บทที่ 15 การซื้อของครั้งใหญ่ในสหกรณ์

        หลิวเจียและหม่าเยี่ยนนีต่างพากันกระโดดลงจากรถม้าไปแล้ว แม้แต่เฉินเหวินปินเองก็กระโดดตามลงไปเช่นกัน

       ตอนนี้บนรถม้าจึงเหลือเพียงซ่งเยวี่ยแค่คนเดียว สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว

       “ช่วยพยุงฉันลงไปหน่อยสิคะ” ซ่งเยวี่ยพูดพร้อมรอยยิ้มพลางยื่นมือไปทางเสิ่นอวิ๋นจิ่น

       ในเมื่อใครต่อใครต่างก็ว่าเธอเป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจ เธอก็จะแสดงให้เห็นว่าการถูกตามใจเป็นอย่างไร

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นเงยหน้ามองซ่งเยวี่ยที่อยู่สูงกว่า ใบหน้าของเขาดูเย็นชาทว่าในใจกลับรู้สึกอ่อนใจวูบหนึ่ง เธอจำเป็นต้องจงใจทำขนาดนี้เลยหรือ?

       แต่สุดท้ายเขาก็ยอมยื่นมือออกไปหาซ่งเยวี่ยอยู่ดี

       ทว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับไม่ได้แค่พยุง แต่เขาอุ้มซ่งเยวี่ยลงมาจากรถม้าเสียอย่างนั้น

       ซ่งเยวี่ยเองก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้ เธอเพียงแต่อยากให้เขาช่วยพยุงเท่านั้น ไม่ได้คิดจะให้เขาอุ้มเธอเลยสักนิด

       หลังจากยืนตั้งสติด้วยความลนลาน เธอก็ได้ยินเสิ่นอวิ๋นจิ่นอธิบายสั้นๆ ว่า “พื้นมันสกปรก”

       เธอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ “เรียนรู้เร็วดี”

       เธอไม่รู้ว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นเข้าใจผิดคิดว่าเธอจงใจจะยั่วโมโหเฉินเหวินปิน เขาจึงช่วยแสดงละครให้แนบเนียน

       ซ่งเยวี่ยมองไปรอบๆ ตัวตำบล “ไปกันเถอะ ไปทำฟูกนอนให้คุณก่อน”

       ทั้งคู่ไม่ได้สนใจพวกเฉินเหวินปินที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้แต่น้อย

       หม่าเยี่ยนนีอยากจะไปกับซ่งเยวี่ยใจจะขาด ทว่าในวินาทีนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปใกล้ จึงได้แต่หันไปพูดกับหลิวเจียว่า “เจียเจีย ฉันยังไม่ค่อยคุ้นกับในเมืองเท่าไร เธอช่วยพาฉันเดินเที่ยวหน่อยได้ไหม?”

       เฉินเหวินปินขมวดคิ้ว เดิมทีเขาไม่อยากพาหม่าเยี่ยนนีออกมาด้วยอยู่แล้ว เพราะเขากับหลิวเจียยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ

       หลิวเจียมองหม่าเยี่ยนนีด้วยสีหน้าลำบากใจ “เยี่ยนนี ฉันกับเหวินปินมีธุระน่ะ วันนี้เธอเดินเที่ยวคนเดียวไปก่อนได้ไหม?”

       หม่าเยี่ยนนีคิดไม่ถึงว่าจะถูกหลิวเจียปฏิเสธต่อหน้า เธอจึงได้แต่ยิ้มแก้เก้อด้วยความอับอาย “พวกเธอมีธุระงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันไม่กวนแล้วล่ะ”

       เธอเดินแยกตัวออกไปเพียงลำพัง

       เฉินเหวินปินหันไปมองหลิวเจียแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

       ทั้งคู่เดินตามกันมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นหายไป

       ซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นตรงไปยังสหกรณ์เป็นที่แรก ที่นี่มีข้าวของครบครันที่สุด เรียกได้ว่าเป็นจุดที่สามารถหาซื้อทุกอย่างได้ครบจบในที่เดียว

       ซ่งเยวี่ยรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้สิ่งของอุปโภคบริโภคนั้นขาดแคลนและหายากยิ่ง ข้าวของในตัวตำบลย่อมไม่มีทางมีมากมาย แต่พอมาถึงที่นี่จริงๆ เธอก็ยังรู้สึกตกใจอยู่ดี

       ของในตัวตำบลนี้มันช่างน้อยนิดเหลือเกิน!

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินตามหลังซ่งเยวี่ยเงียบๆ พลางนึกถึงพฤติกรรมต่างๆ ของเธอในวันนี้ เธอไม่ได้พูดกับเฉินเหวินปินเลยแม้แต่คำเดียว ทั้งคู่ตัดขาดความสัมพันธ์กันอย่างเด็ดขาดแล้วจริงๆ หรือ?

