว่าเขาจะกลัวเธอผลาญเงินจริงๆ?
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซ่งเยวี่ยเดินกลับอย่างมีความสุข ในใจเขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดหงุดหงิด
จะได้ไปเจอผู้ชายคนนั้นแล้ว เธอถึงได้ดีอกดีใจขนาดนี้เชียว?
ซ่งเยวี่ยเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวในบ้าน แล้วเปลี่ยนมาสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวปักลายดอกไม้สีแดงและชมพู ดูเรียบง่ายทว่าคลาสสิก เมื่อสวมอยู่บนร่างเธอแล้วกลับดูสวยงามและสง่างามยิ่งนัก
ในยุคสมัยที่โลกทั้งใบมีแต่คนสวมเสื้อผ้าสีดำหรือไม่ก็สีน้ำเงิน ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าของร่างเดิมใช้ชีวิตได้สุขสบายจริงๆ
พอได้สวมกระโปรงสวยๆ อารมณ์ของซ่งเยวี่ยก็ดีขึ้น จนไม่อยากจะไปถือสาหาความกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นอีก
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซ่งเยวี่ยเข้าไปแต่งตัวในห้อง ในใจก็ยิ่งเดือดดาล
เขาต้องข่มใจอย่างหนักเพื่อไม่ให้ระเบิดอารมณ์ออกมา
ซ่งเยวี่ยเปลี่ยนจากหมวกฟางมาสวมหมวกใบเล็กสีขาวประดับดอกไม้หลากสี พอแต่งเข้าชุดกันแล้ว เธอก็ดูเหมือนสาวชาวเมืองที่ทั้งทันสมัยและงดงาม
หลังจากแต่งตัวเสร็จ ซ่งเยวี่ยก็เดินออกมา
เสิ่นอวิ๋นจิ่นที่แบกความขุ่นเคืองไว้เต็มอก ทว่าเมื่อเห็นซ่งเยวี่ย ดวงตาของเขาก็เบิกโพลง
ในสมองของเขาผุดคำเพียงคำเดียวขึ้นมานั่นคือ งดงามราวกับนางฟ้า
ซ่งเยวี่ยเห็นสายตาที่ตกตะลึงของเสิ่นอวิ๋นจิ่น ก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ
นี่แหละคือผลลัพธ์ที่เธอต้องการ ความงามของเธอนั้นย่อมต้องการคนคอยชื่นชม
“พอใจในสิ่งที่เห็นไหมคะ?” ซ่งเยวี่ยหมุนตัวอย่างภาคภูมิใจ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้สติว่าตัวเองเผลอไผลไป ก็รู้สึกหงุดหงิดตัวเองลึกๆ เธอแต่งตัวสวยขนาดนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขาสักนิด เธอทำเพื่อคนอื่นต่างหาก!
“เสร็จหรือยัง? เสร็จแล้วก็รีบไป อย่าให้คนอื่นเขารอนาน” เสิ่นอวิ๋นจิ่นหันหลังกลับพลางพูดตัดบท
ซ่งเยวี่ยที่อารมณ์ดีอยู่ไม่ได้โกรธอะไร เธอเลิกคิ้วขึ้นพร้อมรอยยิ้มเต็มไปด้วยความสุขเตรียมจะก้าวออกจากบ้าน
ทว่าพอเดินพ้นประตูรั้วไปได้นิดเดียว ซ่งเยวี่ยก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอยังสวมรองเท้าผ้าใบที่ใช้ใส่ไปทำงานอยู่เลย
เธอเป็นถึงสาวน้อยผู้น่ารักและพิถีพิถันนะ!
จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง?
“รอฉันแป๊บหนึ่งนะคะ ลืมเปลี่ยนรองเท้าค่ะ”
ไม่รอให้เขาตอบ เธอก็วิ่งกลับเข้าไปข้างในแล้ว
เสิ่นอวิ๋นจิ่น: “...”
ถ้ารู้แบบนี้เขาคงไม่ทุ่มสุดตัวรีบปั่นงานหรอก ในที่สุดตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่า คำว่าตื่นแต่เช้าตรู่ แต่ไปถึงตอนตลาดวายมันเป็นยังไง (เป็นสำนวนเปรียบเปรย หมายถึง การเตรียมตัวหรือเริ่มต้นทำอะไรตั้งแต่เนิ่นๆ ด้วยความตั้งใจ แต่เพราะความชักช้า ลังเล หรือปัจจัยอื่นๆ ทำให้พลาดโอกาส ได้ผลลัพธ์สุดท้ายช้ากว่าคนอื่น หรือไม่ได้อะไรเลยเหมือนมาสาย)
ซ่งเยวี่ยเปลี่ยนมาสวมรองเท้าหนังสีขาวส้นเตี้ย
รองเท้าหนังคู่นี้เจ้าของร่างเดิมต้องอ้อนวอนพ่อแม่อยู่นานกว่าจะได้มา หากไม่ใช่เพราะเธอต้องลงพื้นที่ชนบท ที่บ้านคงไม่มีวันยอมซื้อให้แน่
เมื่อเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ซ่งเยวี่ยก็พยักหน้าอย่างพอใจ หยิบกระเป๋าถือแล้วเดินออกจากบ้านอีกครั้ง
เธอไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องเดินเท้าเป็นระยะทางไกลแค่ไหน และรองเท้าหนังแสนสวยคู่นี้จะสร้างความลำบากให้เธอเพียงใด
เสิ่นอวิ๋นจิ่นและซ่งเยวี่ยเดินเงียบกันมาตลอดทางจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ที่นั่นมีรถม้าของบ้านเหล่าหลิวจอดอยู่ และมีคนนั่งรออยู่ก่อนแล้วสามคน
พอซ่งเยวี่ยเห็นทั้งสามคนนั้น เธอก็ถึงกับตาค้าง
คนที่นั่งอยู่บนรถม้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือเฉินเหวินปิน หลิวเจีย และหม่าเยี่ยนนี
ช่างเป็นคราวซวยในชีวิตจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะดวงดีขนาดก้าวพ้นบ้านมาก็เจอ “ศัตรู” ครบชุด
เมื่อเฉินเหวินปินและหลิวเจียเห็นซ่งเยวี่ย ในดวงตาของพวกเขาก็มีเพียงความตกตะลึง!
