บทที่ 16 พวกคุณสองคนไม่เหมาะสมกันเลย
บทที่ 16 พวกคุณสองคนไม่เหมาะสมกันเลย
ซ่งเยวี่ยถือรายการของใช้ในมือ ทุกครั้งที่ซื้อของเสร็จหนึ่งอย่างเธอก็จะขีดฆ่าทิ้งหนึ่งรายการ จนกระทั่งสุดท้ายในรายการของเธอเหลือเพียงพวกเครื่องปรุงรสและของใช้จิปาถะในครัวเท่านั้น
เธอนึกขึ้นได้จึงหันไปถามเสิ่นอวิ๋นจิ่น “สถานีธัญพืชไปทางไหนคะ?”
สองมือของเสิ่นอวิ๋นจิ่นหิ้วของพะรุงพะรังไปหมด เขาใช้แขนข้างที่หิ้วของน้อยกว่าชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ “อยู่ทางด้านโน้นครับ”
ซ่งเยวี่ยมองเขาที่เดินเริ่มลำบาก “เอาอย่างนี้ดีไหม คุณเอาของพวกนี้ไปฝากไว้ที่สหกรณ์ก่อนดีกว่า”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นก้มมองมือทั้งสองข้างของตน นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ตกลงครับ คุณเดินไปตามทางนี้เถอะ ถ้าซื้อเสร็จแล้วก็รอผมสักครู่”
เขาได้เห็นความเร็วในการเลือกซื้อของของซ่งเยวี่ยมาแล้ว
ซ่งเยวี่ยตอบรับพร้อมรอยยิ้ม “วางใจเถอะค่ะ ฉันรอให้คุณมาช่วยถือแน่นอน ชุดที่ฉันใส่มาวันนี้ไม่ค่อยเหมาะจะหิ้วของหนักๆ เท่าไร”
เธอพูดออกมาตรงๆ ตรงเสียจนเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
ของทุกอย่างในช่วงบ่ายวันนี้ล้วนเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่รับหน้าที่ถือให้ทั้งหมด เขารู้สึกราวกับว่าซ่งเยวี่ยคือองค์หญิงในยุคโบราณ ส่วนเขาก็คือผู้ติดตามหรือองครักษ์ที่เดินตามหลังองค์หญิงอย่างไรอย่างนั้น
ซ่งเยวี่ยเดินไปตามทิศที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นบอกจนเจอสถานีธัญพืช ข้างๆ สถานีธัญพืชเป็นร้านถ่ายรูป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เฉินเหวินปินและหลิวเจียเดินออกมาจากร้านนั้นพอดี
วินาทีที่ซ่งเยวี่ยเห็นคนทั้งสอง คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ ซวยชะมัด!
เธอทำเป็นมองไม่เห็นและหมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงไปทันที
ทว่าเฉินเหวินปินกลับไม่คิดเช่นนั้น วันนี้เขารู้สึกว่าซ่งเยวี่ยดูแปลกไปตั้งนานแล้ว เมื่อสบโอกาสเห็นเธออยู่ตรงหน้า เขาจึงตั้งใจจะเข้าไปหาเรื่องทันที
เขาหันไปบอกหลิวเจีย “เจียเจีย คุณไปรอผมข้างหน้าก่อนนะ ผมมีเรื่องต้องคุยกับซ่งเยวี่ยให้รู้เรื่อง เธอคอยตามรังควานผมไม่เลิกรา มีบางอย่างที่ผมต้องสั่งสอนให้เธอเข้าใจเหตุผลเสียบ้าง”
ซ่งเยวี่ยได้ยินเข้าก็แอบหัวเราะเยาะในใจ เฉินเหวินปินคนนี้ช่างพูดจาน่าขันนัก ยังจะมีหน้ามาบอกว่าจะสั่งสอนเรื่องเหตุผลกับเธออีก
เฉินเหวินปินรีบเดินตามซ่งเยวี่ยมา
“ซ่งเยวี่ย ซ่งเยวี่ย หยุดก่อน!” เขาตะโกนไล่หลังมา
เมื่อเห็นว่าเขาตามไม่ลดละ ซ่งเยวี่ยจึงชะลอฝีเท้าแล้วหันกลับไป “ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ยุวปัญญาชนเฉินนี่เอง คุณเรียกฉันให้หยุดเพื่อจะสั่งสอนเหตุผลอะไรมิทราบคะ? จะสอนคัมภีร์สามอักษร คัมภีร์เต๋า หรือหลักคำสอนของศิษย์ที่ดีกันล่ะ?”
แต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมต้องยอมทนลำบากใจเพื่อผู้ชายสารเลวคนนี้มาไม่น้อย แต่ตอนนี้วิญญาณข้างในคือเธอ เธอไม่ใช่คนที่จะมายอมให้ใครรังแกง่ายๆ ในเมื่อเฉินเหวินปินเสนอตัวเข้ามาให้เธอสั่งสอนเองถึงที่ มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไป!
