บทที่ 14 ก็คนมันบอบบางนี่นา
บทที่ 14 ก็คนมันบอบบางนี่นา
เมื่อเหล่าหลิวบอกว่าหม่าเยี่ยนนีจะไปด้วย นั่นหมายความว่าการที่เฉินเหวินปินกับหลิวเจียจะไปทำธุระที่ตัวตำบลนั้นถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว เมื่อวานตอนที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินเธอพูดว่าจะเข้าตำบล สีหน้าของเขาถึงได้ดูแย่ขนาดนั้น ที่แท้เขาก็คงคิดว่าเธอยังตัดเยื่อใยกับเฉินเหวินปินไม่ขาด และตั้งใจจะกลับไปรื้อฟื้นความสัมพันธ์กันใช่ไหม?
เขาน่าจะเข้าใจผิดไปใหญ่โตแล้ว
ต่อให้เธอ ซ่งเยวี่ยจะไม่มีใครเอา ก็ไม่มีทางลดตัวไปตามตื๊อคนสารเลวอย่างเฉินเหวินปินเด็ดขาด!
ซ่งเยวี่ยไม่แม้แต่จะมองเฉินเหวินปิน เธอเดินตรงไปที่รถม้าแล้วส่งยิ้มหวานให้กับเหล่าหลิว “พี่หลิวคะ ฉันกลัวกระโปรงเปื้อน แล้วฉันก็ทนแรงกระแทกไม่ค่อยไหว รบกวนพี่ช่วยจัดที่นั่งดีๆ ให้ฉันหน่อยนะคะ”
ใบหน้าของซ่งเยวี่ยประดับด้วยรอยยิ้ม ท่าทางดูอ่อนหวาน
พอเหล่าหลิวได้ยินคำเรียกพี่หลิว หัวใจของเขาก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนได้กินน้ำตาล เขาหัวเราะร่าพลางตอบว่า “ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”
เขาหยิบเบาะหญ้าแห้งสองอันออกมาวางไว้บนที่ว่างทันที
“เท่านี้ก็เรียบร้อย ขอบคุณนะคะพี่หลิว” ซ่งเยวี่ยก้าวขึ้นรถม้าพร้อมเอ่ยขอบคุณซ้ำๆ
ทุกคนมองดูการแต่งตัวของซ่งเยวี่ย แล้วพอได้ยินคำขอของเธอ ก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าเธอช่างบอบบางน่ารำคาญเสียจริง
เมื่อจัดแจงที่นั่งให้ซ่งเยวี่ยเสร็จ เหล่าหลิวก็หันไปถามหญิงสาวอีกสองคน “ยุวปัญญาชนหม่า เจียเจีย พวกเธออยากได้เบาะหญ้ารองนั่งด้วยไหม?”
หลิวเจียส่ายหน้าทันที “อาคะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น”
ตามลำดับอาวุโส หลิวเจียต้องเรียกเหล่าหลิวว่าอา
แต่เพียงพริบตาเดียว เธอก็รู้สึกตัวว่าคำพูดนี้ดูเหมือนจะกระทบกระทั่งใครบางคน หลิวเจียจึงมองไปทางซ่งเยวี่ยด้วยสายตารู้สึกผิด
ทว่าใบหน้าของซ่งเยวี่ยยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองกับคำพูดนั้นแม้แต่น้อย
หม่าเยี่ยนนีเห็นซ่งเยวี่ยนั่งสบายก็อยากได้เบาะรองนั่งบ้างเหมือนกัน แต่ในเมื่อหลิวเจียยังไม่เอา เธอก็ยิ่งเอาไม่ได้เข้าไปใหญ่
“พี่หลิวคะ ฉันก็ไม่ใช้เหมือนกันค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอตอบอย่างสุภาพ
เมื่อผู้หญิงทั้งสองคนไม่รับ เหล่าหลิวจึงหันไปมองเฉินเหวินปิน
เพราะถึงแม้เฉินเหวินปินจะเป็นผู้ชาย แต่รูปร่างหน้าตากลับดูบอบบางอ่อนแอกว่าผู้ชายคนอื่นๆ ในกองผลิตมากนัก
“ยุวปัญญาชนเฉิน คุณนั่งเถอะ”
เฉินเหวินปินได้ยินดังนั้นก็รีบปฏิเสธ “ขอบคุณครับ ผมก็ไม่จำเป็นต้องใช้เหมือนกัน”
ทันใดนั้นซ่งเยวี่ยก็พูดขึ้นมา “พี่หลิวคะ อันที่เหลือส่งมาให้ฉันเถอะค่ะ”
เหล่าหลิวยื่นส่งไปให้เธอโดยตรง
ซ่งเยวี่ยวางเบาะหญ้าที่เหลือไว้ข้างตัว แล้วกวักมือเรียกเสิ่นอวิ๋นจิ่น “มัวยืนรออะไรอยู่ล่ะ รีบมานั่งสิ เราจะได้ออกเดินทางกันเสียที”
เหล่าหลิวเห็นดังนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “อวิ๋นจิ่นแต่งเมียแล้ว ชีวิตดีๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นยิ้มตอบตามมารยาท แต่ในใจกลับไม่อาจมีความสุขได้อย่างเต็มที่
หากเฉินเหวินปินไม่ได้อยู่ที่นี่ ซ่งเยวี่ยจะยังมีท่าทีแบบนี้กับเขาอยู่อีกไหม?