       แล้วการกระทำของซ่งเยวี่ยเมื่อครู่นี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

       ซ่งเยวี่ยพิจารณาเครื่องนอนชุดหนึ่ง เป็นผ้าซาตินสีแดงสดที่ดูเป็นมงคลมาก

       พนักงานขายเห็นการแต่งกายของซ่งเยวี่ยก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที เพราะด้วยการแต่งตัวที่ดูทันสมัยขนาดนี้ ย่อมมองออกว่าเป็นคนในเมืองอย่างแน่นอน “คุณผู้หญิงคะ จะซื้อไปใช้เองที่บ้านหรือคะ?”

       ซ่งเยวี่ยพยักหน้า

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นใช้ ก็เท่ากับที่บ้านเธอได้ใช้นั่นแหละ

       พนักงานขายรีบหยิบผ้าห่มสีแดงสำหรับงานมงคลออกมา ด้านข้างเป็นผ้าซาตินสีเขียว และยังมีสีม่วงอีกหนึ่งชุด

       “ผ้าพวกนี้เป็นแบบใหม่ล่าสุดนะคะ ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมมาก ถ้าจะแต่งงานยิ่งต้องเลือกแบบนี้ค่ะ ไม่ว่าจะใช้เป็นสินเดิมฝั่งเจ้าสาวหรือเตรียมไว้รับขวัญเจ้าสาวก็ได้ใช้ทั้งนั้น”

       ซ่งเยวี่ยลองสัมผัสดู คุณภาพดีทีเดียว ของในยุคนี้แม้จะดูเรียบง่ายแต่วัสดุที่ใช้นั้นเป็นของจริงแน่นอน ผ้าห่มหนึ่งผืนจะใส่สำลีหนักเท่าไรก็คือตามนั้น ไม่มีทางโกงน้ำหนักเด็ดขาด

       เธอเลือกดูผ้าอยู่สองสามแบบ ก่อนจะหันกลับไปถามเสิ่นอวิ๋นจิ่นว่า “คุณชอบสีอะไรคะ?”

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นยืนอยู่ด้านหลังซ่งเยวี่ยราวกับเงาที่ไร้เสียง ไม่พูดอะไรสักคำ เมื่อเห็นเธอก็ถาม เขาจึงตอบกลับสั้นๆ ว่า “ตามใจคุณ”

       สำหรับเขาแล้วอย่างไรเสียมันก็คือผ้าห่ม พอตกดึกปิดไฟสีอะไรก็เหมือนกันหมด เขาไม่เข้าใจว่ามันมีอะไรน่าเลือกนักหนา

       ซ่งเยวี่ย: “...”

       เขาอยากเป็นท่อนไม้ก็ปล่อยเขาเป็นไปเถอะ

       ซ่งเยวี่ยตัดสินใจเลือกผ้าห่มสีแดงสดหนึ่งชุด ตามด้วยสีม่วงอ่อนอีกหนึ่งชุด และปลอกหมอนอีกสองใบ ไส้หมอนของเธอนั้นนำมาจากบ้านเอง เป็นของดีที่หาไม่ได้จากในตัวตำบลแห่งนี้

       หมอนของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเองก็ใช้งานมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคสะสมอยู่มากแค่ไหน

       ซ่งเยวี่ยจึงตัดสินใจซื้อไส้หมอนใบใหม่ให้เขาด้วยเลย

       พนักงานขายเห็นซ่งเยวี่ยซื้อของมากมายขนาดนี้จึงอดถามไม่ได้ว่า “คุณผู้หญิงมาเลือกสินเดิมให้ตัวเองหรือคะ?”

       เธอเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มคนนี้หล่อเหลาไม่เบาเลย แต่ดูแล้วทั้งคู่ไม่เหมือนสามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ เสียเท่าไร หรือว่าจะเป็นพี่น้องกัน? ดูไปดูมาหน้าตาก็มีส่วนคล้ายพี่น้องอยู่เหมือนกัน

       ซ่งเยวี่ยยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอกค่ะ”

       พนักงานช่วยจัดของให้ซ่งเยวี่ย เมื่อเห็นมือที่ขาวเนียนสวยและนาฬิกาควอตซ์บนข้อมือ ก็อดใจไม่ไหวที่จะโน้มตัวเข้ามาถามด้วยความอยากรู้ “นาฬิกาเรือนนี้คงราคาแพงมากเลยใช่ไหมคะ? ดูสวยจริงๆ ค่ะ” (ในยุค 70s ประเทศจีน นาฬิกาข้อมือถือเป็นหนึ่งใน “4 สิ่งใหญ่” (四大件) ที่หาซื้อยากและมีราคาแพงมาก แต่ส่วนใหญ่ในยุคนั้นยังเป็นนาฬิกากลไก นาฬิกาไขลาน (Mechanical Watch) เช่น แบรนด์ช่างไห่ (Shanghai Watch) นาฬิการะบบควอตซ์เพิ่งจะเริ่มเข้ามาช่วงปลายยุค 70 ถึงต้นยุค 80)

       ซ่งเยวี่ยยิ้ม “ก็พอสมควรค่ะ พี่ชายของฉันซื้อให้เป็นของขวัญน่ะค่ะ”