เฉินเหวินปินมองซ่งเยวี่ยด้วยความประหลาดใจ เขาไม่รู้เลยว่านับตั้งแต่เมื่อไรที่เด็กสาวคนนี้กลายเป็นคนปากคอเราะรายเช่นนี้
เขาตั้งสติก่อนจะตีหน้าขรึมพูดว่า “ซ่งเยวี่ย ในเมื่อเธอแต่งงานไปแล้ว ก็ควรจะรู้จักความละอายเกรงกลัวต่อบาปบ้าง นับจากนี้ไปอย่าได้มายุ่งกับผมอีก ในฐานะที่เราเป็นคนบ้านเดียวกัน อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาที่กองผลิตฉางเจียงด้วยกันก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน หากเธอรู้จักกาลเทศะ ต่อไปเราก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เพื่อร่วมกันสร้างผลงานในการพัฒนาชุมชนฉางเจียงต่อไป”
คำพูดของเฉินเหวินปินนั้นดูไม่มีที่ติแม้แต่น้อย แต่สำหรับซ่งเยวี่ยแล้ว มันกลับฟังดูระคายหูสิ้นดี
ผู้ชายคนนี้ก็เป็นแบบนี้เสมอ ทำตัวเป็นคนดีมีคุณธรรม หน้าเนื้อใจเสือ พูดอะไรก็ถูกไปหมด แต่การกระทำกลับเป็นคนละเรื่อง เขาบอกว่าทุกคนต้องช่วยกันสร้างประโยชน์ให้กองผลิตฉางเจียง แต่ในความเป็นจริงเขาก็เป็นแค่สัตวแพทย์ที่มีชื่อแต่ในนาม เวลาที่ต้องออกไปใช้แรงงานจริงๆ กลับไม่เคยเห็นเขาโผล่หัวออกมาช่วยงานอะไรเลย
มีแต่เจ้าของร่างเดิมเท่านั้นที่โง่เขลาจนดูไม่ออกว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ขนาดไหน และยังคงลุ่มหลงอยู่ในภาพลักษณ์จอมปลอมที่เขาสร้างขึ้นมา
“แน่นอน” ซ่งเยวี่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที
เฉินเหวินปินอึ้งไปอีกครั้ง หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อซ่งเยวี่ยได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เธอจะต้องดีใจจนเนื้อเต้นและมองเขาด้วยสายตาเทิดทูนบูชา แต่ตอนนี้เธอกลับตอบเพียงคำเดียวแล้วเดินหนีไปอย่างไม่แยแส
แล้วเหตุผลมากมายที่เขาเตรียมมาจะเอาไปพูดให้ใครฟังกันล่ะ?
เฉินเหวินปินโบกมือเรียกเธอ “ซ่งเยวี่ย เดี๋ยวสิ...”
ทว่าคนที่รอเขาอยู่กลับไม่ใช่ซ่งเยวี่ย แต่เป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่ยืนหน้าทะมึนแผ่รังสีเย็นเยียบออกมา
“เรียกเธอทำไม?” น้ำเสียงของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็ง
เมื่อเฉินเหวินปินเห็นว่าเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่น เขาก็รีบปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าทันที “ไม่มีอะไร ก็แค่เพื่อนนักเรียนด้วยกัน อยากจะกำชับอะไรเธอนิดหน่อยเท่านั้น”
ตอนที่เผชิญหน้ากับเสิ่นอวิ๋นจิ่น เขามักจะแสดงออกถึงความมั่นใจและความหยิ่งทระนงที่ซึมลึกอยู่ในกระดูก
เฉินเหวินปินคิดเสมอว่าตนเองเป็นคนเมืองที่ลงมาปฏิบัติงานในชนบทเพื่อพัฒนาพื้นที่ สถานะของเขาย่อมสูงส่งกว่าชาวนาที่เกิดและเติบโตที่นี่อย่างเสิ่นอวิ๋นจิ่น แถมฝ่ายหลังยังมีภูมิหลังครอบครัวที่ซับซ้อนและน่ารังเกียจอีกด้วย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเดินตามไปในทิศทางที่ซ่งเยวี่ยหายลับตาไป
เมื่อซ่งเยวี่ยถึงสถานีธัญพืช เธอสั่งของตามรายการในมือและยื่นคูปองธัญพืชให้พนักงานขาย จากนั้นก็นั่งรออยู่ตรงนั้น
พนักงานขายหญิงสองคนในสถานีธัญพืชแอบมองการแต่งตัวของซ่งเยวี่ยแล้วกระซิบกระซาบกัน
“ดูรองเท้าหนังของเธอสิ สวยจังเลย”
“นั่นสินะ ฉันไม่เคยเห็นสีนี้มาก่อนเลย ดูออกเลยว่าเป็นของดี ไม่รู้ว่าเธอทำงานอะไรนะ?”