สวย สวยเหลือเกิน
หลิวเจียเติบโตมาในหมู่บ้านตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยเดินทางไปไหนไกล ไกลที่สุดก็แค่บ้านญาติในตัวเมือง ครั้งนั้นเองที่ทำให้เธอตกใจมาก
โลกในเมืองกับชนบทที่ยากจนข้นแค้นของพวกเธอนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว รองเท้าของสาวๆ ในเมืองมักจะสะอาดสะอ้าน ใบหน้าขาวผ่องนวลเนียน เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มักจะมีสีอ่อนและปักลวดลายงดงาม
การแต่งกายของซ่งเยวี่ยในตอนนี้ ดูเหมือนสาวในเมืองขนานแท้ไม่มีผิดเพี้ยน
หลิวเจียก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองแล้วรู้สึกด้อยค่าขึ้นมาทันที
เฉินเหวินปินรู้ดีว่าซ่งเยวี่ยสวย แต่กิริยาท่าทางนั้นทั้งดื้อรั้นและเอาแต่ใจ ผู้หญิงแบบนี้ใครแต่งเข้าบ้านก็ถือว่าซวยไป
ทว่าเมื่อได้เห็นซ่งเยวี่ยในตอนนี้ เขาก็อดจะอึ้งในความงามนั้นไม่ได้ เธอช่างดูงดงามราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน
ส่วนหม่าเยี่ยนนีพอเห็นซ่งเยวี่ย ในใจก็เกิดความอิจฉาจนแทบคลั่ง!
รองเท้าหนังคู่เล็กของซ่งเยวี่ยนั้นเธอรู้ดี เดิมทีเธอตั้งใจว่าพอถึงวันเกิดจะเอ่ยปากขอจากซ่งเยวี่ย เพราะอะไรที่เป็นของซ่งเยวี่ย สุดท้ายมันก็ต้องตกมาเป็นของเธอเสมอ
แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าซ่งเยวี่ยเป็นอะไรไป ถึงได้คอยจ้องแต่จะหาเรื่องเธอจนแทบจะตัดขาดกัน ต่อให้เธอพยายามซ่อมแซมความสัมพันธ์สักเท่าไรก็ไร้ผล
แถมตอนนี้เธอยังติดเงินและคูปองอาหารซ่งเยวี่ยอยู่อีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอคงต้องรีบเข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้นและนินทาหลิวเจียให้ซ่งเยวี่ยฟัง แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้
ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากัน ทว่าไม่มีใครยอมเอ่ยปากทักทายก่อน
เหล่าหลิวเป็นคนหยาบกระด้าง เขาไม่รับรู้ถึงคลื่นใต้น้ำระหว่างคนเหล่านี้แม้แต่น้อย เขาตะโกนเรียกซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่น “นี่อวิ๋นจิ่น มัวชักช้าอะไรอยู่? นายเป็นคนนัดเวลาฉันเองนะ ฉันจะไปทำธุระหน่อยนายยังไม่ยอมเลย แล้วทำไมตอนนี้ตัวเองถึงมาสายเสียเองล่ะ?”
แม้จะเป็นคำตำหนิ แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองเสิ่นอวิ๋นจิ่นเลยสักนิด
หลายปีก่อนตอนที่ภรรยาของเหล่าหลิวทำงานในนาแล้วหกล้มอย่างแรงจนเกือบจะคลอดลูกกลางทุ่งนา เป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่วิ่งรวดเดียวหลายลี้ไปตามหมอขึ้นเขามาช่วยไว้ได้ทัน ทำให้ทั้งแม่และลูกปลอดภัย
พอเสิ่นอวิ๋นจิ่นมาขอนัดให้ไปส่งในตำบล เขาจึงตอบตกลงทันที เพราะปกติปีๆ หนึ่งแทบไม่เห็นพ่อหนุ่มคนนี้ออกไปไหนเลย ในเมื่อตอนนี้แต่งงานแล้ว ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องพาภรรยาไปซื้อของใช้ในตำบลบ้าง
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นเหล่าหลิว สีหน้าของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย “ที่บ้านมีเรื่องยุ่งนิดหน่อยเลยช้าครับ”
เขาและซ่งเยวี่ยเดินตรงมาที่รถม้า
เหล่าหลิวพูดต่อ “เอาเถอะ รีบขึ้นมาเถอะจะได้ไม่เสียเวลา ได้ยินว่าบ่ายนี้มียุวปัญญาชนหม่ากับคนอื่นๆ จะเข้าตำบลเหมือนกัน ฉันเลยรับมาด้วยกันเสียเลย พวกนายซื้อของเยอะหน่อยก็เบียดๆ กันเอาแล้วกันนะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง
ในที่สุดซ่งเยวี่ยก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเสิ่นอวิ๋นจิ่นถึงได้อารมณ์เสียนัก!