       นาฬิกาเรือนนี้ย่อมเป็นของดีแน่นอน มันคือเงินเดือนทั้งเดือนของพี่ชายคนโตเธอเชียวล่ะ หากไม่ใช่เพราะเธอเฝ้าอ้อนวอนขอร้อง มีหรือที่พี่ใหญ่จะยอมซื้อให้

       พนักงานขายและซ่งเยวี่ยคุยกันไปจัดของกันไป เดี๋ยวก็คุยเรื่องเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เดี๋ยวก็คุยเรื่องผิวพรรณ จนพนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยเดินมาห้อมล้อมคุยกับซ่งเยวี่ยอย่างสนุกสนาน

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นยังคงยืนอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ไม่พูดไม่จาและรอซ่งเยวี่ยด้วยความอดทน

       พนักงานคนหนึ่งมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นแล้วถามซ่งเยวี่ยว่า “นั่นพี่ชายหรือน้องชายของคุณคะ? ดูเป็นคนซื่อๆ ดีนะคะ”

       ซ่งเยวี่ยได้ยินก็ขำออกมา “ลองทายดูสิคะ?”

       หรือว่าพนักงานคนนี้จะตาถึง แอบมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นเข้าให้แล้ว?

       พนักงานคนเดิมพูดต่อ “น่าจะเป็นพี่น้องกันแหละค่ะ ฉันเห็นตาของคุณทั้งคู่คล้ายกันมาก ทั้งดำทั้งกลมโต สวยเหมือนกันเลย”

       ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็หันไปมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นพลางหัวเราะ “ตาของฉันไม่สวยเท่าตาของเขาหรอกค่ะ”

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นเมื่อได้รับคำชมจากซ่งเยวี่ยก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

       เขาถึงกับรู้สึกเขินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

       ซ่งเยวี่ยเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูและนึกสนุก

       พนักงานขายช่วยบรรจุของใส่ห่อให้ซ่งเยวี่ยจนเสร็จเรียบร้อย “คุณผู้หญิงคะ ของทั้งหมดเรียบร้อยแล้วค่ะ”

       ซ่งเยวี่ยมองกองข้าวของเหล่านั้นแล้วยิ้มพูดว่า “พี่สาวคะ เดี๋ยวพวกเราต้องไปซื้อของอย่างอื่นต่อ ขอฝากของพวกนี้ไว้ที่นี่ก่อนได้ไหมคะ?”

       พนักงานสาวพยักหน้ารับคำ “วางไว้ตรงนี้เถอะค่ะ เดี๋ยวพวกเราช่วยดูให้เอง”

       ซ่งเยวี่ยยิ้มหวานพลางหยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าถือ ส่งให้พวกเธอทีละเม็ด “ขอบคุณพี่สาวทุกคนมากเลยนะคะ”

       “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไม่ต้องลำบากขนาดนี้หรอก จะเกรงใจทำไมกัน”

       “นั่นสิ แม่หนูคนนี้ทำไมถึงเกรงใจนัก”

       ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “พี่ๆ เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ”

       พนักงานสาวจึงบอกกับซ่งเยวี่ยว่า “จะไปซื้ออะไรเพิ่มก็เอามาวางรวมไว้ตรงนี้ได้เลยนะจ๊ะ”

       “ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนด้วยนะคะ”

       ซ่งเยวี่ยเริ่มเดินกวาดซื้อของในสหกรณ์แบบรวดเดียวจบ เธอจดรายการของที่ต้องใช้มาจากบ้านเพราะกลัวจะตกหล่น ซึ่งของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันในสหกรณ์นี้ก็ถือว่ามีเพียงพออยู่

       เธอเดินเกือบจะครบทุกแผง จนสุดท้ายก็ได้ของกองโตมาอีกสองถุงใหญ่ นำมาวางรวมไว้ตรงที่เก็บผ้าห่ม

       จากนั้นทั้งสองคนจึงเดินออกจากสหกรณ์เพื่อไปยังจุดหมายถัดไป

       แม้จะรู้อยู่แล้วว่าซ่งเยวี่ยคนนี้ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก หากไม่เรียกว่ากินหรูอยู่สบายก็ถือว่าใช้ชีวิตตามใจตนเองอย่างยิ่ง แต่เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นได้เห็นความสามารถในการใช้เงินของเธอด้วยตาตัวเอง เขาก็ยังอดที่จะตกใจเล็กน้อยไม่ได้

       ขอเพียงซ่งเยวี่ยเดินผ่านแผงลอยไหนก็ตาม หากไม่ได้ซื้ออะไรติดมือมา เธอไม่มีทางยอมเดินจากไปแน่นอน

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินตามหลังคอยถือของพะรุงพะรังพลางคิดในใจว่า เงินเพียงน้อยนิดที่เขาให้ซ่งเยวี่ยไปนั้น เกรงว่าคงจะอยู่ไม่ถึงวันตรุษจีนเสียแล้ว