เสิ่นอวิ๋นจิ่นขึ้นรถม้ามาพร้อมกับความสับสนนั้น
ซ่งเยวี่ยนั่งในตำแหน่งที่สบายที่สุด โดยมีเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่งอยู่ข้างๆ และมีเบาะรองนั่งด้วย ส่วนเฉินเหวินปินนั่งฝั่งตรงข้ามกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น หลิวเจียนั่งติดกับซ่งเยวี่ย และหม่าเยี่ยนนีนั่งริมสุด
หลังจากทุกคนจัดที่นั่งเรียบร้อย บนรถม้าก็ยังพอมีที่ว่างเหลืออยู่ เหล่าหลิวก็ขึ้นประจำที่แล้วตะโกนบอก “นั่งกันดีๆ นะ ไปละ!”
รถม้าเริ่มเคลื่อนที่
ตอนที่รถหยุดนิ่ง การนั่งบนรถม้าอาจจะแค่รู้สึกเจ็บก้นเพียงเล็กน้อย
แต่ตอนที่รถม้ากำลังเคลื่อนที่ มันทั้งโคลงเคลงและกระแทกจนทำให้รู้สึกไม่สบายมากขึ้นไปอีก
ถ้าทุกคนต้องลำบากเหมือนกันก็คงไม่เท่าไร แต่ซ่งเยวี่ยกลับจัดแจงให้ตัวเองอยู่อย่างสุขสบาย มีเบาะรองก้นหนานุ่ม พอรถม้าทำความเร็วขึ้นมา เธอจึงไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรนัก
หม่าเยี่ยนนีมองดูด้วยสายตาที่แทบจะพ่นไฟได้ เธอรู้สึกเสียใจมาก
เมื่อกี้ทำไมเธอถึงไม่ขอเบาะรองนั่งมานะ!
เหล่าหลิวคนขับรถตะโกนบอก “เวลามันค่อนข้างสายแล้ว วันนี้เราจะใช้ทางลัดกันนะ ทุกคนจะได้กลับมาเร็วหน่อย ทางลัดมันจะขรุขระนิดหนึ่ง เกาะกันให้แน่นๆ ล่ะ!”
พอเข้าสู่ทางลัด ต่อให้ซ่งเยวี่ยจะมีเบาะรองนั่งซ้อนกันเป็นตั้ง เธอก็ถูกเหวี่ยงจนหัวหมุนไปหมด
ซ่งเยวี่ย: “...”
นี่เป็นอีกวันที่เธอโหยหารถยนต์ รถไฟ รถไฟความเร็วสูง และเครื่องบินเหลือเกิน!
เธอไม่เคยนั่งพาหนะที่ให้ความรู้สึกสุดแสนจะระทมขนาดนี้มาก่อน
จังหวะที่รถม้าตกหลุมใหญ่ เนื่องจากซ่งเยวี่ยนั่งบนเบาะที่สูงกว่าคนอื่น ร่างของเธอจึงถูกเหวี่ยงจนแทบจะกระเด็นลอยขึ้นฟ้า
โชคดีที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นซึ่งอยู่ข้างๆ ตาไวและมือไว เขาคว้าตัวซ่งเยวี่ยไว้ได้ทันท่วงที จึงช่วยพยุงร่างของเธอให้มั่นคง
ซ่งเยวี่ยตกใจมาก พอตั้งตัวได้ก็นั่งลงแล้วลูบอกตัวเองซ้ำๆ “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ตกใจหมดเลย ตกใจจริงๆ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นท่าทางนั้นจึงใช้มือจับตัวซ่งเยวี่ยไว้ “ไม่เป็นไร มีผมอยู่ทั้งคน”
คำพูดเพียงไม่กี่คำ กลับทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด
รถม้ายังคงกระแทกไม่หยุด คำขอบคุณของซ่งเยวี่ยจึงเลือนหายไปกับเสียงลม
เฉินเหวินปินเห็นซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นดูใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดนี้ สีหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที
กลางวันแสกๆ ต่อหน้าผู้คนแท้ๆ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!