“แต่งตัวนำสมัยขนาดนี้ หรือว่าเป็นพวกทำงานด้านศิลปะหรือนักแสดงกันนะ?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ แต่สวยจริงๆ นะ”
ซ่งเยวี่ยไม่ได้ยินที่พวกเธอซุบซิบกัน ในหัวของเธอเอาแต่คิดทบทวนว่าเมื่อไรการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะเริ่มขึ้น และเมื่อไรบรรยากาศการค้าขายถึงจะเริ่มเปิดกว้างเสียที
กองผลิตฉางเจียงคือสถานที่ที่เธอต้องลงมาใช้ชีวิตในชนบท ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เธอก็อยากจะสร้างประโยชน์อะไรไว้บ้าง เพียงแต่สถานการณ์ในตอนนี้ยังไม่เหมาะที่เธอจะแสดงฝีมือ อีกอย่าง ความถนัดของเธอก็ไม่ใช่เรื่องพวกนี้เสียด้วย
ความรู้คือสิ่งที่จะเปลี่ยนโชคชะตา เธอต้องอ่านหนังสือให้มากขึ้นเพื่อหาทางรอดในอนาคต
ตามเนื้อเรื่องเดิม ในที่สุดเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะเข้าสู่เส้นทางธุรกิจจนประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ หากทั้งสองคนเดินเส้นทางที่ต่างกันย่อมไม่ขัดขากันแน่นอน และบางทีอาจจะคอยสนับสนุนกันและกันได้ด้วยซ้ำ
ขณะที่ซ่งเยวี่ยกำลังคิด เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เดินเข้ามา
เขามองหาที่นั่งของซ่งเยวี่ยแล้วเดินเข้าไปหา ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไร
ซ่งเยวี่ยเห็นเขาจึงถามขึ้น “มาแล้วเหรอคะ เอาของไปเก็บเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้า “ครับ”
พนักงานขายของสถานีธัญพืชเดินนำของมาส่งให้ซ่งเยวี่ย คราวนี้เป็นพี่สาววัยกลางคนคนหนึ่ง เธอถามด้วยท่าทางกระตือรือร้น “แม่หนู ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว แต่งงานหรือยังจ๊ะ?”
พี่สาวคนนี้มีน้องชายที่ถึงวัยต้องแต่งงานพอดี เมื่อเธอเห็นท่าทีที่ดูเย็นชาต่อกันของทั้งคู่ เธอจึงทึกทักเอาเองว่าคนทั้งสองไม่ใช่สามีภรรยากัน ดังนั้นเธอจึงอยากลองทาบทามให้น้องชายดู เพราะเห็นว่าซ่งเยวี่ยแต่งตัวทันสมัยและดูสวยสะดุดตาเหมือนหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน
ซ่งเยวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าพี่สาวคนนี้จะถามตรงประเด็นขนาดนี้
เมื่อเห็นซ่งเยวี่ยเงียบไป พี่สาวคนนั้นก็คิดว่าเธอเขิน จึงรีบยิ้มแล้วพูดต่อ “คืออย่างนี้นะจ๊ะ พี่มีน้องชายอยู่คนหนึ่ง อายุไล่เลี่ยกับเธอนี่แหละ ตอนนี้ทำงานอยู่ที่สถานีกระจายเสียงในตัวเมือง ดูแล้วช่างเหมาะสมกับเธอเหลือเกิน”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าต้องรีบขัดจังหวะก่อนที่เรื่องจะเลยเถิด “พี่สาวคะ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าฉันแต่งงานแล้วค่ะ”
พี่สาวคนนั้นอึ้งไป “จริงเหรอจ๊ะ?”
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไรนัก
ซ่งเยวี่ยยิ้มเล็กน้อย “จริงสิคะ เรื่องแบบนี้จะเอามาหลอกกันได้ยังไง และคนนี้ก็คือสามีของฉันค่ะ”
พี่สาวคนนั้นหันไปมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นอีกครั้ง ผิวของเขาไม่ได้ถือว่าดำคล้ำนัก แต่พอมองจากการแต่งตัวแล้วก็เห็นชัดเจนเลยว่า บ้านนอก! คนแบบนี้จะมีภรรยาที่แต่งตัวสวยทันสมัยขนาดนี้ได้อย่างไร?
พี่สาวคนนั้นดูท่าทางจะยอมรับความจริงได้ยากทีเดียว
ซ่งเยวี่ยกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณในความหวังดีของพี่สาวมากนะคะ ของของฉันครบแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”
เธอหยิบของด้วยท่าทางสุภาพแล้วเดินออกมา
เสิ่นอวิ๋นจิ่นที่อยู่ข้างๆ เข้ามารับของทั้งหมดไปแบกไว้บนบ่า แล้วเดินนำหน้าซ่งเยวี่ยออกไป
ซ่งเยวี่ยมองแผ่นหลังของเขาแล้วคิดในใจ หรือว่าผู้ชายคนนี้กำลังโกรธอยู่กันนะ?