หลิวเจียกับหม่าเยี่ยนนีเองก็ถูกเหวี่ยงจนดูไม่ได้ ทั้งสองคนเริ่มจะทนไม่ไหว ต้องคอยคว้าคอยดึงกันและกันไว้ถึงจะทรงตัวอยู่ได้
หม่าเยี่ยนนีรู้สึกเสียใจแทบตายกับความล้มเหลวครั้งนี้
หลิวเจียเองก็รู้สึกว่าเมื่อกี้เธอไม่ควรทำเป็นเก่งเลย ถ้าได้เบาะรองนั่งเพิ่มอีกสักอัน มันคงไม่กระแทกขนาดนี้ ร่างกายเธอเหมือนจะหลุดออกเป็นชิ้นๆ แล้ว
เฉินเหวินปินเองก็สภาพไม่ต่างกัน เดิมทีเขาก็ผอมอยู่แล้ว ตอนนี้ก้นแทบจะแหลกสลายจากการกระแทก
การลงพื้นที่ชนบทคือการมาฝึกฝนตนเองก็จริง แต่ตอนที่มาถึง ทางหมู่บ้านก็เอารถบรรทุกไปรับ ครั้งก่อนๆ ที่เข้าตัวตำบล แม้เขาจะนั่งรถม้าแต่ก็ไม่เคยเจอทางที่วิบากขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้เขาเข้าใจถึงความทรมานแล้วจริงๆ!
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเองก็ไม่ค่อยได้นั่งรถม้า การกระแทกขนาดนี้ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ เขามองไปที่ซ่งเยวี่ย เห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำ มือเกาะรถม้าไว้แน่นเพราะกลัวจะตกลงไป
วันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก แม้ในตอนที่ดูลำบากเช่นนี้ แต่เธอก็ยังดูเจริญตาเจริญใจยิ่งนัก
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวที่สดใสและงดงามคนนี้คือภรรยาของเขา ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจลึกๆ
แม้ซ่งเยวี่ยจะไม่เจ็บก้น แต่ตอนนี้เธอก็รู้สึกแย่มาก เธอรู้ว่าการนั่งรถม้ามันต้องกระแทกจึงหาเบาะมารองไว้มากมายขนาดนี้ แต่ตอนนี้เธอกลับถูกเหวี่ยงจนก้นแทบไม่ติดเบาะเสียด้วยซ้ำ
ตั้งแต่เกิดมาจนโต เธอไม่เคยอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาขนาดนี้มาก่อนเลย
รถม้าเขย่าจนกระดูกกระเดี้ยวของทุกคนแทบจะแยกออกจากกัน
หม่าเยี่ยนนีทนไม่ไหว ตะโกนบอกไปทางข้างหน้า “พี่หลิวคะ ช่วยช้าลงหน่อยได้ไหม!”
ประโยคเดียวที่เธอพูดออกมายังขาดๆ หายๆ เพราะแรงสั่น
หลิวเจียก็ช่วยเสริมอีกแรง “ใช่ค่ะ อาหลิว ช้าหน่อยเถอะ พวกเราจะตกรถกันหมดแล้ว”
เหล่าหลิวได้ยินเสียงพวกเธอก็ยอมผ่อนความเร็วลง “ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อให้พวกเธอมีเวลาเดินเที่ยวได้นานหน่อยนะ ถ้าไปช้าเกินไป เดี๋ยวสหกรณ์จะปิดเสียก่อน”
เฉินเหวินปินตะโกนบอก “พี่หลิวขอบคุณมากครับ แต่พวกเราทนไม่ไหวกันแล้วจริงๆ”
เหล่าหลิวจึงยอมลดความเร็วรถม้าลง
สีหน้าของแต่ละคนดูไม่สู้ดีนัก เดิมทีก็ไม่มีใครอยากคุยกันอยู่แล้ว พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็ยิ่งไม่อยากพูดเข้าไปใหญ่
เมื่อถึงตัวตำบล เหล่าหลิวจึงพูดขึ้น “ฉันจะเอาม้าไปกินหญ้าสักหน่อย แล้วจะไปรับของด้วย พวกเธอเดินเที่ยวเสร็จแล้วก็กลับมารอฉันที่นี่นะ เราจะออกเดินทางตรงเวลาตอนสี่โมงครึ่ง ไม่อย่างนั้นกว่าจะถึงบ้านฟ้าคงมืดเสียก่อน”
“ค่ะ/ครับ รับทราบ”
ทุกคนต่างพยักหน้าตกลง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นลงจากรถม้าเป็นคนแรก จากนั้นเขาก็หันกลับมามองซ่งเยวี่ย
ซ่งเยวี่ยยื่นมือทั้งสองข้างออกไปทางเสิ่นอวิ๋นจิ่น
เสิ่นอวิ๋นจิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าซ่งเยวี่ยหมายถึงอะไร